fbpx


Buitenland

Éric Zemmour: kandidaat van de elite, of grote verbinder?

Verzwakt zijn (bijna) kandidatuur het nationalistische kamp of juist niet?



We maken een lang verhaal zo kort mogelijk: Marine Le Pen doet tijdens de Franse verkiezingen van mei 2022 nogmaals een poging om president te worden. Als zij de tweede ronde haalt, neemt zij het naar alle waarschijnlijkheid opnieuw op tegen huidig president Emmanuel Macron. Le Pen zint op wraak nadat ze in 2018 een slechte beurt maakte tijdens de debatten, waardoor ‘La Macronie’ aan de macht kwam. Vertaald naar het Nederlands: La Macronie is het kosmopolitische, jeunistische en economisch…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


We maken een lang verhaal zo kort mogelijk: Marine Le Pen doet tijdens de Franse verkiezingen van mei 2022 nogmaals een poging om president te worden. Als zij de tweede ronde haalt, neemt zij het naar alle waarschijnlijkheid opnieuw op tegen huidig president Emmanuel Macron. Le Pen zint op wraak nadat ze in 2018 een slechte beurt maakte tijdens de debatten, waardoor ‘La Macronie’ aan de macht kwam. Vertaald naar het Nederlands: La Macronie is het kosmopolitische, jeunistische en economisch erg liberale Frankrijk dat in migratie doorgaans niet al te veel problemen ziet, internationaal helemaal op de NAVO- en EU-lijn zit, en zich sinds de covidcrisis niet schroomt om autoritaire maatregelen te nemen die de Fransen opsluiten (lockdowns), of opzadelen met een zeer on-Frans systeem: het Covid Safe Ticket. Ook daar.

Waar het Le Pen diepgaander om te doen is: een nationalistisch en economisch protectionistische bewind op de been brengen. Iets wat haar vader Jean-Marie nooit vermocht, ook niet met een liberaler project.

Sauver la France

Maar daar is Éric Zemmour. Deze Franse journalist met voorliefde voor geschiedenis, laat sinds enkele maanden uitschijnen dat ook hij een gooi wil doen naar het presidentschap ‘pour sauver la France’. In onze media wordt Zemmour al eens vergeleken met Donald Trump. Een eerder domme vergelijking, want Zemmour is zowel inhoudelijk als polemisch veel sterker dan Donald Trump.

Zemmour heeft zich als niet-praktiserende jood en kind van Algerijnse ouders tot lieveling van rechts en soevereinistisch Frankrijk gekroond. Eigenlijk kan Zemmour nu niet anders meer dan zijn kandidatuur aankondigen, gezien de vele debatten, interviews en lezingen die de man de voorbije jaren in heel Frankrijk gaf. Zemmour lijkt populairder te worden dan Le Pen, zeker bij de migratiekritische Fransman. Daarmee begeeft hij zich in het vaarwater van Le Pen, die met een linkser economisch programma nooit dit succes kon bereiken.

Charles De Gaulle

Hoe komt dat? Zemmour stelt de zaken vele malen scherper dan Le Pen ooit durfde. Voor hem zijn de presidentsverkiezingen van 2022 een strijd om het voortbestaan van het Frankrijk dat hem groot heeft gebracht: soevereinistisch, assimilasionistisch, hoogcultureel en christelijk. Iedereen welkom, maar wel op onze voorwaarden. Zemmour gaat daarin zover dat hij voorstelt om uitsluitend nog Franse voornamen toe te laten. Het is immers de bedoeling dat een migrantenkind Frans wordt, niet dat hij of zij zijn of haar cultuur in de openbaarheid behoudt.

Voor Zemmour balanceert Frankrijk op de rand van een burgeroorlog: de Franse cultuur dreigt de desintegreren door economische malaise, de Europese Unie, de islam en zelfhaat. Daarbij ziet Zemmour zich als de man die Frankrijk opnieuw tot trotse natie zal maken, voor het te laat is. Hij meet zichzelf daarbij met Charles De Gaulle en Napoléon.

En Le Pen? Zemmour beschouwt haar als passé. Volgens Zemmour kan Le Pen het nooit halen van Emmanuel Macron, en is zij een kandidaat van het volk, die het volk behaagt, maar daarmee nooit de macht zal kunnen verwerven.

Goede vraag

Le Pen heeft onlangs nochtans een zeer goede vraag gesteld, tijdens een zeldzame passage bij France Inter. ‘Wanneer Zemmour claimt Frankrijk te willen redden, is het niet slim van hem om de nationalistische kandidaat die ik ben zo hard aan te vallen,’ zo begon Le Pen.

‘Het valt me op dat Éric Zemmour tegenover mij altijd bikkelhard is, en daarentegen nooit Emmanuel Macron frontaal aanvalt. Dat begrijp ik niet, en vind ik vreemd. Wat zeker is, is dat zijn kandidatuur volgens de peilingen geen enkele kans maakt om Emmanuel Macron te verslaan in de tweede ronde. Zijn kandidatuur verzwakt tegelijkertijd het nationalistische kamp. Men kan zich dan de vraag stellen of dat uiteindelijk ook niet het doel is.’

‘Zemmour brengt alleen rechts samen’

‘Éric Zemmour is een journalist,’ zo gaat Le Pen verder. ‘Hij is goed in polemieken, maar is politiek immatuur. Op die manier moet u ook zijn bewering zien dat ik een kandidaat ben van de gewone man. Mijn doel is een brede eenheidsbeweging voor Frankrijk op gang te brengen, en niet zoals hij alleen de rechterzijde samen te brengen.’

Voor Le Pen is Éric Zemmour dus een kandidaat-stoorzender van de rechtse economische elite in Frankrijk. Zegt zij al een tijdje, trouwens. Een rechterzijde waarvan zij zich distantieert met een economisch programma dat gericht is op de achtergeblevenen, die moeite hebben om rond te komen, en tegelijkertijd het meest geconfronteerd worden met de nefaste gevolgen van migratie. Maar migrantenvriendelijker dan haar vader Jean-Marie Le Pen ooit was. Een rechterzijde die haar bewust van de macht houdt. Met Macron als het kan, met Zemmour als het moet. En met beide, in haar wereld.

Financiële afgrond van Le Pen

Zemmour antwoordde in een nog zeldzamer gesprek dezelfde dag bij Franceinfo met de hem kenmerkende flair. ‘Ik schroom me niet om toe te geven dat ik inderdaad een nieuweling ben in de politiek, en dat Marine Le Pen en ik concurrenten zijn. Ik ben er ook trots op dat ik nieuw ben, want ik ben niet getekend door partijpolitiek, door electorale berekeningen en door kleine compromisjes. Mevrouw Le Pen heeft evenmin ooit een uitvoerend ambt bekleed, en heeft haar partij naar de financiële afgrond gebracht. Zij maakt geen enkele kans om president te worden in 2022. Haar kans was in 2018, en die heeft zij niet gegrepen.’

Alliantie tussen populaire klasse en patriottische bourgeoisie

‘Maar de vraag van Marine Le Pen of ik de kandidaat van de elite ben, die vind ik wel interessant en belangrijk,’ zo zegt Zemmour, na even nagedacht te hebben. ‘Marine Le Pen gaat al enkele jaren af op de hypothese dat er twee electorale blokken zijn in Frankrijk: een populair-patriottisch blok van verliezers van de globalisering, en een elitair blok van winnaars van de globalisering die eigenlijk in hun hoofd niet meer in Frankrijk wonen. Zij wil duidelijk de kandidaat zijn van het populaire blok, en zet zich daarom duidelijk af tegen het elitaire blok. Maar ik denk dat die houding leidt tot een politieke impasse.’

‘Waarom? Omdat Marine Le Pen als kandidaat van alleen dat blok gedoemd is om te blijven verliezen. Ik denk eerder dat het deel van de elite dat nog patriottisch is, de hand moet reiken aan het populaire blok. Dat is de enige manier om Emmanuel Macron te verslaan, en om Frankrijk te redden. Ik ben de kandidaat van de alliantie tussen de populaire klasse, en de patriottische bourgeoisie. Want er bestaat ook een bourgeoisie die niet globalistisch is.’

‘Ik maak deel uit van de elite, en ik ben daar ook trots op,’ gaat Zemmour verder. ‘Daarvoor heb ik ook gestudeerd en gewerkt. Er is niets lelijks aan de elite. Als we kijken naar wie op mij zou stemmen, dan zitten daar zowel bourgeoiskiezers als kiezers van Marine Le Pen tussen. Dat zulks haar stoort, begrijp ik dus.’

Zemmour zelf zegt dat hij bijna geen keuze meer heeft om geen kandidaat te zijn, en dat hij alleen nog maar ‘op een knop moet duwen’ om zijn kandidatuur officieel te maken. Of moet er eerst nog gepraat worden met Marine Le Pen?

Christophe Degreef