fbpx


Buitenland, Onderwijs

Disney vs. DeSantis: go woke, go broke?



Aangeboden door deze bibliotheek


Dit plus-artikel wordt u aangeboden door deze bibliotheek die voor u een abonnement nam.

Vindt u het interessant? Neem dan vandaag uw eigen gratis proefabonnement van 30 dagen.



Niks mis met ondernemingen die politieke invloed proberen uit te oefenen in economische en bedrijfsmatige zaken. Maar wat als ze zich uitspreken over dingen die niets met hun core business te maken hebben? Dat is precies wat Disney deed.  De rol van ondernemingen in het politiek debat is al langer een heikel punt. Ondernemers hebben veel te winnen en nog meer te verliezen bij de juiste, respectievelijk foute politieke besluiten. Een aantrekkelijk ondernemingsklimaat creëren en onderhouden is inderdaad een belangrijke…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Niks mis met ondernemingen die politieke invloed proberen uit te oefenen in economische en bedrijfsmatige zaken. Maar wat als ze zich uitspreken over dingen die niets met hun core business te maken hebben? Dat is precies wat Disney deed. 

De rol van ondernemingen in het politiek debat is al langer een heikel punt. Ondernemers hebben veel te winnen en nog meer te verliezen bij de juiste, respectievelijk foute politieke besluiten. Een aantrekkelijk ondernemingsklimaat creëren en onderhouden is inderdaad een belangrijke kerntaak van de verschillende overheden. Maar de temperatuur van dat klimaat, daar hebben beleidsmakers vaak het raden naar.

Onderneming en politiek

Conform de traditionele visie op onderneming en politiek moeten ondernemers invloed kunnen uitoefenen op het nationaal, regionaal en lokaal beleid. Zij houden immers de vinger aan de economische pols en kunnen waardevolle informatie doorspelen aan politici. Een meerderheid van ons politiek leiderschap stampte immers nog nooit zelf een bedrijf uit de grond of speelde nooit een leidinggevende rol speelden in een bestaande onderneming.

Wanneer ondernemers zich mengen in het politiek debat ga je er van uit dat zij met kennis van zaken spreken over ’s lands economische situatie. Niets van dit alles is omstreden. Enkel de meest radicale socialisten en communisten zullen van mening zijn dat de ondernemende ‘klasse’ geen rol te spelen heeft op het politieke toneel (iets over ‘productiemiddelen’ en de handen van de arbeidersklasse).

Genderidentiteit

Controverse kan je evenwel op twee manieren aanwakkeren. Ten eerste, wanneer de onderneming die een bepaald standpunt inneemt een vennootschapsvorm aannam en verschillende werknemers, aandeelhouders en bestuurders met tegengestelde meningen telt. Je kan je dan afvragen of het mogelijk is om ‘voor de onderneming’ te spreken. Ten tweede, wanneer de vennootschap besluit standpunten in te nemen die niets met de ‘core business’ van het ondernemen te maken hebben.

In maart schreef ik een artikel over het zogenaamde ‘Don’t Say Gay’ wetsvoorstel in het parlement van de Amerikaanse staat Florida. Dit wetsvoorstel – dat de gouverneur van Florida ondertussen tekende, en nu dus wet is – verbiedt leraren van openbare scholen om seksuele geaardheid of genderidentiteit te bespreken in de kleuterklas tot en met het derde leerjaar of op een manier die niet geschikt is voor de leeftijd of de ontwikkeling van de leerlingen.

Sommige ouders maken zich zorgen dat de scholen hun kinderen indoctrineren met het soort liberale seksuele mores die ingaan tegen de traditionele kijk op seks en seksualiteit die de ouders in kwestie hun kinderen willen meegeven. De wet verbiedt leerkrachten daarom om les te geven over deze onderwerpen zolang de kinderen niet minstens het derde leerjaar bereikt hebben. Daarna kunnen topics als seksuele voorkeuren en genderidentiteit wel deel uitmaken van het curriculum, op voorwaarde dat ze ter sprake komen op een manier die past bij de leeftijd en ontwikkeling van het kind in kwestie.

Disney World

Disney is een transnationale vennootschap met aandelen op de aandelenmarkt van New York. Met omzetcijfers die de BBP’s van sommige landen doen verbleken en een aantal werknemers gelijk aan het aantal inwoners van de stad Luik, is The Walt Disney Company een mondiaal ‘power house’ met bijhorende politieke invloed in hoofdsteden over heel de wereld.

De thuisbasis van Disney World, het ‘Disney Land Parijs’ van de Verenigde Staten zeg maar, is Florida. Met meer dan 77.000 Disney World werknemers is de ‘House of Mouse’ één van de belangrijkst werkgevers in de staat. Het economisch beleid in de ‘Sunshine State’, houdt dan ook steeds de belangen van Disney indachtig.

‘In naam van Disney’

Dat Disney zich mengt in politieke beslissingen over belastingpolitiek, sociale zekerheid, bouwvergunningen en dergelijke is dan ook meer dan normaal. Op 28 maart besloot de vennootschap evenwel om een officiële reactie op het zogenaamde ‘Don’t Say Gay’ wetsvoorstel te publiceren. Een deel van deze reactie luidde als volgt: ‘[…] de ‘Don’t Say Gay’ wet, had nooit aangenomen mogen worden […]. Ons doel als onderneming is dat deze wet wordt ingetrokken door de wetgevende macht of vernietigd door de rechter […].’

Disney zocht daarmee de grenzen van haar politieke invloed op. The Walt Disney Company is, in essentie, een juridische fictie, een vehikel voor aandeelhouders om hun eigen vermogen af te schermen van de vennootschapsschuldeisers en de ondernemingsinkomsten te onderwerpen aan een relatief gunstig belastingregime. Dat is, in een notendop, wat een vennootschap is.

Door ‘in naam van Disney’ te spreken gaat de bestuurlijke leiding van de entertainmentgigant lijnrecht in tegen wat ongetwijfeld een groot aantal van de aandeelhouders van Disney denken over het controversieel wetsvoorstel. Controverse impliceert immers debat, en dus twee kanten met een substantiële aanhang.

‘Core business’

Ondernemingen die onder de radar van activistische media weten te vliegen zullen dan ook alles in het werk stellen om officiële ‘vennootschapsstandpunten’ te vermijden. Zij zullen stellen dat ieder individu binnen de vennootschap het recht heeft op eender welke mening zolang zij hun job naar behoren doen, en dat politieke standpunten innemen en verkondigen niet tot de ‘core business’ van een juridisch aansprakelijkheids- en belastingvehikel behoort.

Zoals eerder aangehaald worden uitzonderingen gemaakt voor materies die rechtstreeks of onrechtstreeks een invloed hebben op de activiteiten van de onderneming. Zo heeft Disney er, bijvoorbeeld, baat bij dat de Verenigde Staten China ertoe weet te bewegen om de intellectuele eigendomsrechten van Amerikaanse bedrijven te respecteren. Het lobbyen en publiek standpunt innemen met betrekking tot topics die de winstgevendheid van de vennootschap beïnvloeden wordt als deel van de normale bedrijvigheid van een onderneming gezien.

Ron DeSantis

Door zich evenwel te mengen in de cultuurstrijd over seksualiteit en genderidentiteit, begaf Disney zich op glad ijs. Het gevecht over het onderwijs van kinderen in Florida’s openbare scholen is in de eerste plaats een kwestie die kinderen, ouders en pedagogen aangaat. Door publiekelijk de vernietiging van een democratisch aangenomen wet over de werking van het onderwijssysteem te promoten, jaagde de multinational de regerende Republikeinse Partij tegen zich in het harnas.

Ron DeSantis, de Republikeinse gouverneur van Florida, besloot prompt de speciale wettelijke status van de grond waarop Disney World gebouwd werd te herzien. Het gebied dat het pretpark huisvest is een speciaal district dat in essentie functioneert als een autonome, zelfregulerende mini-overheid geopereerd door Disney. Deze status zorgt er onder meer voor dat Disney voor de bouw van haar park niet gebonden is door lokale ‘red tape’, bijvoorbeeld wat bouwvergunningen betreft. Ook zijn er significante belastingvoordelen aan verbonden.

Disney kicked the hornet’s nest‘ (Disney heeft regen het wespennest getrapt), aldus een Amerikaanse politieke commentator. De multinational kwam er op pijnlijke wijze achter dat het niet verstandig is om zich te mengen in de Amerikaanse cultuurstrijd en zodoende de broodheer tegen de schenen te trappen. Uitkijken of het bedrijf de witte vlag hijst om verdere repercussies te vermijden of net dubbel zo hard inzet op de ‘juiste’, sommigen zouden zeggen ‘woke’, standpunten op ethisch en cultureel vlak. Dan moet het bedrijf evenwel opletten voor het ondertussen populaire gezegde: ‘go woke, go broke.’ (‘ga deugen en ga failliet’).

Roan Asselman

Roan Asselman (1996) studeerde rechten (KUL) en vermogensbeheer (EMS). Voor Doorbraak schrijft hij overwegend over de Amerikaanse politiek. Omschrijft zichzelf als conservatief in temperament en dus in gedachtegoed.