fbpx

Tom Garcia

Tom Garcia (1967) is zelfstandig reclameman met grote interesse voor migratie, integratie en gemeenschapsvorming. Hij is bezieler en kernlid van Vlinks.

’t Is stil aan de overkant

De Waalse regering heeft de vakantie afgesloten en maakt zich op voor de nieuwe beleidstermijn. Maar veel animo valt er niet te bespeuren bij onze zuidervrienden. Integendeel, ene zekere gelatenheid waart door de politieke gangen. Of is dat maar de stilte voor de storm?

De stille macht van het cdH

Het nieuws sloeg in als een bom: het cdH zal niet toetreden tot de centrumrechtse regering van Bart De Wever. De ‘non’ van Lutgen klonk zo hard dat het zowaar even de heisa rond de wereldbeker overstemde. Wat wil de cdH eigenlijk?

Het leven is aan de rappen

Het nieuws sloeg in als een bommetje: de PS was erin geslaagd coalities op de been te zetten voor een Waalse en een Brusselse regering. De Vlamingen stonden erbij en keken ernaar. Nochtans is het niet de eerste keer dat onze zuidervrienden iets ondernemender blijken dan ons.

Anarchie nu!

Geef toe: u schrok een beetje van die titel. Anarchie heeft dan ook een eerder negatieve connotatie. Het doet denken aan volledige chaos waarin iedereen maar doet waar hij of zij zin in heeft. Nochtans is dat niet wat Michail Bakoenin voor ogen had.

De hechte band van een familie

Trouwe Thuis-kijkers zullen het niet graag horen, maar in de politiek draait het blijkbaar om familie. Vooral nà verkiezingen dan toch. En afhankelijk van de resultaten ook wel. En van wanneer het die families het beste uitkomt, natuurlijk …

‘Geloof in je eigen kracht’

In de grote zee van de politiek bakent elke partij haar ideologische wateren af. Naarstig wordt er in elkaars territoriale wateren naar kiezers gevist en nu en dan worden de grote kanonnen bovengehaald om uitgezette bootjes te kelderen. Maar tussen al die reguliere schepen dokkeren steeds meer kleinere schuiten rond, die zich van al die grenzen niets aantrekken en de drijvende kiezer aanmanen om beter te leren zwemmen. Ze noemen zich de Piratenpartij.

Faites vos jeux!

Met de uitspraak van de MR dat ook zij nooit met N-VA in een regering kan of zal zitten, lijkt het wel of de Franstalige partijen de federale kiescampagne afgesloten hebben om zich helemaal op de regionale te gooien. En het gaat er hard aan toe …

Ontwaakt, o Vlaamse linkerzijde!

Eerst meer Vlaanderen, dan een links Vlaanderen. Dat is al enige tijd het credo bij linkse flaminganten. Als straks echter de N-VA haar plan doordrukt om eerst een Vlaamse regering te vormen en dan pas federaal te onderhandelen, zouden we wel eens sneller dan verwacht in een confederaal model kunnen verzeilen. Hoog tijd dus dat links Vlaanderen zich klaarmaakt, want meer Vlaanderen komt dichterbij en links Vlaanderen dreigt flink achterop te hinken.

Twijfel

In de aanloop naar de Moeder Aller Verkiezingen voelden vele politicologen, politici en aspirant-politici zich al geroepen om hun visie, voorstellen en verzuchtingen in een boek samen te vatten. Op deze 1 mei is het misschien niet slecht om eens het boek ter hand te nemen van iemand die helemaal geen politieke ambities heeft, maar gewoon vanuit de buik en het hart naar de politiek kijkt.

Feest van de arbeid?

1 mei staat in ons land bekend als ‘Feest van de arbeid’, maar eigenlijk is er weinig feestelijks aan die dag. Zeker als we kijken waar die dag vandaan komt. In feite zouden we moeten spreken van ‘Herdenking van de arbeid’, maar dat bekt inderdaad niet zo lekker.

Elections 2014

Terwijl de komende federale verkiezingen door de twee grootste partijen van het land afgeschilderd worden als een titanenstrijd tussen hen beide, is het politieke landschap uiteraard veel diverser dan dat. Gelukkig maar. Zo zijn er ook in Wallonië, naast de grotere partijen, nog andere klokken die luiden.

Onverschillig, eerder dan verschillig

Met haar boek De Verschilligen wil sp.a-politica Caroline Gennez een uitdagende, optimistische toekomstvisie voor onderwijs, politiek en economie brengen. Er bestaat geen twijfel over de integriteit en overtuiging van Gennez, maar op haar visie op de hervorming van het onderwijs na, missen haar voorstellen toch de kracht om het huidige kiespubliek te mobiliseren.

Kin-ball: antropologie op zaterdag

Kuierend door het dagelijkse bestaan van onze Zuidervrienden, kom je al eens vermakelijke dingen tegen. Neem bijvoorbeeld de illustere en in Franstalig België behoorlijk populaire sport ‘Kin-Ball’. Quoi?

La douce Wallonie

Terwijl de werkloosheid er welig tiert, vooral ook onder de jongeren, blijkt Wallonië een bijzonder aangename én betaalbare regio te zijn om te wonen. Dat vinden alleszins de vele Vlamingen die zich jaarlijks bij de zuiderburen vestigen. Wallonië: economisch rampgebied of idyllisch woonparadijs?

Hoe zou het nog zijn met het basisinkomen?

Eén twitterberichtje trok onze aandacht: @novapol vroeg aan PVDA+ en Groen of zij niet zouden inzetten op het basisinkomen bij de komende verkiezingen. Die vraag zou eigenlijk aan àlle politieke partijen mogen gesteld worden. Mogen/moeten immers niet alle opties bekeken worden?

2014, jaar van de ambitieuze regio’s

Tussen kerst en nieuw kijkt Doorbraak terug op 2013, op zoek naar wat 2014 kan brengen. We doen daarvoor een beroep op opiniemakers met ‘meer dan een mening’. Omdat 2014 intussen al niet meer nagelnieuw is, sluiten we af en doen dat  met een kijk op 2014 als ‘jaar van de ambitieuze regio’s’.

75 jaar na ‘War of the Worlds’ van Orson Welles

Vandaag vijfenzeventig jaar geleden zette Orson Welles de hele Verenigde Staten in rep en roer met zijn radio-uitzending ‘War of the Worlds’. Het was niet alleen een straffe stunt, maar toonde vooral hoe makkelijk de massa via de media misleid kan worden of zich lààt misleiden. Vraag rijst of er sindsdien veel veranderd is.

Antoon Roosens overleed 10 jaar geleden

Omdat vandaag, 7 december 2013, de Sociaal-Flamingantische Trefdag plaatsvindt, zetten we dit stuk weer even bovenaan.

Vandaag (30 oktober) tien jaar geleden overleed een opmerkelijke figuur uit de Vlaamse Beweging. Antoon Roossens legde de band tussen Vlaams-nationalisme en een linkse maatschappijanalyse.

De zwijgende meerderheid

Jordi Évole is een Catalaanse televisiereporter met een echte sterrenstatus in eigen land. Zijn vaak controversiële en altijd messcherpe kritische reportages, maken dat men hem de Spaanse tegenhanger van Michael Moore, de al even omstreden Amerikaanse reporter / documentairemaker, bekend van Bowling For Columbine en Fahrenheit 9/11. Door zijn kritische houding en zijn meedogenloze stijl tegenover multinationals en gevestigde waarden, wordt Évole eerder in politiek linkse hoek gesitueerd, maar zelf houdt hij zich doorgaans ver weg van partijpolitiek of politiek getinte commentaar. Tot na de opgemerkte actie van de Catalaanse autonomisten van 11 september.

‘Opdat de Vlaamse linkerzijde weer sterk zou worden’

Dat kribbelde ze op het titelblad van mijn exemplaar. ‘Ze’ is Nelly Maes en het exemplaar waarvan sprake is er één van Ongebonden Best, een biografie, opgetekend door Alain Debbaut en uitgegeven door Pelckmans, die donderdagavond voorgesteld werd in het stadhuis van Sint-Niklaas.

Gezocht: moslims die mee hun strijd willen voeren

De islam is alomtegenwoordig. Dat is niet religieus bedoeld. Met de bomaanslag in Boston, de aanslag in Londen en het hoofddoekendebat staan moslims in het oog van de storm. Toch hoor je relatief weinig van hen zelf. Of toch zeker van de gematigde meerderheid onder hen.  Zouden die dan toch in stilte instemmen met het gewauwel van die extremistische gekken? Ik weiger dat te geloven.

Gezocht: linkse Vlaamsgezinden en omgekeerd

Af en toe steekt een linkse Vlaamsnationalist de kop op. Moedig, in het verder door rechts gedomineerde Vlaamse kamp. Af en toe trekt ook ‘traditioneel’ links de Vlaamse kaart, zoals nu de sp.a met haar ‘Vlaanderen van Morgen’. Toch blijft de relatie Links-Vlaams moeilijk liggen. Misschien is de tijd rijp voor een nieuwe, écht linkse, écht Vlaamse partij?