fbpx

Bart Maddens

Bart Maddens (1963) is germanist en politieke wetenschapper. Als student was hij actief in het KVHV van Leuven en in de Volksunie-Jongeren. In de jaren 1990 was hij lid en bestuurder van het IJzerbedevaartcomité. Vandaag publiceert hij regelmatig opiniestukken over de Vlaamse Beweging en de staatshervorming. Hij is auteur van onder meer ‘Omfloerst separatisme. Van de vijf resoluties tot de Maddens-strategie’. 

De vergrendelde fopspeen

De voorspelling van Bart Maddens komt uit: een beperkte lijst met te herziene grondwetsartikelen. Wat nu? Er zijn nog mogelijkheden in dit vergrendelde land, maar vooral veel vragen. 

De zesde staatshervorming: oplossing of symptoombestrijding?

Vorige week vrijdag (4 april) organiseerde het Instituut voor Constitutioneel Recht van de KU Leuven een druk bijgewoond colloquium over de zesde staatshervorming. Het Instituut heeft ter zake een solide reputatie. Ook de vorige staatshervormingen werden via een soortgelijk colloquium grondig uitgebeend. De verslagboeken daarvan zijn nog steeds essentiële referentiewerken. Maar vreemd genoeg kreeg het evenement van vorige week nauwelijks weerklank in de media.

Peter De Roover premier

Bart Maddens laat zijn licht schijnen over wat we niet weten na het N-VA-congres. Wie de leider is weten we, wie zal leiden na 25 mei weten we niet. Nog niet? 

Invasion of the Body Snatchers

Volgens Bart Maddens in De Morgen zijn niet-partijgebonden verenigingen een vrijplaats voor onafhankelijke en kritische geesten. Een leegloop zou onvermijdelijk leiden tot een verschraling van het politieke debat.

Bekroning zonder koning

De BHV-wet werd door de koning getekend voor zoemende camera’s. Het feestje van de zesde staatshervorming vond plaats in afwezigheid van de nieuwe vorst. Opmerkelijk, vindt Bart Maddens.

De uitvinder van het confederalisme

Wie weet wordt 2014 het jaar van de confederale revolutie (een mens mag altijd dromen). Toevallig zal het volgend jaar ook 25 jaar geleden zijn dat de uitvinder van het Belgische confederalisme overleed.

Stratego van de N-VA

De Leuvense politoloog Bart Maddens zoekt de logica achter de ‘N-VA-bocht’ en merkt op dat een partij andere redeneringen moet volgen dan een ‘beweging’.

Sire, er zijn geen echte republikeinen meer

Naar aanleiding van de troonswisseling heb ik Tricolore tranen van Johan Anthierens herlezen. In het boekje steekt de auteur in een vlijmscherpe satirische stijl de draak met de hysterie rond het overlijden van koning Boudewijn twintig jaar geleden.

Er hangt een contrareformatie in de lucht

De Belgische politieke geschiedenis is er een van contra-hervormingen die volgen op hervormingen. Die tegenbeweging was zelden langere tijd succesrijk. Bart Maddens houdt er rekening mee dat de volgende contrareformatie meer kans heeft op slagen.

Ingrijpend en ondemocratisch

De discussie over de tweede fase van de staathervorming is vorige week eindelijk van start gegaan in de Senaat.  De senatoren buigen zich eerst over de hervorming van hun eigen assemblee, nadien komen de samenvallende verkiezingen aan bod.  Vooral die tweede ingreep zal verstrekkende gevolgen hebben op de werking van ons politieke systeem. 

De kieskring BHV is nog steeds niet gesplitst

Ergens in het vier pagina’s lange interview met Bart De Wever in La Libre (6 maart) vraagt de journalist ‘Il y a quand même la scission de BHV?’ . ‘Même pas’, antwoordt De Wever, zonder verdere uitleg. Het was voor een aantal Franstalige commentatoren een reden om De Wever af te doen als een leugenaar en fantast.

Eenzame kerst in Laken

Ik geef het eerlijk toe: toen ik de kersttoespraak van de koning hoorde, had ik nooit gedacht dat er zoveel heisa over zou ontstaan. Want in wezen verschilde deze toespraak niet zoveel van alle andere koninklijke toespraken sinds de jaren tachtig.

De haat van de opininiemakers

In het vorige nummer van Doorbraak bezorgde Peter De Roover ons al een mooie bloemlezing van de nogal hatelijke reacties in de Vlaamse pers op de verkiezingsoverwinning van de N-VA. Ik hoef al dat fraais hier niet te herhalen. Dat opiniemakers niets moeten weten van de N-VA in het bijzonder en het Vlaams-nationalisme in het algemeen, dat is natuurlijk hun goed recht. Maar vanwaar die nauwelijks verholen haat?

De vergeten verjaardag

Er zijn zo van die verjaardagen die men het liefst van al onopgemerkt voorbij laat gaan. De eerste verjaardag van het institutionele akkoord (11 oktober 2011) was er zo een. Natuurlijk werd die gebeurtenis overschaduwd door de lokale verkiezingen. Maar toch kan men er niet omheen dat de jubelstemming rond het akkoord vandaag helemaal is verdwenen.

Kroniek van een aangekondigde nederlaag?

De provincieraadsverkiezingen mogen dan al onopgemerkt zijn voorbijgegaan tijdens de campagne, ze hebben wel één groot voordeel : ze brengen de politieke krachtsverhoudingen vrij accuraat in beeld. De verwachting was dat de lokaal zwak verankerde N-VA hier onder het niveau van 2010 zou scoren. Maar de partij doet er, met 28,6%, nog een procent bij. Dit mag vandaag dan al een onverhoopt groot succes zijn, in 2014 zou het een ontgoochelende score zijn. Want daarmee wordt de N-VA niet incontournable in Vlaanderen.

Twee drietrapsraketten

De opiniepeiling van begin deze week was de vierde op rij die voor de radicale Vlaams-nationalisten (N-VA en het Vlaams Belang) een absolute zetelmeerderheid voorspelt in het Vlaams Parlement. Sinds december vorig jaar wijzen alle peilingen, op één na, in dezelfde richting : de V-partijen verwerven een absolute meerderheid in zetels, waardoor de N-VA in elk geval ‘incontournable’ wordt bij de Vlaamse regeringsvorming stelt politicoloog Bart Maddens.

Angst voor de V-meerderheid

In juni 2014 zal alles draaien rond de vraag of de N-VA ‘incontournable’ wordt voor de Vlaamse regeringsvorming. Als het ook maar enigszins kan zullen de traditionele partijen de N-VA buiten de Vlaamse regering (en natuurlijk ook de federale) willen houden. Het Belgische establishment snakt naar een lange periode van communautaire rust. En dan kan men een door de N-VA gedomineerde Vlaamse regering missen als de pest.