fbpx


Binnenland, Doorbraak

Help: ik durf niet meer te schrijven

Een oproep tot verdraagzaamheid



‘Persvrijheid is de vrijheid van drukpers, het grondrecht om gevoelens en gedachten openbaar of kenbaar te maken.’ Wat is de definitie van persvrijheid? Bovenstaande definitie vind je al snel wanneer je op het internet zoekt, al is een grondrecht geen garantie op persvrijheid in de praktijk. Want wat ben je met persvrijheid als je je gevoelens en gedachten niet meer durft te uiten omdat ze invloed hebben op je carrière en je persoonlijke levenssfeer? Het coronataboe Ik geef het eerlijk…

Plus artikel - gratis maandabonnement

U heeft een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U heeft reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement



Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.







Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder je email adres en je naam en we maken een nieuw wachtwoord (als je een account hebt) of we maken automatisch een account aan.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


‘Persvrijheid is de vrijheid van drukpers, het grondrecht om gevoelens en gedachten openbaar of kenbaar te maken.’

Wat is de definitie van persvrijheid? Bovenstaande definitie vind je al snel wanneer je op het internet zoekt, al is een grondrecht geen garantie op persvrijheid in de praktijk. Want wat ben je met persvrijheid als je je gevoelens en gedachten niet meer durft te uiten omdat ze invloed hebben op je carrière en je persoonlijke levenssfeer?

Het coronataboe

Ik geef het eerlijk toe, ik vind het moeilijker en moeilijker worden om bepaalde onderwerpen te coveren. Er zijn immers bepaalde taboes waarbij je meteen verketterd wordt door de massa en waar men geen kritisch geluid duldt. Het coronavirus is sowieso zo’n onderwerp waarbij je best oplet wat je tegen welke persoon zegt. Het debat blijft zeer emotioneel, wat me al veel ruzies en scheldpartijen heeft opgeleverd.

Zoals in de periode april tot juni toen het debat ging over de mondmaskerplicht in de buitenlucht. Telkens ik als journalist belde met virologen, was het antwoord dat het wetenschappelijk nut van een mondmasker in de buitenlucht beperkt tot miniem was. In interviews hoorde je de nuances, maar tijdens het interview kreeg ik vaak de vraag om controversiële stellingen als deze en andere alsjeblieft niet neer te schrijven. Het debat over corona is immers zeer giftig en we weten allemaal hoe het afliep met experts die een afwijkend geluid lieten horen in deze periode. Een vraag die ik dan ook altijd inwilligde uit respect voor de geïnterviewde. Dat er over het onderwerp weken aan een stuk veel onduidelijkheid bleef, heeft in mijn ogen ook te maken met de angst voor de massa. Niemand voelde zich geroepen om zijn mening te delen en als schietschijf te dienen.

De gouden graal

Durfde een viroloog wel eens een afwijkend geluid te laten horen zoals in mijn interview met Luc Bonneux hier op Doorbraak, dan kreeg ik een golf van bagger over me heen in mijn mailbox. Maar ook op mijn persoonlijk Facebookprofiel waar mensen die ik niet kende me voor de ogen van mijn familieleden en vrienden begonnen aan te vallen (en die daardoor ongewild in het gevecht mee gesleurd raakten).

Mensen waren zeer emotioneel en wilden toen dat het coronaprobleem zo snel mogelijk opgelost zou geraken. Dat deze maatregel het probleem niet zou oplossen was echter voor mensen moeilijk te accepteren en iets wat je als journalist zelfs niet mocht zeggen. Het mondmasker was immers de gouden graal die verdedigd moest worden en de enige vorm van hoop toen. Die valse hoop afnemen is not done. Anderen beschuldigden me dan weer dat ik een antivaxer was en zelfs betaald werd door de antivaxlobby. Sindsdien mijd ik het onderwerp zoveel mogelijk.

Het taboe Trump

Er zijn nog zo’n kleinere taboes die al jaren in Vlaanderen aanwezig zijn. Neem nu bijvoorbeeld de constante stroom van sensationele krantenkoppen die Trump (vaak terecht, vaak ook totaal niet) over zich heen kreeg de afgelopen jaren. Een man die ik niet moet en waar ik veel kritiek op heb. Maar waar ook enorme hoeveelheden fake news over circuleren om hem in diskrediet te brengen. De man is zelf een van de grootste veroorzakers van fake news, maar dat neemt niet weg dat Trump-bashing een fenomeen was waar je best niet tegen in ging de afgelopen jaren.

Zo heb ik als journalist meermaals een factcheck gedaan op bepaalde nieuwsitems en de persconferenties gevolgd van Trump waar hij sensationele uitspraken zou hebben gedaan. Vaak bleek echter dat die uitspraken volledig uit hun context gehaald werden vanuit sensatiestandpunt en overgenomen door de Vlaamse media. De dag nadien volgde geen correctie en dit patroon herhaalde zich opnieuw en opnieuw. Zei je hierover iets als journalist, dan werd je gebrandmerkt als aanhanger van Trump. Dit terwijl ik allesbehalve een Trumpfan ben, maar wel allergisch voor fake news aan beide kanten van het spectrum.

Het taboe Doorbraak

Ik durf tegenwoordig ook niet meer te zeggen dat ik schrijf voor Doorbraak. Als onafhankelijk journalist schrijf ik voor het hele land. Het weze voor Doorbraak, de verschillende magazines waar ik voor schrijf, occasioneel De Standaard of binnenkort een paar keer per jaar Het Nieuwsblad. Dat maakt in principe niets uit. Het is vooral de inhoud die telt. Zolang ik onafhankelijk mijn onderzoek kan doen en de verschillende meningen in de maatschappij in kaart kan brengen, ben ik gelukkig. En dat Doorbraak mij de ruimte geeft om onafhankelijk te schrijven is daarbij van enorm belang.

Maar hoe vaak ik door verre kennissen of onbekenden al in het kamp van Vlaams Belang ben geplaatst dit jaar is ongelooflijk. En dit enkel omdat ik een auteur ben voor Doorbraak en men zelfs de tijd niet neemt om de artikels te lezen! Ik heb geen enkele band met de partij en in 90% van mijn artikels staat niets over partijpolitiek. Ik focus immers vooral op economische onderwerpen. Een bijdrage publiceren op Doorbraak staat echter voor veel mensen gelijk aan je aansluiten bij een bepaald gedachtengoed, met deze zomer als hoogtepunt.

Zo kwam ik in de situatie terecht dat ik een gesprek van een uur nodig had met een Waalse collega om haar te overtuigen dat ik niet in het kamp van Vlaams Belang zat. Ik ben Vlaamsgezind, maar plots werd ik ingedeeld in een bepaald kamp wat invloed begon te hebben op mijn carrière. Zo erg zelfs dat ik even vreesde dat ik een keuze moest maken tussen Doorbraak en mijn andere opdrachtgever. Vandaag combineer ik gelukkig nog steeds beide, al heb ik de collega door de lockdown al lang niet meer persoonlijk gezien.

Mijn wens voor 2021? Meer verdraagzaamheid

En zo zijn er nog veel onderwerpen waar je best mee oplet in België. Het uiten van politieke overtuigingen en inhoudelijk in debat gaan met elkaar over de grenzen heen blijft moeilijk in dit land. Het uiten van een kinderwens als vrouw bij een sollicitatie zou niet zo moeilijk mogen zijn, maar blijft een issue. Mannen die gevoelens tonen op sociale media worden vaak neergesabeld en over loon en geld blijf je best ook eerder oppervlakkig.

Mijn wens voor 2021 is dan ook dat we terug verdraagzamer zullen worden en ook ruimte durven te geven aan tegengestelde meningen. Gewoon het debat in alle openheid en met inhoud aangaan zonder in een vakje te belanden mis ik al te vaak. Buiten een werkzaam coronavaccin, is verdraagzaamheid zonder twijfel mijn tweede grootste wens voor het komende jaar.

[ARForms id=103]

Stefan Willems

Stefan Willems is een zelfstandig beursanalist met als missie om financiële kennis te delen met de doorsnee Vlaming. Met zijn achtergrond in finance, en filosofie focust hij onder meer op financiële onafhankelijkheid, geluk en de mens. Meer: stefanwillems.be.