fbpx


Buitenland

De coronacrisis kweekt slaapkamerterroristen

Onder het motto 'blijf in je land en dood de mensen daar'.



Het westen kreeg met een nieuwe vorm van islamitisch terrorisme te maken, sinds ISIS nagenoeg is opgedoekt en we van Al Qaeda weinig meer vernemen. Al zou dat laatste dankzij de Taliban spoedig kunnen veranderen. De terroristen van Parijs in 2015 werden nog persoonlijk door ISIS gerekruteerd en bewapend. Tegenwoordig zijn het eerder jonge mannen die op internet zijn opgestookt en geradicaliseerd. Virtuele jihad Het motto van deze virtuele jihad is ‘stay at home and kill where you live’ -…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Het westen kreeg met een nieuwe vorm van islamitisch terrorisme te maken, sinds ISIS nagenoeg is opgedoekt en we van Al Qaeda weinig meer vernemen. Al zou dat laatste dankzij de Taliban spoedig kunnen veranderen. De terroristen van Parijs in 2015 werden nog persoonlijk door ISIS gerekruteerd en bewapend. Tegenwoordig zijn het eerder jonge mannen die op internet zijn opgestookt en geradicaliseerd.

Virtuele jihad

Het motto van deze virtuele jihad is ‘stay at home and kill where you live’ – blijf thuis en moord waar je woont. Met andere woorden, kom niet meer naar Syrië of Irak, maar ga de straat op en maak mensen dood. Dat virtueel klaarstomen van terroristen gebeurt door wat de gezaghebbende Franse arabist en politicoloog Gilles Kepel ‘entrepreneurs de colère’ noemt: uitbaters van woede. Hij spreekt over ‘terrorisme d’atmosphère’ – omgevingsterrorisme. Engelsen gebruiken een term die beter de lading dekt: bedroom radicalisation – slaapkamerradicalisering.

De Franse overheid neemt Kepel zeer serieus: op de site van het ‘Interministeriële Comité voor Preventie van Misdaad en Terrorisme’ mag hij uiteenzetten hoe deze ‘nieuwe dreiging’ in mekaar zit. De virtuele jihad wordt met name georganiseerd vanuit Qatar, Iran en Turkije. En inmiddels is Afghanistan ook weer van de partij.

De grootste ‘uitbater van woede’ lijkt President Erdogan van Turkije, die zichzelf ziet als de mondiale hoeder van de islam. Hij debiteert aan één stuk door agitprop voor gelovigen in het westen. Als je Erdogan hoort, is zijn collega Macron een gevaarlijke islam-hater en is geen moslim zijn leven nog zeker in Frankrijk. Zowel Turkije als Qatar financieren radicale imams en moskeeën in Frankrijk.

Terreur in de pandemie

De pandemie lijkt als katalysator te hebben gewerkt voor deze slaapkamerradicalisering: gedwongen eenzame opsluiting, veel internet… In Frankrijk vielen al slachtoffers. Onlangs een politieagente in Rambouillet en eind vorig jaar drie mensen in een kerk, doodgestoken door een Tunesische illegaal. Dat was kort na de onthoofding van geschiedenisleraar Samuel Paty, een schoolvoorbeeld (pun intended) van omgevingsterrorisme. De Tsjetsjeense dader liet zich via internet opstoken door leugenachtige verklaringen van een leerlinge van Paty en haar geradicaliseerde vader. En door een beruchte haatprediker, die letterlijk opriep Paty iets aan te doen…

Vorige week was Engeland weer eens aan de beurt. De laatste islamitische aanslag vond daar vorig jaar plaats, op London Bridge, met drie doden. Nu werd parlementslid Sir David Amess op beestachtige wijze vermoord, door wat een slaapkamerterrorist lijkt te zijn. In Frankrijk wordt het minder, maar in Engeland bijt men zich nog altijd liever de tong af dan moslims verwijten te maken. Denk aan het grootschalige seksuele misbruik van jonge meisjes in Noord-Engeland, dat jaren kon doorwoekeren omdat de politie en plaatselijke politici de daders niet wilden of durfden aanpakken. Dat waren bijna allemaal moslims, afkomstig uit Pakistan en Bangladesh.Parlementslid Naz Shah van Labour zou later tweeten: …those abused girls just need to shut their mouths for the good of diversity! – die misbruikte meisjes moeten gewoon hun bek houden in het belang van de diversiteit!

David Amess

De moordenaar van Sir David Amess is de tot Engelsman genaturaliseerde 25-jarige Ali Harbi Ali, van welgestelde Somalische familie. Hij heeft een geschiedenis van islamitisch extremisme en zat zelfs in een deradicaliserings-programma van de Engelse overheid. Kennelijk zonder succes. Het merendeel van de media en het politieke establishment vermijdt dat allemaal angstvallig te melden, laat staan zijn herkomst te noemen, en zijn zeer waarschijnlijk religieuze motivatie. Zelfs de conservatieve collega’s van Sir Amess in het Lagerhuis spraken liever over ‘het probleem van anonimiteit op het internet’.

De hysterische angst om politiek incorrect te zijn door man en paard te noemen lijkt na deze moord een hoogtepunt te hebben bereikt. Op de radio hoorde ik kamerlid Diane Abbott van Labour als reactie op deze moord het idee opperen voor een nieuwe wet. Die zou de sociale-media bedrijven moeten verplichten naam en adres op te slaan van iedereen die iets op internet plaatst. Zodat die gegevens indien noodzakelijk aan de politie overhandigd kunnen worden. De voormalige kwaliteitskrant The Guardian riep met koeienletters dat er in het Lagerhuis is gevraagd om een ‘David law’ – naar de voornaam van de vermoorde collega. Die wet zou ‘online abuse’ moeten stoppen – beledigingen op internet.

Waar slaat dat allemaal op? Werd Sir David Amess online beledigd of bedreigd? Dat zouden we moeten weten. Wat zou überhaupt het verband moeten zijn tussen anonieme idioten die politici beschimpen op Twitter en een bloeddorstige radicale islamist?

Absurde politieke reacties

Toch kondigde minister van binnenlandse zaken Priti Patel meteen aan online anonimiteit te gaan aanpakken. Vooral om de zoals zij het noemde ‘meedogenloze beledigingen’ van parlementsleden op het internet een halt toe te roepen… Precies zoals ook president Macron en zijn meerderheidspartij de duimklemmen steeds verder hebben aangedraaid bij de Franse internetgebruiker. Bijvoorbeeld met de ‘Loi Avia’.  Nog grotere gekkigheid kwam van de speaker van het Lagerhuis, Sir Lindsay Hoyle. Hij schreef in zondagsblad The Observer dat ‘een verschil van mening met politici via de stembus dient te worden uitgevochten, en niet door bedreigingen of moord.’

De politie beschouwt deze zaak als een daad van islamitisch terrorisme. Had de terrorist soms een verschil van mening met Sir Amess?! Waarom Harbi Ali dit kamerlid had uitgekozen en niet een ander, is overigens nog niet bekend. Er wordt over gespeculeerd, maar op dit moment is men nog niet veel verder gekomen dan dat Sir David een vriend van Israël was.

De absurde reacties bleven niet beperkt tot klagen over tweets en anonimiteit op internet. Verschillende conservatieve parlementsleden legden verband met recente uitspraken van de vicevoorzitter van Labour, Angela Rayner. Zij had de Tories ‘scum’ genoemd: tuig. Een zeer onbehoorlijk woord voor een top-politica, maar eerder een geval van slechte timing. Om te suggereren dat de dader zich door die uitspraak had laten inspireren – in plaats van door zijn persoonlijke uitleg van de Koran, is natuurlijk flauwekul. Alsof hij zou hebben gedacht: ‘inderdaad, wat een tuig, waar is mijn mes…’

Misschien wel de meest ridicule tweet over het afslachten van Sir David kwam van burgemeester Sadiq Khan van Londen: hij betuigde zijn spijt over ‘het overlijden’ (the passing away) van het parlementslid. Commentatoren kwamen al snel met een tweet van Khan na de gewelddadige dood van de Amerikaanse kleine crimineel George Floyd. Nog voor überhaupt duidelijk was of daar sprake van was, tweette Khan toen al over ‘de brutale moord’…

Is dat een symbool voor de tijdgeest? Islamitisch terrorisme doet mensen ‘overlijden’, blank politiegeweld is ongezien moord…

Doodzwijgen

In ieder geval lijkt het islamitische terrorisme overheid, politici en verschillende media als een steen op de maag te liggen. Men zwijgt de dodelijkste vorm van terrorisme liever dood. De islamitische aanslag in 2017 bijvoorbeeld, na een Ariana Grande concert in Manchester, eiste 22 levens, grotendeels tieners. Ook toen werden door media en politiek nauwelijks vragen gesteld of beantwoord. Niet over de afkomst van de dader – een Libiër –  en de moskee waar hij was geradicaliseerd, of waarom zijn familie überhaupt asiel had gekregen. Men legde bloemetjes neer en zong gezamenlijk een nummer van popgroep Oasis: ‘Don’t look back in anger…’ Weer eens iets anders dan ‘Imagine’, maar ‘Don’t look back in anger? Waarom zou je niet kwaad mogen zijn als één gek 22 pubers opblaast? En  nog veel meer anderen zwaar verwondt.

Het doet denken aan de Fransman wiens dochter werd vermoord door de islamitische terroristen in de Bataclan. Zij was zijn enige kind, hij was al weduwe, en hij blijft zich publiekelijk kwaad maken. Een krant als Le Monde – zeg maar het Franse equivalent van The Guardian – zet hem meer dan eens weg als een ‘père haineux’, een haatdragende vader.

Een pejoratieve term…

‘Zaken slecht benoemen is bijdragen aan het ongeluk van de wereld,’ zei schrijver André Gide ooit. De neurotische angst om het vooral niet over islamitisch radicalisme en terrorisme te hebben, lijkt me daar een goed voorbeeld van.

Alexander van der Meer

Amsterdammer, mathematicus, documentairemaker, romanschrijver, chroniqueur.