fbpx


Multicultuur & samenleven
Sid Lukkassen

De moslim-overloper




Mohammed Anfal staat in Nederland inmiddels bekend als de “moslim-overloper”. Want hij liep over van de Fortuynistische partij Leefbaar Rotterdam naar de islampartij Nida. Zijn lot doet denken aan wat is verwoord in De Europese Spagaat (Aspekt 2017): Men kan moeilijk verwachten dat moslims integreren, zolang de islam trots en eigenwaarde ademt en het Westen daar slechts hedonisme, zelfrelativering en eindeloze tolerantie tegenover stelt.

Botsende beschavingen

Dit is een oud verhaal dat al eerder is opgeschreven. Door onder andere Ibn Khaldûn, Leo Strauss en Paul Cliteur. Al deze mensen – moslim, Jood en humanist – kwamen op dit punt tot dezelfde conclusie. Namelijk dat een beschaving die alleen maar ‘gelijk wil zijn’, is voorbestemd om van het wereldtoneel te verdwijnen.

Dit verhaal vat de politieke biografie van Mohammed Anfal aardig samen. Nu is het echt niet de eerste keer dat een politicus overloopt. Soms zijn daar goede en gegronde redenen voor. Maar in dit geval is het écht schokkend. Vooral omdat hij in 2014 nog hele zinnige dingen zei. In een interview met Metro sprak hij woorden die getuigen van zowel verstand als een scherp observatievermogen. Iets moet hem hebben overgehaald om geloof en bloedverwantschap in politieke zin bóven dat oordeelsvermogen te stellen. Dat ‘iets’ kan, gelet op het karakter van Nida, eigenlijk alleen maar de islam zijn.

Discriminatie

“Als ik in de rij van een supermarkt sta en een vrouw met hoofddoek voor me krijgt de vraag of ze ook Airmiles spaart en dat dan niet begrijpt, irriteert me dat. Ik loop dan maar naar voren om te helpen, maar het is natuurlijk erg slecht. En als we onze kinderen op islamitische scholen zetten waar ze Turks of Arabisch praten, ze laten omgaan met vrienden die alleen maar Turks of Arabisch praten en ze dan ook nog laten voetballen op een geheel Turkse of Marokkaanse voetbalclub, hoe moet je je dan redden als je straks gaat werken? Ze begrijpen je niet. En dan wordt er natuurlijk meteen weer geschreeuwd dat het discriminatie is. Het is heel simpel, houd je aan de wetten en regels. Leefbaar is een echte volkspartij. Als je naar de lijst kijkt zie je van alles en nog wat. Niet HBO-plus, zoals bij de PvdA. Kijk naar mij, ik ben ook maar een teamleider bij PostNL.”

Aldus Mohammed Anfal in 2014. Wat we hier zien – dus niet uit deze woorden maar juist uit de diametraal tegenovergestelde politieke keuze die nu aan deze woorden is verbonden – is de lokroep van de bloedgroep. Het is alsof hij heeft gezegd: “Sorry jongens, we hebben het geprobeerd. Om de afgrond tussen geloof, etniciteit en afkomst te overstijgen. Om daar een brug op te bouwen gebaseerd op een gedeelde toekomst en op politieke overtuiging. Maar nu scheiden zich onze wegen.”

Misschien heeft iemand hem een ‘excuusmoslim’ genoemd en zo ingewerkt op zijn eergevoel. Hoe dan ook heeft Mohammed Anfal aangevoeld dat de islam in Nederland voldoende vaste grond onder de voeten heeft om door te groeien als zelfstandige kracht. Zo van, vroeg of laat gaan de moslims toch een eigen weg – als dat moment aanbreekt, dan sta ik liever tussen mijn broeders en zusters dan tussen Leefbaar Rotterdam. Al moet ik de seculiere inzichten die ik heb dan maar opportunistisch vergeten.

Demografie boven ideologie

Het doet al met al denken aan iets dat Thierry Baudet heeft gezegd: uiteindelijk komen de hoofddoekjes voor de politie er toch wel – dat is een zaak van demografie, niet van politieke ideologie. Het lotgeval van Mohammed Anfal is tekenend voor deze kwestie. Namelijk dat stamgevoelens en -loyaliteiten het kunnen winnen van via de ratio verworven politieke inzichten. Het gaat al lang niet meer om logos of diskurs. Hier gaat het om groepsgevoel, vruchtbaarheid en aanzuigingskracht.

 

Als dat zo is, dan mogen liberalen en sociaal-democraten voor de komende jaren hun borst natmaken. Afkomst wordt weer belangrijker dan toekomst. En geen enkel beleid van nivelleren, stageplaatsen scheppen of volksverheffing is hier tegen opgewassen – het gaat hier om de bruisende levenswil van culturen zelf, en de magnetische aantrekkingskracht die zij uitoefenen op degenen die daar gehoor aan geven.

Aangeboden door de Vrienden van Doorbraak


steun doorbraak

Dit artikel, cartoon of podcast wordt u aangeboden door de Vrienden van Doorbraak

Door een jaarlijkse of maandelijkse bijdragen financieren de Vrienden van Doorbraak de publicatie van de gratis toegankelijke artikels, podcasts, cartoons of video-uitzendingen op doorbraak.be. Onze vrienden krijgen ook korting in de Doorbraak winkel en exclusieve uitnodigingen.

Hartelijk dank voor uw steun als Vriend van Doorbraak.

[ARForms id=103]

Sid Lukkassen

Dr. Sid Lukkassen studeerde geschiedenis en filosofie. Hij is docent en promoveerde op het onderwerp ‘de democratie en haar media’. Hij is ook gemeenteraadslid in Duiven (NL) en auteur van het boek Avondland en Identiteit.