fbpx


Buitenland
meerwaarde

Wie volgt Biden op als Democratische vaandeldrager?

De kroonprinsen van Biden (deel 1)



Naar aanleiding van zijn bezoek aan de Conservative Political Action Conference (CPAC) van 2022, schreef mijn collega-medewerker David Neyskens een drietal artikelen voor deze webstek over de mogelijke ‘troonopvolgers’ van Donald Trump. Ervan uitgaande dat de omstreden zakenman en oud-president zich niet opnieuw verkiesbaar stelt, zal de Republikeinse Partij immers inderdaad op zoek moeten naar een nieuwe vaandeldrager voor de presidentiële stembusslag van 2024. Joe Biden In twee bijdragen zal ik hetzelfde doen voor de Democratische Partij. Op het eerste…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Naar aanleiding van zijn bezoek aan de Conservative Political Action Conference (CPAC) van 2022, schreef mijn collega-medewerker David Neyskens een drietal artikelen voor deze webstek over de mogelijke ‘troonopvolgers’ van Donald Trump. Ervan uitgaande dat de omstreden zakenman en oud-president zich niet opnieuw verkiesbaar stelt, zal de Republikeinse Partij immers inderdaad op zoek moeten naar een nieuwe vaandeldrager voor de presidentiële stembusslag van 2024.

Joe Biden

In twee bijdragen zal ik hetzelfde doen voor de Democratische Partij. Op het eerste gezicht een opmerkelijk opzet, aangezien de huidige president Joe Biden zich grondwettelijk een tweede keer verkiesbaar kan stellen. Meer nog, de politicus uit Delaware liet reeds weten dat hij iedere intentie heeft dit te doen. Voeg daar de vaststelling aan toe dat zittende presidenten nooit de partijnominatie worden ontzegd. Het lijkt inderdaad prematuur, zelfs nutteloos, om te speculeren over mogelijke opvolgers.

Waarom doen we dit dan toch? Het korte antwoord: bijna niemand neemt de belofte van Biden dat hij in 2024 opnieuw het presidentschap zal ambiëren serieus. De vergevorderde leeftijd van de man is een feit. Zijn mentale achteruitgang overduidelijk. Ten tijde van de presidentsverkiezing van 2024 zou hij 81 jaar oud zijn. Aan zijn cognitieve capaciteiten wordt steeds luider getwijfeld.

De consensus lijkt dan ook te zijn dat president Bidens aandringen dat hij wel degelijk voor een tweede ambtstermijn gaat meer te maken heeft met zijn wens om de volgende twee jaar in het centrum van de Amerikaanse politiek te blijven staan. Een politicus die zijn nakende pensioen aankondigt verliest immers heel wat politieke slagkracht. Niet langer moeten concullega’s de toekomstplannen van de oude rakker serieus nemen. De toekomst zal er immers één zijn zonder hem.

emancipatie

Kamala Harris

Maar wie zal de Democratische Partij dan wel afvaardigen? De olifant in de race is Kamala Harris, de huidige vicepresident van de Verenigde Staten. Het vicepresidentschap plaatst haar niet enkel grondwettelijk als tweede in lijn indien de president er vroegtijdig de brui aan zou geven, ook politiek wordt de veep gezien als de logische opvolger wanneer een president van dezelfde partij na zijn termijn afzwaait.

Op papier kan Harris kan zich positioneren als kandidaat met de nodige ervaring om de loodzware taak van staatshoofd, regeringsleider en militair opperbevelhebber over te nemen. Als voormalig openbaar aanklager, minister van Justitie van Californië, senator voor diezelfde staat en zittend vicepresident kan zij zich positioneren als de kandidaat van de stabiliteit. Haar positie is op die manier sterk verbonden met de populariteit van Joe Biden. Eindigt de president zijn politieke loopbaan met hoge populariteitscijfers, dan zal dit een positief effect hebben de verkiezingskansen van zijn nummer twee.

Harris heeft nog twee andere voordelen. Als zwarte vrouw heeft zij twee streepjes voor op haar blanke, mannelijke partijgenoten in een Democratische Partij die zich steeds meer laat leiden door de regels van de identiteitspolitiek. Ideologisch bevindt ze zich aan de linkerzijde van de partij, zonder zich evenwel onmogelijk te maken voor de meer gematigde vleugel. Als politica op het campagne pad schiet ze evenwel schromelijk tekort. Wil Harris niet enkel een ‘papieren tijger’ zijn, dan zal ze dringend moeten leren hoe ze een connectie maakt met kiezers. Lukt haar dat niet, dan lijkt een haar tweede presidentscampagne – in 2020 probeerde ze het ook al eens – eenzelfde lot beschoren als haar eerste: een mislukking.

Alexandria Ocasio-Cortez

In 2016 verraste Bernie Sanders, de radicaal-linkse senator uit Vermont, vriend en vijand door Democratisch partijcoryfee Hillary Clinton de stuipen op het lijf te jagen. Clinton werd zes jaar geleden gezien als de logische opvolger voor Barack Obama. Tegenkandidaten binnen de Democratische Partij hielden het vlug voor bekeken of besloten helemaal niet deel te nemen aan de Democratische voorverkiezingen. Eén man weigerde evenwel de onvermijdelijkheid van de voormalige first lady, senator en minister van Buitenlandse Zaken te aanvaarden: Bernie Sanders.

Clinton zou de partijnominatie uiteindelijk in de wacht slepen, maar Sanders’ kandidatuur legde de divisie tussen de centrumlinkse ‘establishment’-vleugel en de radicaal-linkse ‘rebelse’ vleugel van de partij op pijnlijke wijze bloot. In 2020 won de establishment-kandidaat opnieuw. Maar Sanders, ondertussen achtenzeventig jaar oud, zette weer een sterke prestatie neer. De vergevorderde leeftijd van de senator lijkt evenwel een derde gooi naar het presidentschap uit te sluiten. En dus zoekt de radicaal-linkse vleugel een nieuwe leider om in 2024 op het schild te hijsen.

Sanders’ kroonprinses is de charismatische Alexandria Ocasio-Cortez uit New York City. Door sommige tegenstanders laatdunkend het ‘sovjetprinsesje uit de Bronx’ genoemd omwille van haar jeugdige leeftijd en (naar Amerikaanse maatstaven) zeer links gedachtegoed, wordt de tweeëndertigjarige Ocasio-Cortez gezien als de toekomstige vaandeldraagster van de radicaal-linkse vleugel van de partij. Haar onervarenheid lijkt het belangrijkste obstakel te zijn voor een succesvolle campagne in 2024. Ook blijft de Sanders-Ocasio-Cortez ideologie van ‘democratisch socialisme’ toxisch voor heel wat Democratische kiezers. Maar dat zij een mooie toekomst heeft binnen een naar links opschuivende partij, dat is overduidelijk.

Pete Buttigieg

De voormalige burgemeester van South Bend in de staat Indiana (populatie: 103.000) bekleedt momenteel het ambt van minister van Transport in de regering-Biden. Daar mag Pete Buttigieg de president uitvoerig voor bedanken. Want na zijn verloren presidentscampagne van twee jaar geleden zag het er niet bijzonder goed uit voor het onbetwistbare politiek talent uit het middenwesten van de Verenigde Staten.

Buttigieg (uitgesproken ‘boet-edg-edg’), in een vorig leven consulent voor consultancybedrijf McKinsey & Company, behoort tot de centrumlinkse vleugel van de partij. Tijdens de presidentsverkiezing van 2020 werd hij gezien als een directe concurrent voor de uiteindelijke winnaar. Zijn electorale levensvatbaarheid bewees hij door de eerste primary, die in Iowa, te winnen en ei zo na tijdens de tweede, die in New Hampshire, aan het langste eind te trekken. Op die manier deed hij het beter dan de uiteindelijk winnaar van de voorverkiezingen en huidig president Joe Biden.

Maar als Democraat uit een Republikeinse staat waren zijn toekomstperspectieven eerder beperkt in aantal. Door van Buttigieg de (eerste openlijk homofiele) minister te maken, gaf Biden zijn politieke carrière een hoogstnodige tweede adem. Buttigiegs opvattingen lijken te veel met het establishment gelieerd te zijn om de radicaal-linkse vleugel te kunnen versieren. Maar het belangrijkste probleem van de minister lijkt zijn gebrekkige, bijna onbestaande steun onder etnische minderheden te zijn. En zonder steun van de Latino en Afro-Amerikaanse gemeenschappen is het bijzonder moeilijk, zo niet onmogelijk om een Democratische voorverkiezing te winnen.

Roan Asselman

Roan Asselman (1996) studeerde rechten (KUL) en vermogensbeheer (EMS). Voor Doorbraak schrijft hij overwegend over de Amerikaanse politiek. Omschrijft zichzelf als conservatief in temperament en dus in gedachtegoed.