Vergeet het Nederlands, leer Arabisch

Het bezoek van een Marokkaans minister aan Brussel ging niet onopgemerkt voorbij. Niet zozeer het bezoek zorgde voor ophef, maar wel een voorstel van André Flahaut, PS-coryfee en tegenwoordig minister van Begroting van de Franse Gemeenschap. Hij wil het Arabisch promoten via het Franstalig onderwijs in dit land. Volgens hem is het ‘een kwestie van respect en een extra stap om met elkaar samen te leven’. Dat is een merkwaardige redenering. Is het niet net een kwestie van respect om eerst de landstalen te leren? En laat dat nu net iets zijn waar het Franstalig onderwijs nog nooit in geslaagd is: Franstaligen Nederlands leren.

Goede bedoelingen

De woorden van Flahaut zouden zo uit een eucharistieviering kunnen komen. En wie zou er durven twijfelen aan de goede bedoelingen van de PS’er? Maar het promoten van het Arabisch bij kinderen die de meest gesproken taal van hun land niet kennen, moet zowat het meest vergiftigde geschenk zijn dat je hen kan geven. Bijna 80% van de Brusselse kinderen gaat naar het Franstalig onderwijs en zou zo Arabisch aangeleerd krijgen. Lesuren die hoe dan ook ten koste gaan van andere (taal)vakken zoals het Nederlands, de taal die ze vandaag niet onder de knie hebben. Nochtans is het Nederlands voor hen vaak een verschil tussen werk of geen werk, tussen armoede of zelfredzaamheid, tussen integratie of segregatie. Uit cijfers van de Task Force Brussel (een werkgroep van Vlaamse ambtenaren) bleek dat maar liefst 98% van de Brusselse werkzoekenden ééntalig en Nederlandsonkundig was. Ga je de kinderen van die mensen werkelijk helpen door hen Arabisch aan te leren? Hoe zal hen dat in hun later leven helpen? Zijn er dan zoveel jobs in België waarbij het Arabisch een vereiste is om aangenomen te worden?

Integratie

Er is de afgelopen weken veel geschreven en verteld over hoe desastreus de integratie van nieuwkomers en allochtonen in België de laatste decennia verlopen is. In haast geen enkel ander land bestaat er zo’n grote kloof tussen mensen met en zonder buitenlandse roots. Het begint bij een gebrek aan opleiding, gaat over in een slechte positie op de arbeidsmarkt en eindigt al te vaak in armoede. Wat zal meer Arabisch op school daar in godsnaam aan veranderen? Het voorstel komt niet toevallig van een partij die de afgelopen decennia quasi onafgebroken aan de macht was en zo mee verantwoordelijk is voor het gefaald integratiebeleid. Willen we de nieuwkomers mentaal in hun land van herkomst houden door hun moedertaal te promoten? Of geven we hen een volwaardige kans op een plaats in onze maatschappij door hen onder te dompelen in een taal die ons allemaal verbindt? Het voorstel heeft alvast het voordeel van de duidelijkheid: de Vlamingen weten nog maar eens waarom ze hun onderwijs zelf regelen in plaats van dat samen met de Franstaligen te doen.

Het voorstel zegt ook iets over waarom de PS België koestert en waarom niet. Als het op de (financiële) solidariteit tussen Vlaanderen en Wallonië aankomt, staat de partij op de eerste rij om te tonen waarom België een meerwaarde biedt. Maar daar stopt het blijkbaar. Het Nederlands de plaats geven die het verdient door Franstaligen de taal van jongs af aan verplicht bij te brengen, hoort daar blijkbaar niet bij. Liever willen ze een taal promoten die slechts door een paar procent van de Belgische bevolking gesproken wordt. Anno 2018 worstelen Franstaligen nog steeds met het Nederlands. Sire, il n’y a pas de Belges.