fbpx


Actualiteit

Groene jongens, lieve meisjes en foute poesjes

Een van de drie is er teveel denk ik



In mijn kindertijd gold de regel: elke dag een andere onderbroek en dikwijls handen wassen. Toen kon je nog dood gaan aan mazelen, deed onze moeder een stevige scheut javel in de poetsemmer, en sprak men ongegeneerd over ongedierte. Het trottoir werd aangepakt met stevige herbicide en er werden grootse vaccinatiecampagnes opgezet, tegen polio, mazelen, kinkhoest etc. De natuur kon lief zijn maar ook ongenadig, beseften we, en de wetenschap moest ons redden van de ondergang. In 1969 zetten de…

Plus artikel - gratis maandabonnement

U heeft een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U heeft reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement



Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.







Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder je email adres en je naam en we maken een nieuw wachtwoord (als je een account hebt) of we maken automatisch een account aan.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


affiche_wassen

In mijn kindertijd gold de regel: elke dag een andere onderbroek en dikwijls handen wassen. Toen kon je nog dood gaan aan mazelen, deed onze moeder een stevige scheut javel in de poetsemmer, en sprak men ongegeneerd over ongedierte. Het trottoir werd aangepakt met stevige herbicide en er werden grootse vaccinatiecampagnes opgezet, tegen polio, mazelen, kinkhoest etc. De natuur kon lief zijn maar ook ongenadig, beseften we, en de wetenschap moest ons redden van de ondergang. In 1969 zetten de Amerikanen de eerste mens op de maan neer.

Toen kwamen de groenen, bij ons Pater Versteylen met Agalev. In zijn brouwerij te Viersel mocht je bloot rondlopen, het liefst alleen planten eten, veel zingen en tussendoor groepsseks bedrijven. De natuur als één groot harmonisch geheel, waarvan de mens deel uitmaakt.

Een beetje vuil zijn

Ik herinner me dat toen ook het idee ontstond dat té dikwijls je handen wassen helemaal niet goed is voor de gezondheid. Een beetje vuil zijn was ok, en kinderen mochten/moesten op de grond spelen ten einde met al die bacteriën een soort van modus vivendi te ontwikkelen.

De groene beweging was meteen ook tegen onkruidverdelgers, niet alleen vanwege de schadelijke nevenwerking, maar gewoon omdat zelfs een ordinaire pisbloem een stuk natuur is en respect verdient. Weg die korte gazon, een tuin vol veldbloemen – vroeger onkruid genoemd- werd zelfs door de groendienst van de gemeente gepromoot.

Toen kwam aids en was hygiëne weer een punt: met dat HIV-virus viel niet overeen te komen, het hielp niet om een beetje onveilige seks te hebben zodat we er konden aan gewoon worden. Het werd dus opnieuw vechten tegen de beestjes, tegen de natuur, op leven en dood. Tot op vandaag is er noch een vaccin, noch een echt geneesmiddel tegen aids. Gelukkig kan je het maar krijgen door in het rond te stoeien zonder bescherming en dan nog vooral op de Griekse wijze. Brave mensen blijven er van gespaard.

Knipperlichten

Weyts

Ben Weyts: gedoogbeleid tegen gevaarlijke virussen uit diervriendelijkheid? (VRT NWS)

Met corona echter is het idyllische bloemetjes/bijtjes-verhaal helemaal afgelopen. De groenen moeten zich bezinnen over de plaats van de mens binnen/tegenover de natuur. Dat virus laat nog veel minder met zich lachen, immuniteitsopbouw blijkt een utopie, en het is zelfs de vraag of er überhaupt ooit een echt vaccin komt.

Dus geen geknuffel en gekus met heel de aardbol. We moeten nu flink zijn, (weer) onze handen wassen, anderhalve meter afstand bewaren, met een mondmasker naar de supermarkt gaan en – belangrijk! – onze contacten met zorg kiezen. Als dierenliefhebber zal ik de knop moeten omdraaien, en ik raad Ben Weyts aan om dat ook te doen. Ik heb twee katten die ik dolgraag eens vastpakte, –honi soit qui mal y pense-, tot ik besefte dat die elke dag heel de straat afdweilen en zich door Jan en alleman laten bepotelen. Sindsdien is de liefde zwaar bekoeld.

Red Lee

Wat ons naadloos bij de sympathieke Selena en haar illegaal geïmporteerde Peruviaanse poes brengt. Gevaar voor hondsdolheid, dus volgens de regels een spuitje geven, zegt het federaal agentschap FAVV. Waarna Vlaams dierenwelzijnsminister Ben Weyts een overheidsadvocaat inschakelt om katje Lee van de euthanasie te redden. Een petitie gaat rond: Red Lee. Bizar in een land waar ondertussen 9000 mensen in een paar maanden tijd aan een virale infectie zijn gestorven. Hondsdolheid (rabiës) is een extreem besmettelijke fatale ziekte die van dier op mens overgaat en waartegen geen geneesmiddel bestaat. Het virus trekt wat op zijn coronabroer, het is alleen wat langwerpiger (zie foto boven).

Om maar te zeggen: het handvol Gaia-betogers aan het Antwerpse gerechtshof krijgt de prijs voor de belachelijkste actie van de eeuw. Sinds Covid-19 moeten we namelijk weer goed nadenken en kiezen, en kunnen we niet én groene jongens én lieve meisjes én foute poezen gelukkig maken.

Voor de geitenwollensokkensector is dat een slechte zaak. Onze relatie met de natuur – én met de medemens – is er opnieuw een van knipperlichten en grote argwaan: er sluipt een beest rond, per slot van rekening ook maar iets dat wil leven en zich vermenigvuldigen, en dat moet gestopt worden, tenzij het ons uitroeit. Snijden om de zaak een beetje onder controle te houden, en beseffen dat niet met alles vreedzaam te coëxisteren valt. U ziet een verband met cultuurspanningen, het grenzenbeleid en geïmporteerde religies? Dat laat ik dan helemaal voor uw rekening. Nog een prettige dag verder.

Johan Sanctorum

Johan Sanctorum is filosoof, publicist, blogger en Doorbraak-columnist.