fbpx


Buitenland

Eric Zemmour of de lokroep van de macht

'Schoenmaker, blijf bij uw leest'



Op 10 december vindt de boekvoorstelling plaats van ‘Ik krijg altijd* gelijk’ van Jean-Marie Dedecker, in zijn thuishaven Middelkerke, waar anders. Het sterretje (*) wordt onderaan toegelicht: ‘te laat’. Het tekent de persoonlijkheid van Dedecker: de ex-judoka die vindt dat hij altijd gelijk heeft en het naar eigen zeggen ook krijgt, met vertraging. Wanneer iemand dat over jou zegt is dat een groot compliment; als eigen lof ruikt het een beetje naar zelfoverschatting vanwege een tomeloos ego. Want natuurlijk heeft…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Op 10 december vindt de boekvoorstelling plaats van ‘Ik krijg altijd* gelijk’ van Jean-Marie Dedecker, in zijn thuishaven Middelkerke, waar anders. Het sterretje (*) wordt onderaan toegelicht: ‘te laat’.

Het tekent de persoonlijkheid van Dedecker: de ex-judoka die vindt dat hij altijd gelijk heeft en het naar eigen zeggen ook krijgt, met vertraging. Wanneer iemand dat over jou zegt is dat een groot compliment; als eigen lof ruikt het een beetje naar zelfoverschatting vanwege een tomeloos ego. Want natuurlijk heeft niemand altijd gelijk, en is het zelfs van belang dat meningen met elkaar botsen, onder het aloude motto ‘Du choc des idées jaillit la lumière’, afkomstig van de 17de eeuwse satireschrijver Nicolas Boileau.

Wat lobbyen in Brussel

Dedeckers nieuwe opus is eigenlijk een bundeling van de columns die hij al tien jaar in Knack publiceert. Over de vraag of zo’n tien jaar oud stukje vandaag nog actueel is, laat ik me niet uit. Ik lees ze graag, ze zijn spitant, onderhoudend en doorgaans goed gedocumenteerd. Dat Jean-Marie een cohort ghostwriters en researchers in dienst heeft – zoals de als parlementair medewerker betaalde Ignace Vandewalle – stoort me ook niet. De job van burgemeester van Middelkerke cumuleren met een ambt van federaal parlementslid is niet simpel.

Deze Kamerzetel verwierf JMD met een hoop voorkeurstemmen als onafhankelijke op een N-VA-lijst. Afspraak was dat hij die na enige tijd zou overlaten aan Joren Vermeersch, ex-parlementair medewerker uit de LDD-tijd en nu N-VA-ideoloog. Maar Joren blijft zich warm lopen aan de zijlijn: ‘Ik blijf nog wat in Brussel om te lobbyen voor Middelkerkse projecten’ verklaart Jean-Marie. Dat het maandelijks 6000 euro scheelt, plus onkosten, plus die parlementaire medewerker, zal ook wel een rol spelen.

De stukjes van Dedecker zijn amusant en lezenswaardig, maar de plaats om zijn ‘gelijk’ te bewijzen is natuurlijk wel het federaal halfrond waarvoor hij verkozen is. Misschien kan dat ’te laat’ dan achterwege blijven. Ik had anderzijds liever gezien dat Knack zijn kolommen open stelt voor diverse gastcolumnisten die elders niet gehoord worden, de islamcriticus Wim Van Rooy om er maar één te noemen, maar misschien doet het blad dat bewust niet. We krijgen dus al tien jaar tirades tegen de ‘klimaatkerk’, de belastingen, de Belgische staat én tegen het politiek systeem, vanwege iemand die tot dat systeem behoort en betaald wordt om zijn stem te verheffen in het parlementair halfrond. Om je dan als criticus van het systeem en bij uitbreiding heel de politique politicienne te profileren, het geeft blijk van een grote spreidstand.

Voor de oppositie geboren

Ondergetekende is namelijk van het ouderwetse principe dat het parlement -waarvan JMD dus deel uitmaakt- zich moet bezig houden met wetten maken en de uitvoerende macht controleren. Tot en met het afzetten van de regering als die faalt. Dat is de theorie, we weten dat het jammer genoeg meestal niet zo loopt, en dat de particratie dit stelsel van de scheiding der machten uitholt.

Dan heb je de media, de vierde macht genoemd. Ze worden verondersteld om op hun beurt de politiek met het grootst mogelijke wantrouwen achter de veren te zitten en eventueel die verkozenen des volks te confronteren met hun gebrek aan alertheid, zeker als ze tot de regerende partijen behoren. Maar ook dat loopt wankel: we zitten opgescheept met zogenaamde ‘mainstream media’, die in de pas lopen en beste maatjes zijn met de ‘powers that be’, de systeempartijen, heel het Wetstraatgebeuren.

Resten dan nog de onafhankelijke opiniemakers, de enige echte lastposten die aan de zijlijn blijven en heel de resterende reutemeteut tot de orde kunnen roepen. Fervente zeikers, zeurders en provocateurs: zo’n mensen hebben we ook nodig, en neen, laat ze vooral niét in de politiek gaan. Ze zijn voor de oppositie geboren en zoeken de controverse, nooit het compromis. Het gaat om ongeneeslijke criticasters, mannen en vrouwen die zich uitdrukkelijk niét engageren in het politiek establishment en bedanken voor het maatschappelijke spel van het wederzijds rugkrabben. Ze onderscheiden zich van de modale Twitteraar door een sterke intellectuele background en verbale virtuositeit en debatvaardigheid.

Van stroper tot boswachter

Dat brengt ons op het fenomeen Eric Zemmour, de flamboyante Franse polemist die met boeken als ‘Le suicide français’ hamert op het culturele verval van de Franse natiestaat, het fatale effect van migratie en de islamisering, de globalistische nivellering en de Angelsaksische eenheidsworst. Over Zemmour zijn al veel commentaren neergepend, ook bij Doorbraak. Hij wordt door rechts op handen gedragen als hét intellectuele licht in de duisternis van de politieke correctheid. Al sinds 1996 is hij vast columnist voor de rechts-conservatieve Le Figaro. Zijn stijl is scherp en vinnig, zijn eruditie een nachtmerrie voor opponenten in het debat.

 

In Frankrijk speelt geen cordon médiatique tegenover dit radicale gedachtengoed, zoals bij ons. Hij wordt niet doodgezwegen, integendeel. De Franse pers smult ervan en maakt van Eric Zemmour onderwerp nummer één. Dat ligt aan een veel opener debatcultuur en het feit dat de Fransen hun intellectuele vedettes koesteren, van links tot rechts. Voltaire en Sartre gaven de toon aan, en die traditie is gebleven: een schrijver/opiniemaker vertoeft er niet alleen in muffe boekhandels of in krantencolumns, hij/zij schittert als maître-penseur aan het intellectuele firmament en maakt dat, met alle respect, ook WC-dames weten over wie het gaat.

Wat al lang werd aangekondigd is nu gebeurd: het enfant terrible Zemmour heeft zich officieel als Frans presidentskandidaat kenbaar gemaakt. Los van het feit dat hij toch geen schijn van kans maakt en vooral een splijtzwam betekent voor rechts, maak ik dezelfde bedenking als in het verhaal van Jean-Marie Dedecker, maar dan van de andere kant bekeken: is het geen verlies voor de democratie dat zo’n briljant en controversieel denker zich door het systeem laat insluiten? Zelfs al was het maar een grap, een farce, het tast zijn geloofwaardigheid aan en doet denken aan de stroper die boswachter wordt.

De verleiding van de macht

Thierry Baudet, van dwarsdenker tot politieke nar.

Uiteindelijk lijkt de zuigkracht van de politiek een valstrik voor kritische denkers: het maakt hen onschadelijk en lijft hen in. Ofwel worden ze corrupt zoals de rest en verzinken in compromissen en muffe deals, ofwel verlaten ze na een tijdje ontgoocheld het politieke toneel. In Nederland vertoont het traject van Thierry Baudet een gelijkaardig patroon: onder begeleiding van Paul Cliteur en Roger Scruton schreef Baudet een briljant proefschrift, dat in 2012 verscheen met als titel De Aanval op de Natiestaat. De jonge historicus schoot daarin met scherp en verdedigde een gelijkaardige these, zij het in ietwat minder polemische termen, als Eric Zemmour.

Baudet deugt als filosoof, polemist en opiniemaker, en was dat ook beter gebleven.

Het begon fout te lopen toen hij hoger vernoemde Marine Le Pen begon op te vrijen en in 2016 de partij Forum voor Democratie oprichtte. In 2020 werd hij als stichter door een fractie binnen dat Forum ervan beschuldigd een ‘fascist’ en een ‘nazi’ te zijn, en het scheelde niet veel of hij werd door zijn eigen geestesgenoten uit de partij gebonjourd.

Andermaal: Baudet deugt als filosoof, polemist en opiniemaker, en was dat ook beter gebleven. Je kan dan nog als prof aan de kost komen, niemand verplicht je tot een leven in de goot. Helaas is de verleiding van de macht groot. Roger Scruton, de mentor van Baudet, heeft ook op een blauwe maandag als adviseur voor de regering Johnson gewerkt, en moest opstappen toen hij zei dat de term ‘islamofobie’ verzonnen was door de Moslimbroederschap. Niemand heeft de waarheid in pacht – sorry Jean-Marie – maar in het politieke universum is de waarheid vertellen dikwijls een ondeugd.

En zo zijn we weer bij de rechts-voor-de-raapse burgemeester van Middelkerke beland. Het is goed dat er schoenmakers zijn die bij hun leest blijven. Is het onbehoorlijk om te zeggen dat Jean-Marie eens moet kiezen tussen de status van parlementaire waakhond en deze van kritisch columnist? Twee eerbare beroepen, indien met overtuiging beoefend, en het is niet verboden om van kamp te veranderen, maar teveel petjes tegelijk, dat rijmt niet met ‘liberaal’ en zou kunnen leiden tot het idee dat men altijd gelijk heeft. Meer illustraties daarvan in notoire oorden als Peking, Ankara, Moskou en Pyongyang.

Johan Sanctorum

Johan Sanctorum is filosoof, publicist, blogger en Doorbraak-columnist.