fbpx


Communautair, Vlaamse Beweging
Vlaanderen

Het Vlaams Parlement als hefboom en breekijzer?

Vlaamse eendracht maakt macht



In december vorig jaar vernamen we dat het Vlaams parlement aan de slag ging om een nieuwe staatshervorming voor te bereiden. De werkgroep ‘Institutionele Zaken’ probeert sinds januari aan de hand van concrete voorstellen een gewenste staatsinrichting uit te werken. Daarbij worden ‘institutionele hindernissen’ aangepakt. Een efficiënter en democratischer besluitvormingsmodel met meer samenhangende bevoegdheidspakketten is het einddoel. Parlementsvoorzitter Liesbeth Homans (N-VA) zit de werkgroep voor. Ze heeft naar eigen zeggen veel verwachtingen. Kunstmatig Belgisch samenhorigheidsgevoel Sinds het begin van deze…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


In december vorig jaar vernamen we dat het Vlaams parlement aan de slag ging om een nieuwe staatshervorming voor te bereiden. De werkgroep ‘Institutionele Zaken’ probeert sinds januari aan de hand van concrete voorstellen een gewenste staatsinrichting uit te werken. Daarbij worden ‘institutionele hindernissen’ aangepakt. Een efficiënter en democratischer besluitvormingsmodel met meer samenhangende bevoegdheidspakketten is het einddoel. Parlementsvoorzitter Liesbeth Homans (N-VA) zit de werkgroep voor. Ze heeft naar eigen zeggen veel verwachtingen.

Kunstmatig Belgisch samenhorigheidsgevoel

Sinds het begin van deze eeuw is er op politiek gebied heel wat veranderd in Vlaanderen. Op partijpolitiek gebied blijven de twee Vlaams-nationale partijen volgens de recente peiling van maart 2021 samen meer dan veertig procent halen. Het is evenwel maar de vraag of een dergelijke uitslag ons werkelijk dichter bij ons ideaal van Vlaams zelfbestuur zal brengen. Indien een van beide zich al te volgzaam opstelt ten aanzien van het systeem dat de coronacrisis misbruikt om een nieuw Belgisch nationaliseringsproces op poten te zetten, worden wij immers mogelijk wederom jaren teruggeslagen.

Zoals voorheen tonen de zelfverklaarde progressieven binnen de federale machtspartijen zich in de realiteit een conservatief blok. Dat kan en wil de politieke realiteit in Vlaanderen niet inzien. Miljoenen euro’s worden gespendeerd aan campagnes om het kunstmatige Belgisch samenhorigheidsgevoel te stimuleren. Daarmee blijven ze vasthouden aan vergeefse strategieën. Die gaan al bijna twee eeuwen mee. Ze bleken echter steeds kansloos tegenover de wil van het volk om vast te houden aan datgene wat de eigen identiteit vormgaf.

Belgische stiefmoeders

Het haast instinctieve Vlaamse streven naar zelfbehoud en -bestuur resulteerde aanvankelijk in de bescherming tegen verdrukkende beïnvloedingen vanwege het Belgisch staatsapparaat. Dit verzet tegen het Belgisch nationalisme ontstond niet zozeer uit nostalgie naar een geromantiseerd verleden, maar in de eerste plaats uit het inzicht dat er andere mogelijkheden waren voor het Vlaamse volk om zich te ontwikkelen. Geleidelijk aan werd hier de nood aan gekoppeld om tot een nieuwe staatkundige constructie te komen, die dit mee mogelijk moest maken.

Na decennia van ijver, overgedragen van generatie op generatie, ontstonden eindelijk de machtsstructuren die — zoals Wilfried Aers het in 1995 zo mooi stelde — ‘de hefboom en het breekijzer (konden) worden tot het bereiken van het einddoel van de Vlaamse beweging: een onafhankelijke staat.’ De eerste voorzitter van het Vlaams Parlement hoopte door middel van een nieuw, stevig en zelfbewust beleidsniveau in de jaren na zijn statement alle Waalse en Belgische stiefmoeders te kunnen afschudden. Vandaag zien wij tot wat een dergelijk ideaal door een doorgedreven gematigdheid helaas verworden is.

Kiezen voor België is kiezen tegen Vlaanderen

Het in de inleiding vermelde Vlaamse ‘toekomstcomité’ behandelt de thema’s ‘homogene bevoegdheidspakketten’, ‘financiële en fiscale autonomie’ en ‘toekomstig staatsmodel’. Belangrijke en interessante materies. Desalniettemin rest ons de vraag: delen alle deelnemende partijvertegenwoordigers in de werkgroep dezelfde overtuiging als de voorzitter? Dit is beslist niet het geval.

Welke invloed hebben de — electoraal veelal zwakkere — tegenstanders van Vlaams zelfbestuur? Aangezien zij vanuit een gelijke positie handelen met vertegenwoordigers van de twee Vlaams-nationale partijen? Welke houding zullen de op Vlaams en federaal niveau regerende centrumpartijen, die mogelijk gebonden zijn aan de Belgicistische koers van federale ministers, aannemen? In welke mate kunnen zij de historische opdracht van ons eigen parlement schade berokkenen? De oude federale machtspartijen en hun aanhangsels gedragen zich alsof we veertig jaar in het verleden leven. Toch zouden ze moeten beseffen dat ze aan autoriteit zullen blijven inboeten als ze de communautaire realiteit niet aanvaarden.

De werkgroep kan ons de middelen verschaffen om constitutionele wijzigingen in Vlaanderens voordeel door te voeren op een geplande en ordelijke manier. We vragen de tegenstanders van Vlaams zelfbestuur niet van vandaag op morgen overtuigde Vlamingen te worden. Wel wijzen we hen er graag op dat de mechanismen op het punt staan onherroepelijk te veranderen. Indien zij daarbij kiezen voor de versterking het Belgische establishment, kiezen zij gelijk ook tegen de belangen van hun eigen volk. De kans is reëel dat deze politieke vertegenwoordigers zullen volharden in de boosheid. Niet uit idealisme of voor het heil van hun achterban, maar in de eerste plaats omdat de voorlopige machtspositie van hun respectievelijke partijen afhangt van het voortbestaan van de Belgische staat.

Vlaamse eendracht maakt macht

De hedendaagse partijpolitieke Vlaams-nationale formaties zullen niet snel aan belang verliezen. Ondanks het feit dat de verdere ontwikkeling van de politieke toestand nog niet zeker is. Om het voortbestaan van deze organisaties en dus ook van de eis voor zelfbestuur te verzekeren, is een sterkere actie tegen het zichzelf beschermende nationale bestuur noodzakelijk. De voorwaarde voor een krachtdadige actie op politiek en cultureel gebied is evenwel het herstel van de eenheid in de Vlaamse beweging. Terwijl spelers van de verschillende strekkingen zich verliezen in een eindeloze strijd over theoretische idealen en woordgebruik, verliezen we zienderogen onze jonge en beste krachten. Vaak gaat het hierbij — en dat maakt het allemaal des te triestiger — niet eens over de werkelijk beoogde toekomstperspectieven. Wel over gekibbel over het voor de jeugd irrelevante verleden.

Het is aan de juiste politici om een verbond op zuivere Vlaamse grondslag op poten te zetten. Daarin kunnen ze worden geruggesteund door de partijloze organisaties van de beweging. Die verliezen heden ten dage aan kracht omwille van schijnbare desinteresse vanwege de regeerders. Hier kan dan ook moeilijk een werkelijke mobilisatiekracht van uitgaan.

We staan nu voor het eindspel, de finale natievorming. We moeten ons voorbereiden door proactief te handelen. De bal kan spoedig in het Vlaamse kamp komen te liggen. Het parlement, met een sterke Vlaamsgezinde vleugel, kan het zich in dat geval niet veroorloven roekeloos om te springen met de economische, sociale en politieke kansen die het toegeworpen krijgt. Voorlopig heeft het geen zin om vanop de zijlijn specifiek te handelen over de praktische details die bij deze verwezenlijking komen kijken. Om een kans op slagen te hebben, moeten de neuzen eerst in dezelfde richting wijzen.

[ARForms id=103]

Nick Peeters