Bart Maddens

Bart Maddens (1963) is germanist en politieke wetenschapper. Als student was hij actief in het KVHV van Leuven en in de Volksunie-Jongeren. In de jaren 1990 was hij lid en bestuurder van het IJzerbedevaartcomité. Vandaag publiceert hij regelmatig opiniestukken over de Vlaamse Beweging en de staatshervorming. Hij is auteur van onder meer ‘Omfloerst separatisme. Van de vijf resoluties tot de Maddens-strategie’. 

Sire, er zijn geen echte republikeinen meer

Naar aanleiding van de troonswisseling heb ik Tricolore tranen van Johan Anthierens herlezen. In het boekje steekt de auteur in een vlijmscherpe satirische stijl de draak met de hysterie rond het overlijden van koning Boudewijn twintig jaar geleden.

Er hangt een contrareformatie in de lucht

De Belgische politieke geschiedenis is er een van contra-hervormingen die volgen op hervormingen. Die tegenbeweging was zelden langere tijd succesrijk. Bart Maddens houdt er rekening mee dat de volgende contrareformatie meer kans heeft op slagen.

Ingrijpend en ondemocratisch

De discussie over de tweede fase van de staathervorming is vorige week eindelijk van start gegaan in de Senaat.  De senatoren buigen zich eerst over de hervorming van hun eigen assemblee, nadien komen de samenvallende verkiezingen aan bod.  Vooral die tweede ingreep zal verstrekkende gevolgen hebben op de werking van ons politieke systeem. 

De kieskring BHV is nog steeds niet gesplitst

Ergens in het vier pagina’s lange interview met Bart De Wever in La Libre (6 maart) vraagt de journalist ‘Il y a quand même la scission de BHV?’ . ‘Même pas’, antwoordt De Wever, zonder verdere uitleg. Het was voor een aantal Franstalige commentatoren een reden om De Wever af te doen als een leugenaar en fantast.

Eenzame kerst in Laken

Ik geef het eerlijk toe: toen ik de kersttoespraak van de koning hoorde, had ik nooit gedacht dat er zoveel heisa over zou ontstaan. Want in wezen verschilde deze toespraak niet zoveel van alle andere koninklijke toespraken sinds de jaren tachtig.

De haat van de opininiemakers

In het vorige nummer van Doorbraak bezorgde Peter De Roover ons al een mooie bloemlezing van de nogal hatelijke reacties in de Vlaamse pers op de verkiezingsoverwinning van de N-VA. Ik hoef al dat fraais hier niet te herhalen. Dat opiniemakers niets moeten weten van de N-VA in het bijzonder en het Vlaams-nationalisme in het algemeen, dat is natuurlijk hun goed recht. Maar vanwaar die nauwelijks verholen haat?

De vergeten verjaardag

Er zijn zo van die verjaardagen die men het liefst van al onopgemerkt voorbij laat gaan. De eerste verjaardag van het institutionele akkoord (11 oktober 2011) was er zo een. Natuurlijk werd die gebeurtenis overschaduwd door de lokale verkiezingen. Maar toch kan men er niet omheen dat de jubelstemming rond het akkoord vandaag helemaal is verdwenen.

Kroniek van een aangekondigde nederlaag?

De provincieraadsverkiezingen mogen dan al onopgemerkt zijn voorbijgegaan tijdens de campagne, ze hebben wel één groot voordeel : ze brengen de politieke krachtsverhoudingen vrij accuraat in beeld. De verwachting was dat de lokaal zwak verankerde N-VA hier onder het niveau van 2010 zou scoren. Maar de partij doet er, met 28,6%, nog een procent bij. Dit mag vandaag dan al een onverhoopt groot succes zijn, in 2014 zou het een ontgoochelende score zijn. Want daarmee wordt de N-VA niet incontournable in Vlaanderen.

Twee drietrapsraketten

De opiniepeiling van begin deze week was de vierde op rij die voor de radicale Vlaams-nationalisten (N-VA en het Vlaams Belang) een absolute zetelmeerderheid voorspelt in het Vlaams Parlement. Sinds december vorig jaar wijzen alle peilingen, op één na, in dezelfde richting : de V-partijen verwerven een absolute meerderheid in zetels, waardoor de N-VA in elk geval ‘incontournable’ wordt bij de Vlaamse regeringsvorming stelt politicoloog Bart Maddens.

Angst voor de V-meerderheid

In juni 2014 zal alles draaien rond de vraag of de N-VA ‘incontournable’ wordt voor de Vlaamse regeringsvorming. Als het ook maar enigszins kan zullen de traditionele partijen de N-VA buiten de Vlaamse regering (en natuurlijk ook de federale) willen houden. Het Belgische establishment snakt naar een lange periode van communautaire rust. En dan kan men een door de N-VA gedomineerde Vlaamse regering missen als de pest.

De prijs voor de splitsing van BHV

Deze week wordt een eerste reeks communautaire wetsvoorstellen door de commissies van het Parlement gejaagd. Dit gebeurt te midden van een grote onverschilligheid in de media en de publieke opinie. Nochtans hebben de parlementsleden van de institutionele meerderheid zeer hun best gedaan om inspirerende en tot de verbeelding sprekende titels te verzinnen voor hun wetten. Zo is er een wetsvoorstel “houdende een correcte financiering van de Brusselse instellingen”. Tiens, zou er dan ooit een wet zijn goedgekeurd “houdende een niet correcte financiering van de Brusselse instellingen”? En er is een ander voorstel “ter versterking van de democratie en de politieke geloofwaardigheid”. Bart Maddens, Politicoloog en Doorbraak Redacteur bekijkt het op deredactie.be

De achilleshiel van de staatshervorming

De Vlaamse Beweging heeft een probleem. Er komt een desastreuze staatshervorming op ons af maar de kritiek erop pakt niet echt. De regering laat er zich niet door van de wijs brengen. Wie het anders had gedacht, was wel heel naïef. Vanaf het moment dat CD&V de bocht had gemaakt, stond het in de sterren geschreven dat er een communautair akkoord zou komen én zou worden uitgevoerd. Eender welk ander scenario zou een te mooi cadeau zijn voor de N-VA.

Communautaire standstill of confederale staat

De N-VA lijkt nog steeds de wind in de zeilen te hebben. Kan het dat momentum volhouden tot 2014? En als Vlaams-nationalisten dan een meerderheid behalen, wat kunnen ze daarmee doen? Bart Maddens gaat na hoe realistisch
een confederaal België in de nabije toekomst is.

Opstap naar confederalisme

Het federale bestuursmodel is voorbijgestreefd. De Vlaamse kiezers hebben massaal voor confederalisme gekozen. Dat zet de Vlaamse coalitie onder druk, stelt Bart Maddens vast.

Hoe de Belgische Abraham de mosterd haalt bij Duitse marxisten

De organisatoren van het KVS-evenement ‘Niet in onze naam’ schermen met citaten van een zogenaamd gereputeerd Duits studiecentrum om hun gelijk tegenover het Vlaams-nationale ongelijk te plaatsen. Eén probleem: dat studiecentrum is in Duitsland helemaal niet gereputeerd, maar erg gekleurd. Nogal donkerrood en niet erg objectief … voor een ‘studiecentrum’.