EU vervalt tot ideologisch imperialisme

Mars tegen de Gay Pride in Warschau

De Europese Commissie zit op ramkoers met de Poolse regering. Internationale lobbygroepen willen de Poolse democratische verkozenen opleggen dat elke commentaar op of afkeuring van propaganda voor elke andere seksuele geaardheid dan de heteroseksuele buiten de wet moet worden gesteld. U leest het goed: de propaganda voor niet-heteroseksuele betrekkingen moet kritiekloos kunnen. Wie daar anders over denkt is een crimineel. De EU koos de optie van ideologisch imperialisme. Wat betekent dit dan voor de vrije meningsuiting binnen de Europese Unie?

Symbolenstrijd

Los van het feit dat het probleem dat de EU heeft met Polen niet over discriminatie gaat, want een niet-heteroseksuele geaardheid of voorkeur is immers wettelijk overal in de EU toegestaan, dient iedereen zich af te vragen of dit over de vrije meningsuiting gaat in een EU-lidstaat. Het vanuit Brussel verbieden van kritiek op voor bepaalde bevolkingsgroepen choquerende promotie, stinkt naar inperking van de vrije meningsuiting.

De Europese Commissie noemt de Poolse houding een inbreuk op de gelijkheid waar elke Europese burger recht op heeft. Gemakshalve vergeet de Commissie wel dat niet iedereen die zeer extreme interpretatie deelt. Vooral de Polen niet. Wat zijn nu de feiten? De Europese Commissie verwierp de steunaanvragen van zes Poolse steden in het kader van de Europese zustersteden omdat deze steden zogenaamd vijandig staan ten opzichte van ‘lesbian, gay, bisexual, trans and intersex communities’ beter bekend onder het Amerikaanse acroniem als LGBTI (tot voor kort was het nog LGBT, maar de internationale lobby voegt regelmatig een letter toe).

Oekaze per tweet

De uitleg per tweet van de Duitse voorzitster van de Europese Commissie Ursula von der Leyen luidde: ‘Our treaties ensure that every person in Europe is free to be who they are, live where they like, love who they want and aim as high as they want. I will continue to push for a union of equality’. Vreemd dat het argument dat de Europese verdragen voor gelijkheid staan dus als argument wordt gebruikt tegen democratisch verkozen entiteiten die naar de wil van hun volwassen kiezers luisteren. Entiteiten die niet willen meestappen in met overheidsgeld gefinancierde propaganda van organisaties die niet enkel opkomen voor homorechten, maar ook actief homoseksualiteit, biseksualiteit, transseksualiteit en ‘interseksualiteit’ promoten.

Vooral de voor velen smakeloze gay pride parades met opzichtige en schaars geklede militanten op platte wagens die hun laatste nieuwe string en pluimen showen, zet in Oost-Europa veel kwaad bloed. Voor vele Europeanen zijn deze carnavalstoestanden oprecht obsceen. In Rusland is dit soort manifestaties in de openbare ruimte zelfs strafbaar, terwijl homoseksualiteit perfect legaal is. Dat Vlamingen, Nederlanders, Duitsers of Scandinaviërs schouderophalend reageren is eigenlijk meer een uitzondering dan de norm. Fraaie ruimdenkendheid, maar uiteraard geen reden om hautain op de anderen neer te kijken als zijnde tweede klasse-Europeanen. Moreel valt er geen enkele eer te halen van het tolereren van de ene groep ten koste van een andere.

‘Vrij van LGBT-ideologie’

De actie van de Europese Commissie, wier medewerkers eigenlijk ambtenaren zijn, volgde zogezegd op de mededeling van Poolse steden dat hun gemeenschap vrij was van ‘LGBT-ideologie’. Iedereen weet dat Polen een hoofdzakelijk conservatief katholiek land is. De door deze steden aangenomen ‘familierechten’ of steun voor traditionele gezinnen kregen van de EU-ambtenaren na lobbywerk vanuit LGBT-hoek het etiket ‘discriminatie’. Dit was maar een excuus om op te treden. Uiteraard past een en ander ook in de kraam van een groot deel van de andere Europese regeringen die ideologisch anders (lees linkser) zijn samengesteld.

De Poolse minister van justitie Zbigniew Ziobro klaagde de beslissing aan als ‘illegaal en ongegrond’ en riep de Poolse premier Mateusz Morawiecki op om de Europese Commissie aan te pakken zodat in de toekomst de EU-steun niet meer wordt beperkt. Het gaat echter in essentie om relatief kleine bedragen die vooral op gaan aan borden op de gemeentegrens waar onder een Europese vlag de zustergemeenten in Europa staan vermeld. Verder volgt wat subsidie voor culturele uitwisseling en recepties bij wederzijdse bezoeken. De zusterstedencampagne moest altijd al de grotere Europese broederschap der volkeren illustreren. De Europese Commissie slaagt er nu in om dit stuk politieke folklore op te pompen tot inzet van een ideologische strijd met een dwarsliggende lidstaat.

Grievende belediging van Polen door EU-ambtenaren

Erger nog to add injury to insult deelde Stefan de Keersmaecker, de woordvoerder van Ursula von der Leyen, mee dat de Commissie ‘alle instrumenten’ (‘tools at its disposal’) zou aanwenden om te verzekeren dat zelfs Europese middelen zoals uit de befaamde cohesiefondsen enkel zullen worden besteed volgens de regels van de Europese Unie. Deze zeer ideologische interpretatie van de ‘Europese regels’ is slechts een stok om de conservatieve Poolse regering mee te slaan. Dat die regering op perfect legale manier democratisch werd verkozen lijkt de Europese Commissie blijkbaar volkomen irrelevant als het om ideologische stokpaardjes gaat zoals klimaatverandering, vluchtelingenbeleid of gendergelijkheid.

De echte beweegreden van de Europese Commissie om de Poolse regering en bij uitbreiding het Poolse volk te schofferen, is immers dat Polen weigert de klimaatmaatregelen van de fameuze Green Deal te aanvaarden. De voormalige cohesiefondsen werden gegreenwashed tot instrumenten voor de strijd tegen klimaatverandering, terwijl de Poolse industrie vooral bestaat uit steenkoolmijnen, zware industrie en energiecentrales op basis van steenkool. Tijdens de laatste EU-top toonde de Poolse premier Morawiecki zijn tanden door al de maatregelen inzake de rechtsstaat af te wentelen in ruil voor zijn steun aan het megalomane coronaherstelfonds en de extreme stijging van de EU-begroting. Uiteraard in ruil voor veel EU-geld.

Drogreden

De EU wou de Polen eerder met sancties in het gareel houden en had destijds de ideale drogreden gevonden omdat de laatste drie Poolse regeringen begonnen waren met het uitrangeren van voormalige communistische rechters. Dit was een inbreuk op de scheiding der machten volgens de EU. Bij gebrek aan die waardevolle hefboom talmde de Europese Commissie dus niet om een nieuwe hefboom te zoeken om Polen onder druk te zetten. Het weigeren van subsidies op basis van andere redenen. Zich volkomen inschakelend in de cancel culture besloot de Europese Commissie om Polen te pakken op discriminatie.

Wie het etiket racisme of discriminatie opgeplakt krijgt, is immers virtueel sociaal dood (en natuurlijk ook vogelvrij op de sociale media). Door de Poolse overheden te pakken op politieke incorrectheid dacht de Europese Commissie de Poolse regering opnieuw bij de ballen te hebben. Helaas laat niet iedereen zich bij de edele delen grijpen zonder verzet en de symbolische daad betreffende zes kleine bedragen dreigt een kettingreactie te veroorzaken.

Nieuwe Sovjetunie?

Niet dat de Polen homorechten zouden veronachtzamen. Het volk en zijn politici willen enkel geen eindeloze en opzichtige propaganda voor in hun ogen ‘alternatieve’ levensstijlen die de armlastige gemeente bovendien een vermogen kosten aan openbare orde, reiniging, vuilophaling en verkeerschaos. Iets wat overigens in elk land met een overwegend gelovige katholieke bevolking het geval is. De ganse Latijns-Amerikaanse wereld bijvoorbeeld. De conservatief-religieuze walging van LGBTI-propaganda is iets heel anders dan wat moslimlanden doen. De EU deelde via de European Bank for Reconstruction and Development (EBRD) wel geld uit aan Jordanië, terwijl dit land niet in Europa ligt en er niet bepaald LGBTI-vriendelijke wetten op nahoudt.

Alleen, die landen wil en kan de EU financieel niet onder druk zetten om andere politieke agenda’s door te drukken. Het is pijnlijk dat de LGBTI-gemeenschap zich zo blindelings laat misbruiken voor een ideologische strijd. Mogelijk hoopt ze op die manier free exposure en goodwill te scheppen voor haar leden in Polen, maar dat zou uitermate naïef zijn. De kans is groot dat net als in Rusland de buitenlandse campagne juist contraproductief blijkt. De Europese Commissie gaat haar boekje bovendien te buiten door subsidies te koppelen aan ideologisch imperialisme. Op die manier wordt Ursula von der Leyen de doodgraver van het Europese project. De EU zou zich beter hoeden om geen nieuwe Sovjetunie te worden.

Lode Goukens :Lode Goukens is master in de journalistiek en docent 'Europese en wereldinstellingen' aan de Thomas More Hogeschool. Zijn masterproef behandelde de journalistieke cartografie. Voordien was hij jaren beroepsjournalist en schrijver. Begonnen als officieel IBM multimedia developer in 1992 en één van de eerste professionele ontwikkelaars van DVD’s (dvd-authoring) schreef hij ook het eerste Belgische boek over het Internet in 1995. Hij behaalde ook al een master in de kunstwetenschappen en archeologie en volgt momenteel een master filmstudies en bereidt zich voor op een master geschiedenis.