Karl Drabbe

Karl Drabbe is uitgever non-fictie bij Vrijdag en van Doorbraak Boeken. Hij is historicus en wereldreiziger en werkt al sinds 1993 mee aan Doorbraak.
Geschiedenis

Strijd om de stroom

De Schelde fascineert. De auteur, advocaat en hoogleraar, noemt haar zonder aarzelen een wereldrivier. Ze mag dan wel de kleinste van alle wereldrivieren zijn – de Nijl bijvoorbeeld is twintig maal langer –, toch vormt ze een van de belangrijkste scheepvaartwegen en bezit Antwerpen het meest uitgestrekte havengebied ter wereld. Indrukwekkende gegevens, maar de auteur wordt ook omwille van haar geschiedenis aangezogen door de Schelde.

Geschiedenis

De bijl in België

‘De kiezers beseffen maar al te goed dat het alles of niets wordt voor Bart De Wever. We zitten meer dan ooit in een dynamiek van één tegen allen. (…) Volgend jaar worden de liefhebbers van electorale thrillers (mét inzet) aan huis bediend. Want dit wordt ongetwijfeld de meest gepolariseerde en zenuwslopende verkiezing sinds de tijd van de Koningskwestie en de schoolstrijd.’ Zo sprak onze medewerker Bart Maddens in De Tijd van 6 maart jl.

Politiek

Het briefje van Bleker

Dat de constituerende machten in Noordwest-Europa zich in een schizofrene situatie bevinden, weten we al sinds de twee lijvige boeken over media en politiek van onze collega Frank Thevissen (Media en journalistiek in Vlaanderen en De vierde onmacht, Van Halewyck). In Nederland, net als in België, is de verstrengeling van politiek en media zo sterk, dat je je de vraag kunt stellen wie aan wiens touwtjes danst.

Binnenland, Geschiedenis

Blauwe tricoloren

Tot ver in de jaren 1960 wierp de liberale partij zich op als behoeder van het staatkundige status-quo in België. Regionalisering – cultureel of economisch – was niet echt aan haar besteed. Drukkingsgroepen als het Liberaal Vlaams Verbond en Willemsfonds waren niet onbelangrijk. Maar de driekleur was – zeker tijdens verkiezingscampagnes – vaak belangrijker dan het liberale blauw.

Geschiedenis

Nationalisme, naties en staten

Voor me ligt een turf van 703 blz. onder de titel Nationalisme, naties en staten. Europa vanaf circa 1800 tot heden. Het is een in hoofdzaak historisch werk, dat de rol van nationalisme in de genoemde politieke geschiedenis wil belichten.

Binnenland, Geschiedenis

Socialisten ontdekken Vlaanderen

In 1978 organiseerde de Vlaamse BSP – de Belgische Socialistische Partij – een congres dat voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog enkel op Vlaanderen geënt was. De CVP en de Liberale Partij ‘communautariseerden’ eerder, in resp. 1968 en 1972.Tot 1974 was de PSB/BSP een uitgesproken unitaire partij. Die vertoont pas communautaire scheurtjes na het congres van dat jaar, waar partij en vakbond (ABVV/FGTB) kiezen voor een gewestvorming met drie. De oppositiekuur en de crisis van 1974 tot 1977 vertraagden de interne splitsing. De Vlaamse ondervoorzitter Willy Claes zag een autonome Vlaamse partij niet zitten. Hij werd door voorzitter André Cools ‘le moins flamand des socialistes flamands’ genoemd. Maar met de jonge Karel Van Miert werd het geweer van schouder veranderd.In 1977 werd voor Van Miert overleg met Vlaamse partijvoorzitters belangrijker dan gesprekken met de Franstalige co-voorzitter. In 1978, op het congres van de Vlaamse ‘onderafdeling’ waarvan deze affiche getuigt, stelde Van Miert een moderner sociaaldemocratisch programma voor, naar Scandinavisch model. Hoewel een splitsing van de unitaire partij niet was gepland, gebeurde het. Zomaar. En stoemelings. Hoewel onder anderen Louis Tobback een voorstel voor een ‘confederaal’ georganiseerde partij had gedaan, richtte André Cools in oktober 1978 eenzijdig de Parti Socialiste op. De Franstaligen kozen voor een links socialisme in een autonoom Wallonië. De splitsing was een feit. De Vlaamse socialisten – die wel een toekomstgericht programma hadden – stonden erbij, en keken ernaar. De BSP en PSB waren geschiedenis, SP en PS een feit.

Buitenland, Geschiedenis

Jef Turf, Vlaams communist

In Waarom valt Icarus – zeg maar zijn memoires – betreurde gewezen ‘vrijgestelde’ van de Communistische Partij van België Jan Debrouwere, dat zijn partij een ‘unieke kans verloor om een rol te spelen in de Vlaamse Beweging’ na de Tweede Wereldoorlog. Wat hij het ‘Brusselse element’ noemde, ‘brutaal, agressief en kleingeestig antivlaams’ – want Vlaams stond voor collaboratie met het fascisme – was daarvoor verantwoordelijk (p. 79). Zijn partijgenoot Jef Turf – in De laatste communisten van Ivan Ollevier lezen we dat beide heren géén kameraden waren (p. 229) – sluit zich daar volmondig bij aan.

Buitenland

Catalonië: iedereen gespeeld – niemand gewonnen

Verkiezingsanalyse

‘Mas’ mag dan in het Castilliaans ‘meer’ betekenen, Mas heeft minder gescoord dan ie in zijn ergste nachtmerrie had durven dromen. Het inzetten op een referendum ‘om zelf te beslissen’ heeft de Catalaanse samenleving ernstig gepolariseerd: gematigde nationalisten van de regeringspartij CiU en ook de socialisten delfden het onderspit. Unitaristen van de rechtse PP en vooral het linksliberale C’s en separatisten van radicaal-links groeiden. Iedereen heeft gespeeld, niemand gewonnen in Catalonië.

Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel i.s.m. Perruptio cvba Hoofdredacteur: Pieter Bauwens Webbeheer: Dirk Laeremans