Satire
huwelijk

Een politiek huwelijk

‘Zeg, Door, wiste gij dat Liesbet Homans en dien ene van den es-pee-aaa ooit een koppel waren?’ We bevinden ons aan de toog van de kroeg der kroegen, den Enghel op de Antwerpse Grote Markt. Of mijn gesprekspartner het begin van een flauwe grap heeft ingezet of uit andermans bed wil klappen is me op dit moment niet geheel duidelijk. ‘John Crombez?’, vraag ik ongelovig. ‘Daniël Termont?’, gooi ik er nog snel achteraan… en dan besef ik dat mijn voorraadje bekende mannelijke socialisten al weer op is. ‘Neeje, van den es-pee-aaa hier van in ’t Stad! Allez, dien ene!’, verheldert mijn gesprekspartner. ‘Tom Meeuws?’, gok ik vervolgens, ietwat verwonderd. ‘Dien ene’ kan immers veel mensen zijn. Hoewel… De laatste politieke peilingen suggereren dat het bij de sp.a binnenkort misschien inderdaad nog om ‘dien ene’ zou kunnen gaan. Met de last sos standing.

Biefstuksocialist

‘Jaja, Mister ‘ik leg het u nog even uit tijdens een gezellig momentje’, wordt mij bevestigd. Gevolgd door ‘Awel, die pipo die z’n gat aan ’t Fornuis heeft verbrand. Nen echte biefstuksocialist, gelak da we zegge…’. ‘Allez, dat die dus #SAMEN met Homans is geweest!’, reageer ik vol ongeloof. Niet dat het mij iets kan schelen, maar beleefdheidshalve houd ik het gesprek gaande. Het zal de straathoekwerker in mij zijn.

De rest van de toog mengt zich vervolgens maar al te gretig in het gesprek. ‘Politiek huwelijk’, maar ook ‘Dien is hier nog baas van De Lijn geweest; hij heed’heur waarschijnlijk een tienbeurtenkaart gegeve!’ en ‘Iemand die ‘onverdoofd slachten’ op zijn CV heeft staan komt mijn slaapkamer niet binnen!’… passeren vrolijk de revue. Nee, subtiliteit moet je op dit uur van de dag niet zoeken in deze praatbarak waar de bollekes Koninck even rijkelijk als de meningen vloeien. Of de premisse nu echt waar is of niet, is trouwens al lang niet meer belangrijk. Of om het op z’n brexiteers te zeggen: ‘never let the truth interfere with a good story.’ Het doet er ook helemaal niet toe. Het spel zit hier, aan de toog, ondertussen toch al lang op de wagen. ‘Poepen is poepen!’ en ‘Allez, ne sos die rechts draagt!’ worden er nog met veel genoegen tegenaan gesmeten.

Belangenconflict

De barman ziet dat het goed is. Hoe meer er gezwanst wordt, hoe langer de mensen blijven hangen en hoe meer ze consumeren. Desnoods bestellen ze zelfs een Cola Zero. Even later gaat het alweer over voetbal en vrouwen; net als politiek onderwerpen waarvan elke tooghanger geheel ten onrechte denkt dat hij er een groot kenner van is.

Ik reken af en keer huiswaarts hopende dat mijn uitstapje bij die van ons niet een of ander belangenconflict teweeg zal brengen. Het onderwerp ‘seks in de politiek’ laat me tijdens de wandeling door de Antwerpse binnenstad echter niet los. Hoe hard ik ook probeer. Ineens zie ik zelfs het beeld voor mij van Wilfried Martens en Miet Smet, die haar rol als staatssecretaris voor Maatschappelijke Emancipatie net iets te letterlijk neemt. Ik roep my filthy mind kordaat een halt toe. Er zijn grenzen. Van Martens en Smet kan je in tegenstelling tot onze Antwerpse protagonisten echter wel argumenteren dat ze gewoon wat aan partijontucht deden. Net zoals ook Martens’ Britse evenknie, John Major, zijn maîtresse in eigen partij vond. Eigen ideologie eerst! Edwina Currie heette de dame in kwestie en ze was Majors minister van Volksgezondheid. Currie, volksgezondheid… nomen est omen, indeed. En in Groot-Brittannië is de curry altijd hot. Zeggen ze.

Of Johan Segers in ’t Fornuis buiten gepeperde rekeningen ook pikante curry op het menu heeft staan, weet ik niet. Maar wat ik nog veel minder wil weten is hoe pikant Tom ‘We zullen met z’n allen anders aan politiek moeten doen’ Meeuws’ liefdesleven is. Immers, het bed is het bed en de politiek is de politiek. En in het midden van het bed ligt Kris Peeters. Er zijn nog zekerheden.

Reacties

Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel
Hoofdredacteur: Pieter Bauwens
Webbeheer: Dirk Laeremans