Actualiteit, Commentaar

Hoe een bepaalde cultuurelite en Trump elkaar vinden

 Een jurkje. Daarover windt een bepaald deel van de westerse goegemeente zich dit keer op. Omdat het een Chinese jurk is die gedragen wordt door een blank – excuseer, wit – meisje. En dus gaat de 18-jarige studente zich te buiten aan koloniale machtsontplooiing, tirannie en oppressie. Beseffen we wel goed de omvang van deze protserige kruistocht? Ivan de Witte zal bij AA Gent nog ferm op zijn indianenstrepen mogen staan om het logo van zijn ploeg te kunnen behouden.

McDonalds

Vanuit onze kapitalistische ideologie hebben wij westerlingen de hele wereld met onze uitvoerproducten overspoeld, die hierdoor van Sao Paolo tot Tokio bezaaid is met McDonaldsfilialen, waar aan formica tafeltjes overal mensen zitten in dezelfde jeans en dezelfde Nike’s. Maar als de sporen van een andere cultuur dan eens het Westen binnensluipen, dan getuigt net dat van een respectloos kolonialisme? Veel gekker moet het echt niet worden.

Zijn die kruisvaarders tegen wat zij ‘cultural appropriation’ noemen vergeten dat altijd en overal waar mensen met mekaar in contact komen, culturele uitwisseling heeft plaatsgevonden? Hebben zij werkelijk geen besef van het feit dat zowat alle grote kunstenaars leentjebuur hebben gespeeld bij andere culturen? Van Gogh liet zich inspireren door de lijnvoering in Japanse prenten, Artaud ging in hetzelfde land de mosterd halen bij het No-theater. Peter Brook, een van de grootste hedendaagse theaterregisseurs, tekende met Mahabharata voor een van de meest iconische theatervoorstellingen van de twintigste eeuw, een bewerking van het millennia-oude Indische epos. Welke films zou Quentin Tarantino nog op zijn naam hebben staan zonder rijkelijk te putten uit de tradities van andere culturen? Op de brandstapel dan maar, die Kill Bill? In de mode en de gastronomie: eenzelfde verhaal. Of mogen we straks niet meer aanschuiven in een sushi-restaurant als we geen Japanners zijn? Die uitwisseling gaat overigens in twee richtingen. Denk bijvoorbeeld aan Bollywood.

Trump

Kunst wordt gevoed met steeds nieuwe stimuli, andere bronnen. Kunstenaars jatten en gappen wat in hun kraam past. En zo hoort het ook. Dat aan banden leggen zet de deur wagenwijd open voor censuur. Hoe langer hoe meer roert een cultuurpolitie zich die ons voortdurend inhamert wat we wel en vooral niet mogen doen, tot zelfs de bemoeienis toe over welke kledij we dragen. Het wordt hoog tijd dat ook kunstenaars een streep in het zand trekken, willen ze straks niet verplicht mee draven in het keurslijf van een politiek hypercorrecte hysterie.

Die hysterie lijkt ingegeven door een postkoloniaal geïnspireerde houding van anti-racisme. Ironisch genoeg echter moeten we vaststellen dat een zo extreem doorgedreven ideologie precies aan het tegenovergestelde raakt. Iedereen terug op zijn eiland, culturen moeten ‘zuiver’ blijven. Les extrèmes se touchent, weten de Fransen, en we zijn inderdaad op een punt gekomen dat een zogenaamde aanklacht tegen racisme en kolonialisme uitmondt in een ranzig racisme en kleingeestig provincialisme. Of hoe een ‘weldenkende’ elite in Trump een dankbare bondgenoot vindt.

Reacties - klik hier

Voeg een reactie toe

https-doorbraak-be

Laurens De Vos

Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel
Hoofdredacteur: Pieter Bauwens
Webbeheer: Dirk Laeremans