Actualiteit, Binnenland
Vrije Tribune
Vrije Tribune
Raf Praet

IeperEat en de gruwel van gifgassen. Dat nooit meer.

Het moge duidelijk zijn dat de oorlogsvoering met gifgassen, zoals die tijdens de Eerste Wereldoorlog werd ontwikkeld, een onethische, onmenselijke en gruwelijke manier van oorlogvoeren is. De afzichtelijke taferelen van menselijk lijden tijdens onder andere de Tweede Slag om Ieper (april-mei 1915) staan op het netvlies gebrand als een van de zwartste bladzijden uit de moderne menselijke geschiedenis.

Sinds de Eerste Wereldoorlog werden strijdgassen zo goed en zo kwaad mogelijk uit het slagveld gebannen, met onder meer het Protocol van Genève, ondertekend in 1925, het Verdrag Biologische Wapens van 1972 en het Verdrag Chemische Wapens, dat leidde tot de oprichting van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW). De stad Ieper is uitgegroeid tot een symboolplaats én waarschuwing voor de komende generaties. Door de herinnering aan de gruwel levend te houden, willen we voorkomen dat de mens haar misstappen herhaalt. Dat nooit meer.

Yperiet

Elke vorm van bagatellisering van gifgassen doet daarom afbreuk aan het lijden van talloze medemensen en moet daarom sterk veroordeeld worden door een maatschappij die inzet op vredevol samenleven. In Ieper was er recent een merkwaardig voorval van zulke bagatellisering. Een koppel opende een nieuwe brasserie naast het museum In Flanders Fields met de naam “IeperEat”, een naam die doet denken aan het naar Ieper genoemde gifgas yperiet. Dat deze allusie door de uitbaters wordt nagestreefd moge blijken uit de vormgeving van het logo. De plank in mosterdkleur op het logo doet denken aan mosterdgas, en voor wie nog twijfelt aan de bedoelingen van de uitbaters, zijn er tevens granaten aan het logo toegevoegd.

Postmodern relativisme

Dat deze bewust bedoelde woordspeling een smakeloos exces is moge duidelijk zijn. Gezien we echter kwaad opzet kunnen uitsluiten – welke ondernemer wil zijn zaak doen floreren door de gemeenschap en dus potentiële klanten te schofferen? – is dit voorval een indicatie van een diepgaander en verontrustender fenomeen. Langzaamaan wordt een generatie volwassen die is opgevoed met het postmodern relativisme. Hoewel het verleden misschien gekend is, wordt dat verleden al snel normen- en waarde(n)loos materiaal in een postmodern spel. De woordspeling heiligt een onverschillige omgang met een verleden dat desalniettemin en om evidente redenen niet is verstoken van ethische implicaties.

Dit incident moet een waarschuwingssignaal zijn voor onderwijzers, opvoeders, bestuurders en historici. Vlaanderen moet blijven inzetten op de vredesbeweging en op de vergroting van het historisch bewustzijn bij de jeugd. Wij moeten de erfenis van het verleden doorgeven zonder hiervan een waardenvrij spel te maken. Het verleden, in al haar gruwelen, heeft haar rechten en haar plichten. Laat ons dat nooit vergeten.

Reacties

Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel
Hoofdredacteur: Pieter Bauwens
Webbeheer: Dirk Laeremans

[email protected]
[email protected]
[email protected]
[email protected]