Commentaar
Vrije Tribune
Vrije Tribune

Cultuurmarxisme: alles wat je zegt, doe je zelf

cultuurmarxisme

Dankzij de ongebreidelde communicatiemiddelen die we in dit digitale tijdperk ter beschikking hebben, is het voor de mondige burger zoveel makkelijker geworden om zijn of haar mening met de wereld te delen. Maar gewoon wat meningen door elkaar schreeuwen, brengt natuurlijk weinig zoden aan de dijk. Daarom gaan gelijkgestemde geesten al gauw samenklitten en kristalliseert hun meningen zich in grotere algemene begrippen en termen. Hoe ruimer die begrippen, hoe meer meningen er inpassen. En zo ontstaan de zogenaamde containerbegrippen.

Containerbegrip

Containerbegrippen zijn geen linkse of rechtse exclusiviteit, beide kampen ontwikkelen hun eigen versies, vaak als reactie op de tegenstander. Na een tijdje borrelen en gisten in de obscure extremen van een bepaalde strekking, sijpelen de meest succesvolle containerbegrippen door naar de mainstream, waar ze als geijkte termen en argumenten in discussies worden opgenomen. Ze bieden in een eerste fase altijd een leuke voorsprong in het debat, omdat de tegenstander in het defensief gedrongen wordt, aangezien die nog niet weet wat het containerbegrip precies inhoudt. Hoe ruimer en vager dat begrip is, hoe langer de voorsprong behouden blijft.

We hebben er de jongste jaren al flink wat zien voorbij komen, zowel links als rechts en de ene al wat efficiënter en krachtiger dan de andere. De jongste in de rij is een ware voltreffer vanuit de rechterzijde: het cultuurmarxisme.

Cultuurmarxisme

Wat het precies inhoudt, weet voorlopig niemand. Grote denkers hebben er zich al over gebogen, maar komen niet verder dan elkaar tegen te spreken, elk vanuit hun overtuiging. Handig aan het begrip, is dat het uiteen kan vallen in twee nieuwe begrippen, namelijk cultuur en marxisme. Afhankelijk van hoe de discussie evolueert, kan er meer nadruk gelegd worden op het ene of het andere. Zo kan je bijvoorbeeld, indien gewenst, zelfs partijen die doorgaans als rechts geboekstaafd staan, alsnog in de marxistische hoek duwen door te stellen dat ze ‘cultureel links’ zijn. Waarmee je dan weer kan aantonen hoe diep dat cultuurmarxisme wel niet in onze maatschappij en ons denken ingebed is.

Ook over de grootte van die invloed kan je naar believen kiezen uit verschillende invalshoeken. Er is de hardcore versie die met ontegensprekelijke stelligheid meent dat het om een mondiaal complot gaat, geleid door duistere machtswellustellingen die niets anders voor ogen hebben dan wereldheerschappij. Uiteraard zal die Nieuwe Wereldorde socialistisch van aard zijn, want alle gruwelijke, autoritaire en moorddadige regimes uit het verleden zijn immers met enig ruimbemeten deductievermogen tot die verwerpelijke ideologie te herleiden, tot en met het nationaal… komt-ie… socialisme toe! Met dien verstande echter dat de moderne socialistische onderdrukker veel subtieler en vileiner te werk gaat dan zijn illustere voorgangers als Stalin, Pol Pot en andere Hitlers. Hij blijft ver weg van de schijnwerpers en trekt met zijn op ongetwijfeld oneerbare wijze vergaarde onmetelijke financiële middelen achter de schermen aan de politieke, culturele, maatschappelijke en alle mogelijke andere touwtjes. Soms heeft deze uit een nog te verschijnen Marvel-film ontsnapte duisterling zelfs een naam. Google bijvoorbeeld George Soros maar eens.

Dictatuur van het proletariaat

De ietwat gematigde ideologisch-filosofische versie ziet wel in dat het nogal moeilijk is om dat complotverhaal te rijmen met het marxisitische socialisme dat uiteindelijk toch als streefdoel een ‘dictatuur van het proletariaat’ voor ogen heeft en niet van één of meerdere financiële potentaten. Zij verlegt de bron van het cultuurmarxisme naar de iets ruimere theorie van de Italiaanse filosoof Antonio Gramsci. Stelde die immers niet dat culturele hegemonie het middel is voor het domineren van een klasse en dat eerst de cultuur moet veroverd worden alvorens de politiek te onderwerpen? Welaan dan! Via de invloedrijke maar toch ook wel manipulatieve denkers van de beruchte Frankfurter Schule kwamen de verfoeilijke ideeën in de culturele revolutie van de woelige jaren 1960 terecht om zich zo doorheen alle gelederen van de naoorlogse maatschappij te wurmen. Vandaar dat media, artistieke wereld en allerlei hulp- en andere organisaties niet gewoon kritisch zijn wanneer zij zaken in vraag stellen, maar in de eerste plaats hun snode culturele hegemonische kracht aanwenden om de geesten op orwelliaanse wijze te indoctrineren. Dat hoeft dus niet per se een complot te zijn, maar eerder een kwalijke dwaling, weg van wat in nuchtere, rechtse geesten wenselijk zou zijn als maatschappij.

En dan zijn er nog de meer rationele, voor zover deze term van toepassing is, aanvechters van het cultuurmarxisme. Voor hen geen complotten of zelfs maar kwade wil. Zij spelen eerder hun intellectuele meerwaarde, of eerder meerwaardigeid, uit als de zieners die meteen elke uiting en uitwas van het cultuurmarxisme opmerken en wiens missie het is de onschuldige edoch onwetende massa de ogen te openen door keer op keer te wijzen op de vele geniepige manieren waarop het cultuurmarxisme zich in hun al te receptieve geesten nestelt. Hier komen dan de vermaledijde ‘main stream media’ op de proppen met hun perfide ‘fake news’ berichten, hun ongehoorde framing en verdraaiing van feiten en hun ongebalanceerde aanpak van zij die moedig tegen de cultuurmarxistische stroom durven ingaan. En de dwalende wetenschappers met hun starre eenheidsdenken over klimaat en milieu. En uiteraard de perfide hulporganisaties die zichzelf humanitair noemen, maar met hun acties net de westerse samenleving ontwrichten.

Lange mars door de instellingen

De sarcastische ondertoon van wat u hiervoor gelezen heeft, is u wellicht niet ontgaan. Maar de echte ironie moet nog komen. Want het leuke aan containerbegrippen, is dat ze soms zo vaag worden dat ze nogal voor interpretatie vatbaar worden. Bijvoorbeeld:

Volgens Gramsci moet de culturele bovenbouw veroverd worden om zo de macht over de geesten te vekrijgen. Marcuse, vooraanstaand lid van de Frankfurter Schule, vulde aan dat de strijd gericht moet zijn op het gehele culturele establishment, inbegrepen de moraliteit van de bestaande maatschappij.

Dat culturele establishment is nu de linkse media, de unisoon denkende academische wereld en de activistische hulp-, milieu- en andere organisaties. Dat is de bovenbouw die nu gramsciaans omvergeworpen en veroverd moet worden. Dat is het culturele establishment en de moraliteit waartegen de marcusiaanse strijd gevoerd moet worden. Er moet een nieuwe ‘lange mars door de instituties’ gehouden worden, een kruistocht tegen het heersende politiek correcte denken, met als doel een nieuwe pensée unique te installeren. Dus strikt genomen is de strijd tegen cultuurmarxisme bij nader inzien zelf cultuurmarxistisch.

Te ver gezocht? Te kort door de bocht? Dezelfde omkering is nochtans al gebeurd met onder meer racisme en fascisme. Beide termen werden door links jarenlang zondanig uitgehold en tot zulke ruime containerbegrippen herleid, dat rechts er makkelijk in slaagde de logica om te keren. Nu is het al lang niet meer zo belachelijk om te poneren dat links regressief, omgekeerd racistisch of zelfs ronduit fascistisch is in hun omgang met andere meningen.

Conclusie: opletten met containerbegrippen, dat je er zelf niet invalt.

Reacties

Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel
Hoofdredacteur: Pieter Bauwens
Webbeheer: Dirk Laeremans