fbpx

Benno Barnard

Benno Barnard is een schrijver die meent dat het heden gewoonlijk ongelijk heeft.

Wijd en droevig land

Eerst stappen we nog even af bij het Congomuseum van Tervuren (het Versailles van Brussel), en dan vliegen we meteen door naar Zuid-Afrika.

Seks, dood en God

Kinderboeken als hoofdonderwerp. Mazelen komen ter sprake, corona niet. Seks helaas wel: een stuk voor volwassenen en aankomende jeugd.

De tweede pastorie

Heeft de volksverheffing het volk ook verheven? Even misschien, maar Benno Barnard ziet het Papieren tijdperk toch ten einde lopen.

Pissen met Scruton

Meestal betekenen gesprekken die mannen voeren terwijl ze naast elkaar staan te pissen niets. Toch is dat geen algemeengeldige regel.

Oy gevalt!

Dagboekaantekeningen vanuit een zomerse tuin in East Sussex.

Chagrijn en weemoed

Dagboekmijmeringen, over weemoed en vluchtigheid, chagrijn en verzoening, en zoon genoemd worden eens de zestig voorbij.

De kliniek

Politiek correcte opvattingen en uitspraken kun je maar beter in medisch-psychiatrische termen omschrijven.

De Fransen ergeren

Politieke correctheid vind je in ‘Brussel’ in overvloed, die is namelijk gratis. En 0,568 liter bitter kun je beter eenvoudig ‘a pint’ blijven noemen.

Vergulde dagen

Dagboekfragment van Benno: over vieillesse dorée, Thomas Gray en de Engelse scherts van caissières in Sainsbury’s

Een dode wereld

Kind van sociale tegenstellingen, opgevoed met de naglans van een dode wereld. Mijmeren over ‘The Remains of the Day’, Mr Stevens en ouders