fbpx


Binnenland, Politiek
Vivaldi

Alexander De Croo loopt een blauwtje op

En wij betalen ons blauw



Bij paarsgroen heb je maar twee mogelijkheden: ofwel wordt groenlinks bont en blauw geramd, ofwel druipen liberalen af met schaamrood op de wangen. Wanneer Petra De Sutter zelfvoldaan gewag maakt van de groenste begroting ooit en Frank Vandenbroucke het over een sociaal regeringsbeleid heeft, dan weet je dat Alexander De Croo een blauwtje heeft opgelopen. 225 miljoen lastenverlaging Het enige wat de liberalen na het begrotingsconclaaf kunnen claimen is een lastenverlaging op arbeid van 225 miljoen euro. Maar is dit…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Bij paarsgroen heb je maar twee mogelijkheden: ofwel wordt groenlinks bont en blauw geramd, ofwel druipen liberalen af met schaamrood op de wangen. Wanneer Petra De Sutter zelfvoldaan gewag maakt van de groenste begroting ooit en Frank Vandenbroucke het over een sociaal regeringsbeleid heeft, dan weet je dat Alexander De Croo een blauwtje heeft opgelopen.

225 miljoen lastenverlaging

Het enige wat de liberalen na het begrotingsconclaaf kunnen claimen is een lastenverlaging op arbeid van 225 miljoen euro. Maar is dit wel een echte lastenverlaging? Het betreft hier de afschaffing van de crisisbijdrage ingevoerd door Jean Luc Dehaene in 1994. Binnen een globaal crisisplan voorzag hij toen om alle werknemers en ambtenaren een tijdelijke bijzondere bijdrage voor de sociale zekerheid te laten betalen. Tijdelijk betekende toen: ’tot in 2000′.

In de politiek hebben woorden steeds een andere betekenis dan in Van Dale. Zo staat in het politiek lexicon dat ‘onverwijld’ betekent: na 8 jaar. Komt daar nu bij dat ‘tijdelijk invoeren’ betekent ‘ voor 34 jaar invoeren’. Want, Vivaldi zal deze crisisbijdrage niet onmiddellijk afvoeren. We blijven nog zeven jaar deels betalen. De crisisbelasting wordt afgeschaft gefaseerd over zeven jaar. Pas in 2028 zal die volledig afgevoerd zijn. Voor deze enige liberale prestatie krijgen we vier euro per maand korting. Als we Lachaert mogen geloven hebben we Euromillions gewonnen. Maar goed, die geloven we al niet meer sinds hij met de voorzitterverkiezingen zijn ganse partij bedroog. Enfin. De liberalen zitten sinds 1999 onafgebroken in de federale regering en gloriëren nu met de afschaffing van een crisisbelasting die ze normaal in 2000 hadden moeten afschaffen. Il faut le faire.

Groene belastingregering

Met de Staat van de Unie-toespraak legt de premier jaarlijks zijn plannen en politieke doelstellingen voor het komende jaar op tafel en koppelt deze aan een voorafname van de impact ervan op de begroting. Na een parlementair debat, waarbij de meerderheid traditioneel geen letter wijzigt aan zijn plannen of doelstellingen, vraagt de regering het vertrouwen aan het parlement voor de uitvoering van dit beleid.

Het probleem met deze Staat van de Unie-toespraak is dat op enkele punten na, de belastingen het enige zijn wat definitief afgeklopt is. Een kleine opsomming: de stijging van de taksen op tabak, vliegtaks, effectentaks, daling terugbetaling professionele diesel, CRM-taks, bevriezing van de indexering van belastingkortingen en fiscale vrijstellingen, hogere belastingen op privégebruik van bedrijfswagens, terugschroeven aftrekregeling voor bedrijfswagens, BTW op therapeutische behandelingen bij artsen, diëtisten, tandartsen en kinesitherapeuten, Digitaks en OCDE-taks. Inderdaad, minister De Sutter dit is de groenste begroting ooit, want zoals we nu stilaan weten: ‘avec les verts c’est plus cher’.

De blauwe beloftecarrousel

Deze Vivaldi-regering beloofde nochtans in zijn regeringsverklaring op zijn blote knietjes om deze legislatuur geen nieuwe belastingen in te voeren voor zij die werken, sparen en ondernemen. (zie mijn artikel: ‘de fiscale rooftocht van Vivaldi’) Door +/- 1,5 miljard euro verhoging van taksen en invoeren van nieuwe belastingen, kunnen we niet anders dan vaststellen dat één jaar Vivaldi zorgt dat de werkenden niet meer kunnen sparen en de ondernemers amper nog kunnen ondernemen. Na de oplichting van de terugdraaiende tellers van onttroonde zonnekoning Bart Tommelein, nu de terugdraaiende blauwe beloftecarrousel van Alexander De Croo.

De middenklasse, kind van de rekening

Wat ook definitief werd afgeklopt is de uitbreiding van het sociaal tarief van de gas- en elektriciteitsfactuur en de omzetting van bepaalde groene heffingen in taksen. Kostprijs 700 miljoen euro ons aangerekend via het paarsgroene belastingregime. De CREG berekende dat onze energiefactuur stijgt met 714 euro per jaar. Twee miljoen Belgen kunnen genieten van 720 euro (sociaal tarief) +  80 euro (bijkomende energiecrisischeque). Ze krijgen dus 86 euro meer korting dan vóór de prijsstijgingen. De overige negen miljoen Belgen krijgen een armtierig korting van 2,5 euro per maand (energiecrisischeque) en betalen dus op jaarbasis nog steeds 684 euro meer dan vóór de energiecrisis.

De werkende middenklasse is het kind van de rekening. Ze wordt vier keer geschoren: ze betaalt het sociaal tarief, ze betaalt de energiecrisischeques, ze betaalt de prijsstijgingen van consumentengoederen die producenten zullen doorrekenen omwille van de dure groene energie, en ze betalen de stijgende energiekost van de overheid (verwarming, ventilatie en verlichting van gebouwen, Bpost, NMBS, Infrax enz). Om al die kosten op te vangen schenkt Vivaldi de middenklasse 2,5 euro per maand. Je kan hierbij groen lachen of blauw uitslaan van woede, feit is dat Vivaldi meent dat dit het enige is wat de hardwerkende Vlaming verdient of recht op heeft.

Burn-out

Deze paarsgroene regering is bezig de middenklasse op te branden. Wanneer ze opgebrand is en met een fiscale burn-out langdurig ziek thuis zit kan ze ook aanspraak maken op het sociaal tarief. Alexander De Croo en Vincent Van Quickenborne roeptoeteren om het luidst dat werken beloond moet worden, maar met dit Vivaldi-beleid straft men de werkenden. We krijgen met z’n allen gelukkig drie baaldagen extra verlof om na te denken of het nog de moeite is om te gaan werken. De sociale hangmat is nog aantrekkelijker en het lied van Jul kabas: ‘ ’t zijn zotten die werken’ wordt steeds actueler.

De ronde tafel van procrastinatie

Op de uitbreiding van het sociaal tarief op energie, de lastenverlaging , en enkele kleine beslissingen na, is de fiscale aanslag op onze portemonnee het enige plan. De rest zijn doelstellingen of ideeën. Zoals e-commerce en activering werklozen. Die evacueert men zonder akkoord naar een ronde tafel van procrastinatie waar de sociale partners pogen om tot een vierkant akkoord te komen. De Vivaldi-regering verklaart stoer dat indien de sociale partners er niet uit geraken ze resoluut knopen zullen doorhakken. Dat is een irrealistische wensdroom. Een hoopvolle utopie. Mochten de sociale partners een akkoord bereiken, zal dat een verwaterde consensus zijn van een reeds politiek uitgedund regeringscompromis. Wat rest is een symbolische daad, die in de praktijk weinig tot niets echt wijzigt. Denk maar aan het debacle rond de groene fiscaliteit van de bedrijfswagens en de discussie rond de loonnorm.

De cinema van het doorschuiven naar een ronde tafel met sociale partners is gewoon een manier van de PS om de maatregels nog linkser te maken dan ze al zijn. Want wie denkt dat de PS en Vooruit toegevingen zullen doen over punten waarvan de vakbonden de hakken in het zand zetten, gelooft nog in Sinterklaas. In andere landen werkt men alles eerst grondig uit via overleg met alle maatschappelijke actoren en toetst men het binnen een politiek akkoord af aan de begroting. Niet in België. De state of the union is hier een kermis van steekvlammen en ballonnetjes van onafgewerkte ideetjes die de sociale partners nog kunnen doorprikken. De hervorming van de pensioenen werd zelfs volledig van de onderhandelingstafel geveegd, daarover kennen we zelfs de plannen niet, laat staan de cijfers.

Besluit: Deze Staat van de Unie is historisch zwak en zal niét in de annalen van de geschiedenis verschijnen, behalve dan als voorbeeld van hoe het niet moet.

Ignace Vandewalle

Ignace Vandewalle (1966) was kabinetsmedewerker van minister Marc Verwilghen en staatssecretaris Vincent Van Quickenborne, parlementair medewerker van Boudewijn Bouckaert en sinds 2019 partij-onafhankelijk parlementair medewerker van Jean-Marie Dedecker. Sinds 2014 is hij zaakvoerder van het onafhankelijk politiek adviesbureau BFELT.