fbpx


Politiek
Egbert Lachaert

De laatste voorzitter




Ik weet dat ik nogal wat vaste correspondenten ga bruuskeren, maar, eerlijk is eerlijk, ik vind Egbert Lachaert, de voorzitter van de Open Vld, een fijn mens. Toen ik nog zelf politicus was, heb ik hem vele keren aandachtig beluisterd en gelezen, en ik heb vaak in alle stilte gedacht dat wij in dezelfde partij hadden kunnen zitten. Het doet me dus wel iets als ik in De Standaard van vorige vrijdag lees hoe Lachaert op de fractiedagen van zijn…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Ik weet dat ik nogal wat vaste correspondenten ga bruuskeren, maar, eerlijk is eerlijk, ik vind Egbert Lachaert, de voorzitter van de Open Vld, een fijn mens. Toen ik nog zelf politicus was, heb ik hem vele keren aandachtig beluisterd en gelezen, en ik heb vaak in alle stilte gedacht dat wij in dezelfde partij hadden kunnen zitten.

Het doet me dus wel iets als ik in De Standaard van vorige vrijdag lees hoe Lachaert op de fractiedagen van zijn eigen partij voor de bijl is gegaan.

Vadermoord

Bart Brinckman beschrijft – en zoiets kan je echt niet verzinnen – hoe de voorzitter daar uitlegt dat naar zijn inschatting een aantal liberale standpunten moeten worden aangescherpt. Lees: de liberalen moeten liberaler worden. Maar Mathias De Clercq komt tussenbeide, en zegt behoorlijk ferm ‘I don’t buy it’ (ook dat verzin je niet). De Clercq zegt dat de uiteenzetting van Lachaert interessant is maar irrelevant. De mensen, zegt hij, hebben hun buik vol van partijen en kleuren. De mensen kiezen voor… mensen, voor figuren, voor een Alexander De Croo bijvoorbeeld.

‘Ik ga niet de laatste voorzitter van de Vld worden,’ antwoordt Lachaert. Hij had – en ook dat pleit voor hem – De Clercq dus helemaal begrepen. Een behoorlijk dramatische scène eigenlijk: de kleinzoon van stamvader Willy verkondigt en vraagt het einde van de Vld, het einde van het liberalisme in Vlaanderen.

Lachaert heeft natuurlijk in letterlijke zin ongelijk. Hij zal heus niet de laatste zijn. Zo gaat dat nu eenmaal. In de nadagen van het Romeinse Rijk werden de keizers vrijwel systematisch vermoord. Dat belette niet dat er na elke dode verscheidene, soms zelfs veel kandidaten waren voor de opvolging. Een les uit de geschiedenis.

Individu vs. partij

Maar er is meer. Liberalen zijn individualisten (en daar is niets op tegen). Die leven om te beginnen altijd op gespannen voet met hun partij, een per definitie collectief gegeven. Vandaar ook – en dat is in ons partijlandschap uniek – dat liberale verkozenen geen afdrachten doen aan hun partij. Meer zelfs. Van kandidaten die op de lijst willen staan wordt vaak gevraagd dat ze betalen. Zogenaamd als steun aan de partij en de campagne, in de praktijk steun aan de partijtop. Maar een echte liberaal kan daarmee leven. Hij/zij ziet dat als een investering, en gokt op de return on investment.

Dat is waarom Sihame El Kaouakibi binnen de Open Vld nog meer kwaad bloed zet dan erbuiten: die is godbetert betaald om op de lijst te staan! En – we keren terug naar Lachaert – ze kondigde als verkozene ook aan dat als hij voorzitter werd, zij de partij zou verlaten. Helaas, Sihame, het is niet goed met haar gegaam.

Het zal je dus maar overkomen om voorzitter te zijn van een partij die in feite tegen partijen is. Voor een echte  liberaal komt de eigen carrière altijd eerst; de partij is hooguit een instrument ter ondersteuning van de individuele aspiratie. Oud-voorzitter De Gucht weet daar alles van: Verhofstadt heeft hem in het belang van het land (sic) gedefenestreerd omdat hij eerste minister wou blijven, zelfs in een regering waar hij de marionet was van de PS. Een zakenadvocaat, uit Berlare dan nog (sic), kon de opgang van Verhofstadt in de vaart der volkeren niet in de weg staan.

Doel vs. middel

Net zoals Mathias De Clercq  burgemeester wil blijven. Maar dat lukt wellicht niet als hij ook een exclusief libeRale burgemeester is. En dus moeten die partij en alles waar zij voor staat op de schop. De Clercq had het dus op de fractiedagen helemaal niet over De Croo – als je zijn woorden vanuit het Liberaals in het Alledaags vertaalt, blijkt hij te hebben gesproken over De Clercq.  Voorwaar, een fundamenteel liberaal onderwerp! En als de Vld in de weg staat, het zij zo: weg met de Vld.

Wat vorig weekeinde bekend is geworden over de gesprekken tussen De Clercq met Vooruit en CD&V over de gezamenlijke stadslijst, past perfect in dat plaatje. De Clercq spreekt over libeRalisme dat veRbindend en pRogRessief is, klanken afkomstig uit een hol vat, waarvan de betekenis hem gestolen kan worden. De Clercq staat voor De Clercq, en zelf vindt hij dat zonder twijfel vRee wijs.

Probleem vs. antwoord

Bart Brinckman merkt op dat na de tussenkomst van De Clercq op de fractiedagen de partij niet kiest. De Clercq wordt niet teruggefloten. Er zijn kennelijk nog liberalen die vooral niet (te) liberaal willen zijn. Anders dan Tess Minnens, voorzitster van Jong-Vld, die in Terzake niet één maar twee problemen signaleert: niet alleen geloven de mensen van de liberalen niets meer, maar zelfs de eigen mandatarissen weten niet meer waarvoor ze (moeten) staan.

Een ongeluk komt nooit alleen. Er is ook Georges-Louis Bouchez. Die ongeveer elk uur laat weten waarvoor hij staat. De mensen kunnen hem ook volgen. En nog erger: Bouchez zegt wat de Vlaamse liberale achterban ook denkt. Bouchez is fier d’être libéral. Voor Mathias De Clercq zit de liberale signatuur gewoon in de weg.

In 1846 hebben de liberalen een eind gemaakt aan hun (in 1828 gesloten) Monsterverbond met de katholieken, en beslisten ze voortaan weer liberaal te zijn. Na 175 jaar komt ook daaraan een einde. Het is het droevige lot van zoveel historische monumenten: ze worden eerst beklad, en daarna gesloopt.

Siegfried Bracke

Siegfried Bracke was gemeenteraadslid in Gent voor N-VA en Kamervoorzitter. Voordien was hij journalist bij VRT.