fbpx


Actualiteit, Binnenland, Commentaar

I feel your pain, Theo



Ik kan me voorstellen dat iemand die weinig kent van de Vlaamse beweging nu niet goed begrijpt wat er aan de hand is bij de N-VA en in diezelfde Vlaamse beweging. Die moet een beetje vertwijfeld naar het schouwspel kijken.

Het ziet er nochtans op het eerste zicht uitstekend uit. Nog nooit was een Vlaams-nationalistische partij zo groot. Nog nooit stond zo’n partij aan het roer van een nationale-federale regering. Ja de Volksunie maakte ook soms deel uit van de Belgische regering, maar eerder als vijfde wiel aan de wagen, om de twee derde en dubbele meerderheid te leveren, met in ruil een staatssecretaris of zelfs een ministerpost. Maar ze moesten vooral hun plaats kennen.

Dan raakte de N-VA veel verder. Die partij zit in de kern van de Belgische macht. Dat is natuurlijk het doel, daar kan je iets veranderen. Net daar begint de discussie. De beweging die ongeduldig vraagt om die machtspositie niet verloren te laten gaan, de N-VA die antwoordt dat ze niet zomaar alles kan. Dat ze in een coalitie zit waarin niemand mee wou tenzij de N-VA de communautaire agenda zou opbergen. Logisch en de Grondwet was niet voor herziening vatbaar, er was dus sowieso weinig mogelijk.

Maar net de beslissing om vijf jaar de communautaire agenda op te bergen maakt de beweging ongerust. Al eerder zag die beweging Vlaamse politici die de verkiezingen wonnen met een sterk Vlaams communautair programma (Verhofstadt, Leterme) om dat, eens in de regering compleet te vergeten en zelfs tegengesteld te regeren. De N-VA is dan weer ontstemd dat tactiek ertoe leidt dat er over de Vlaamse geloofsbrieven van de partij openlijk wordt getwijfeld. De N-VA voelt zich, ook in de media, sterk tegengewerkt als politieke nieuwkomer, als nieuwe machtsfactor. Daarom doet kritiek uit de ‘natuurlijke achterban’ extra pijn, diezelfde achterban die tien jaar geleden de partij mee heeft uitgebouwd. Tu quoque, Brute.

Als ook intern dan diezelfde discussie openbaar begint te spelen, dan worden alle stekels uitgezet. Wat volgt is discussie, wederzijds onbegrip en zelfs ruzie. Vermeng dat in de kleine wereld van de (politieke) Vlaamse beweging met nog wat persoonlijke verhalen en je bent vertrokken voor een woekerende vete.

Nu is het zo ver gekomen dat de N-VA en de Vlaamse beweging zich hebben laten verleiden om als tegenstanders met elkaar te debatteren. Daarbij zijn ze beide verliezers en verliest de Vlaamse autonomiegedachte nog meer. Ik kon me heel goed vinden in de woorden van Theo Franken op Radio 1 deze ochtend: ‘We moeten als Vlaams-nationalisten aan hetzelfde zeel trekken. De beweging heeft haar rol, onze partij heeft haar rol. Maar elkaar beginnen te verwijten, dat doet me allemaal verschrikkelijk veel pijn.’

Mij ook, Theo.

Dit artikel verscheen eerder in dS Avond.

Aangeboden door de Vrienden van Doorbraak


steun doorbraak

Dit artikel wordt u aangeboden door de Vrienden van Doorbraak

Door een jaarlijkse of maandelijkse bijdragen financieren de Vrienden van Doorbraak de publicatie van de gratis toegankelijke artikels op doorbraak.be. Onze vrienden krijgen ook korting in de Doorbraak winkel en exclusieve uitnodigingen.

Hartelijk dank voor uw steun als Vriend van Doorbraak.

Pieter Bauwens

Pieter Bauwens is sinds 2010 hoofdredacteur van Doorbraak

Dit artikel delen


Als abonnee kan u dit artikel gratis verspreiden via sociale media en doorsturen naar uw vrienden. Zij zullen dit artikel volledig kunnen lezen zonder abonnee te zijn of zonder een (proef)abonnement te nemen. Zij krijgen bij het lezen de vermelding dat dit artikel door u wordt aangeboden. Als u dit via email doorstuurt, wordt het emailadres van uw vriend niet genoteerd in de databank.

Commentaren en reacties


Kijk vooraf even op onze Spelregels en technische problemen
Reacties - klik hier
Als ingelogde bezoeker kan u hier de reacties lezen en deelnemen aan het debat.
Reacties - klik hier
Als ingelogde bezoeker kan u hier de reacties lezen en deelnemen aan het debat.