fbpx

Jean-Pierre Rondas krijgt de Orde van de Vlaamse Leeuw 2011

Jean-Pierre Rondas, lid van de kernredactie van Doorbraak krijgt dit jaar de Orde van de Vlaamse Leeuw. Die onderscheiding wordt al meer dan 35 jaar toegekend ‘als erkenning van een consequente en kordate houding in de sociale en culturele ontvoogding van de Vlaamse gemeenschap, omwille van prestaties die de integratie van de Nederlanden bevorderen of voor acties en initiatieven met het oog op de uitstraling van de Nederlandse taal en cultuur’. ‘Vandaag zorgt deze erudiete cultuurjournalist met spitse opiniestukken en gelegenheidstoespraken voor confronterende invalshoeken op het maatschappelijk-politieke reilen en zeilen in dit land’, oordeelde de jury die de Orde toekent.

Vandaag in de Franstalige pers: besparingen versus nieuwe inkomsten (24 mei 2011)

Terwijl klein alarm wordt geslagen over een mogelijke ratingverlaging door het bureau Fitch, buigt de zakenkrant L’Echo – in samenwerking met de Vlaamse collega’s van De Tijd – zich over de besparingsvoorstellen die de negen partijen gaan voorleggen aan formateur Elio Di Rupo. De Tijd is veel duidelijker in de beoordeling: De Vlaamse partijen – en zeker N-VA – leggen de nadruk op besparingen, terwijl de Franstalige partijen – de PS op kop – vooral nieuwe inkomsten zoeken. In omfloerste zin heet dat laatste dan “evenwichten zoeken”. L’Echo kan zich een al te felle conclusie niet permitteren, maar spreekt toch ook over een PS, die een bezuinigingspolitiek afwijst (récuse l’austérité’). Dat wordt dan geplaatst tegenover één punt van de N-VA, namelijk de werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd.

Wanneer empathie kiesbedrog wordt

In reactie op een opiniestuk van Walter Zinzen in De Standaard op 23 mei 2011 stuurde Peter De Roover volgende reactie naar de krant. De redactie kreeg nog een ander antwoord binnen en besliste die te plaatsen. Hieronder de tekst van Peter De Roover.

In de Franstalige pers: De schuldigen liggen altijd voor de hand (13 mei)

En wie zijn de schuldigen voor het nog maar eens vastlopen van de onderhandelingen? Drie keer raden: Bart De Wever en zijn volgelingen van de CD&V. En zeker niet Elio Di Rupo. Die nooit. De Franstalige pers is steeds trouw aan de leider, wat er ook moge gebeuren. Om dit duidelijk te maken het commentaar van Christian Carpentier in La Dernière Heure. Moeilijker moet dat niet zijn.

Vandaag in de Franstalige pers: Beke met zijn catalogus van Vlaamse eisen…(12 mei 2011)

De Franstalige pers wist al op voorhand dat het rapport van Wouter Beke niet kon worden aanvaard. Ze hebben geen enkel vertrouwen in de geschriften van de heer Beke, die in de Franstalige pers – zowel La Libre Belgique als Le Soir – wordt voorgesteld als een flamingant. Het grote horror-scenario voltrekt zich voor de Franstaligen. Le Soir schrijft zelfs dat Beke en de CD&V niet Elio Di Rupo maar wel Bart De Wever willen steunen als formateur. Er hoeft geen halve seconde aan worden getwijfeld dat de Franstalige partijen dat niet willen. En ze willen dat ook gaan vertellen in Laken. Help, ze halen er weer de koning bij.

Vrije tribune: Over de legitimiteit van het nationalisme.

Hoe legitiem is nationalisme? Die vraag stelt Hendrik Verbrugge zich nadat Premier Yves Leterme uithaalde naar de N-VA. Een vrije tribune over legitimiteit, actualiteit en doel van het nationalisme zoals we het vandaag in Vlaanderen en Franstalig België zien. En aansluitend de vraag wat de conclusie van deze visie kan zijn.

Vandaag in de Franstalige pers: kroon niet ontbloot, maar ontsluierd….(5 mei 2011)

La Libre Belgique, krant met een sterke koningsgezinde geschiedenis, zit in een lastig parket. Een pas gepubliceerd boek ‘Koning zonder land” is het werk van een van de journalisten van la Libre, Martin Buxant (samen met Steven Samyn van De Morgen). Het Paleis was er donderdag als de kippen bij om verontwaardigd te reageren op de inhoud van het boek en alles te ontkennen. De commentator van la Libre, Francis Van de Woestyne schrijft een brave bespreking onder de titel ” Le livre qui dévoile la Couronne…”. De kroon wordt dus niet ontbloot, maar… ontsluierd. Grappig is dat in de Franstalige pers steeds N-VA-voorzitter Bart De Wever wordt beschuldigd van een soort majesteitsschennis, maar nu blijkt dat het doorbreken van ‘le colloque singulier’ overduidelijk uit een andere hoek komt. De auteurs schrijven immers dat ze het weten van een andere partijvoorzitter, ofwel van een van de groene leiders Van Besien en Javaux of van cdH-voorzitster Joëlle Milquet. Eén van hen is de klapekster.

In de Franstalige pers: ‘Di Rupo formateur?’ (2 mei)

Het voorstel van Bart De Wever om na de opdracht van Beke een formateur aan te duiden en dan nog liefst de voorzitter van de PS, zorgt in sommige Franstalige kranten voor enige vertwijfeling. Zeker zolang ‘le grand chef’ niet heeft gesproken. Het is dus wachten op Elio. Maar het is niet uitgesloten dat ook dat voorstel weer ‘un piège’ (een valstrik) is. En als het dat niet is, dan kan het nog altijd worden voorgesteld als een Vlaams dictaat. Philippe Moureaux gaf alvast die richting aan.

Paradoxaal kasteel

In zijn tweewekelijkse colum in De Morgen mijmert Jean-Pierre Rondas weg bij het zonovergoten Gravensteen. Zinnebeeld van het verleden en symbool van het patchwork van de Vlaamse samenleving.

Pleidooi voor een liberaal nationalisme

‘Het nationalisme reduceert het individu tot een taalgroep, een stam, een natie, en is dus helemaal niet liberaal.’ Dat moet ongeveer de meest algemene formulering zijn die vandaag in liberale middens te horen is. Tenminste, bij de ‘sociaal-liberalen’ in de traditie-Verhofstadt. Als bestuurslid van de klassiek-liberale denktank LIBERA! heeft Brecht Arnaert daar andere ideeën over.

In de Franstalige pers: ‘Een onverwacht probleem …’ (29 april 2011)

Een plots probleem in de perceptieoorlog is opgedoken aan Franstalige zijde. Donderdag maakten een paar Vlaamse kranten gewag van een serieuze aanvaring “een clash zelfs“ tussen bemiddelaar Wouter Beke en Elio Di Rupo over de herziening van de financieringswet. Di Rupo verwierp plots wat eerder door PS-specialisten was goedgekeurd. Het was niet de bedoeling dat dit uitlekte. Tot nog toe waren de lekken altijd en uitsluitend gericht op de N-VA, die volgens de Franstalige lezing voortdurend nieuwe eisen stelt, van positie verandert en alles dus blokkeert. En wat zou nu blijken? Di Rupo blokkeert dingen waar hij het eerst over eens was. ‘Houston, we have a problem’. Dit moet worden rechtgezet. En dat doet de volgzame Franstalige pers ook. Er was niets aan de hand, het was een misverstand, geen verwerping van het voorstel-Beke. Terwijl het wel degelijk ‘non’ was. Een uitzondering, het ernstige zakenblad L’Echo. Er is wel een probleem. De eerste sabelsteek wordt nog wel op het conto van de N-VA geschreven, maar de tweede is wel degelijk voor Di Rupo en de PS. Zeer uitzonderlijk voor de francofone pers: de PS ook een beetje verantwoordelijk voor blokkades. Het is nauwelijks te geloven!

Verandert belastingrecht Europa in moloch?

Senator Frank Vandenbroucke (SP.A) scheert de N-VA over één kam met de eurosceptische partij ‘Ware Finnen’, die het bij de jongste verkiezingen in Finland bijzonder goed deed. Aanleiding voor zijn uithaal was het parlementaire debat woensdag 27 april over de vraag of de Europese Unie (EU) al dan niet een Europese belasting mag heffen.

Het ene breekpunt is het andere niet

Verleden week gebeurde er toch wel iets merkwaardigs: eén van de negen politieke partijen die deelnemen aan het federale regeringsoverleg heeft een absoluut breekpunt op tafel gelegd, zonder dat daarover een mediastorm losbarstte. Zondag werd dat breekpunt overigens nog eens bevestigd in een betoging, alweer zonder dat de media daar storm over liepen. Nochtans worden we al maanden om de oren geslagen met het mantra dat partijen tot compromissen bereid moeten zijn, en dat partijen die breekpunten op tafel leggen zichzelf van de onderhandelingen uitsluiten. Hoe is dit mogelijk?

Vlaamse identiteit: een hersenspinsel?

Voor De Morgen schreef Peter De Roover op 21 maart 2011 een opiniestuk over de vraag wat Vlaamse identiteit dan wel mag zijn. Een beknopt deel van een antwoord, binnen het bestek van een krantenartikel. Na onderling overleg werd beslist de tekst niet af te drukken, omdat dringende actuele gebeurtenissen voor vertraging hadden gezorgd.

Standpunten, korte bochtenwerk en code rood (III)

Om het levendige politieke debat dat we vandaag kennen wat te ordenen, ga ik op zoek naar standpunten, korte bochtenwerk en code rood. Standpunten verdienen respect, ook van wie ze niet deelt. Het korte bochtenwerk roept vragen op, die ik dan ook graag stel. Voor leugens of beledigingen trek ik ‘code rood’. Die moeten aan de kaak worden gesteld als inbreuken op de beginselen van de correcte debatvoering.

Staatshervorming in een ruimer geopolitiek kader

De mensen komen op straat. Nu ook in de Arabische wereld. Tegen de regering, een corrupte regering. Mooi zo. In België stappen mensen over de Brusselse boulevards voor een regering, voor de vorming van een regering. Dat is uniek in de wereldgeschiedenis. Uniek ook voor de Belgen. Gaan ze immers niet prat op hun anarchistische volksaard?

Populisme en mediamanipulatie

Op zijn blog www.lvb.net zoomt Luk Van Braekel in op de argumenten van opiniemakers, journalisten en nieuwe bewuste burgers die het beu zijn dat er geen regeringscrisis komt. Wat er in de plaats moet komen, laat (bijna) iedereen in het midden. Maar dat het zonder de N-VA moet, wil niemand luidop gezegd hebben.

HOE VLAAMS ZIJN VLAAMSE KRANTEN?

Komen Vlaamsgezinde stemmen teveel aan bod in De Standaard? Of net niet? Wie over een rekenmachine beschikt kan het zelf uitrekenen.