Advertentie
Onvoltooid Vlaanderen
Cultuur, Politiek
Lawrence Urbain

Lawrence Urbain: ‘Ik ben voor volksverheffing maar zonder het belerende vingertje’

De boekenkast van Lawrence Urbain

Lawrence Urbain is auteur van het boek De chrono-crisis, werkt in het Europees Parlement als economisch adviseur en is een veelgevraagd moderator. Voor Doorbraak gaf hij een kijk in zijn boekenkast en selecteerde hij enkele boektitels om te bespreken. Een gesprek over politiek, cultuur en geloof.

Flamingantisme

‘Het Warandemanifest is voor mij een voorbeeld van wat ik rationeel patriottisme noem. Met deze analyse kan je het brede rechterspectrum, een meerderheid in Vlaanderen, overtuigen voor de Vlaamse onafhankelijkheid. Met vlaggen zwaaien alleen gaan we er in Vlaanderen niet komen.’

De afwendbare nederlaag van Lode Claes

‘Lode Claes droomde van een grote rechts conservatief-liberale partij. Een brede partij die nationalisten, rechtsliberalen en conservatieven zou verenigen, zeg maar datzelfde brede rechterspectrum waar ik zonet bij het Warandemanifest op wees. Claes wilde dat de Vlamingen hun meerderheid binnen België zouden valoriseren. Door de grendels is zijn theorie vandaag voor een stuk gedateerd. Hoe hij daarentegen de Vlaamse mentaliteit beschrijft is nog altijd actueel. Neem nu de zin: “De Vlaamse culturele autonomie is weinig autonomie maar veel bureaucratie”.

Doorbraak: Houdt u zelf van Vlaanderen ondanks de soms knullige mentaliteit?

‘Het is een haat-liefdeverhouding. Ik wil Vlaanderen aan Nederland hechten omdat we cultureel nog steeds samenhoren en bijvoorbeeld de twee wereldhavens van Antwerpen en Rotterdam samen een enorme economische sterkte vormen. Ik ben mij er evenwel van bewust dat vandaag voor zo’n Vlaams-Nederlandse confederatie geen draagvlak is. Ik vind het jammer dat Vlaanderen en Nederland uit elkaar groeien, want wij missen de Nederlandse ingesteldheid. Bij onze noorderburen zijn de media bijvoorbeeld een pak minder politiek correct dan hier. De saaiheid in programma’s zoals De Afspraak is afschuwelijk.’

In hoeverre is de Vlaamse mentaliteit maakbaar?

‘Dat is een goede vraag. Een eigen Vlaamse staat kan dat proces versterken, maar zover zijn we nog niet. We moeten nog een kwantumsprong maken. Daarom is een nieuw Warandemanifest noodzakelijk, gesteund door een brede Vlaamse bovenlaag van politici, bedrijfsleiders en publieke figuren.’

Conservatief liberalisme

De verweesde samenleving van Pim Fortuyn

‘Ik heb al zijn boeken en waarschijnlijk ben ik ook de grootste Pim Fortuyn-fan in Vlaanderen. In zijn alomvattende De verweesde samenleving formuleert Fortuyn de kernnormen en -waarden van onze cultuur. Op dat vlak vind ik dit zijn beste boek. Fortuyn heeft trouwens een beweging meegemaakt in zijn denken. Van 1989, toen hij de Partij van de Arbeid verliet, tot 1995 focuste hij zich op de collectieve sector en de modernisering van Nederland. Hij schreef boeken als De overheid als ondernemer en Uw baan staat op de tocht! Vanaf 1997 publiceerde hij meer over cultuurkritiek. In een ander boek, A hell of a job: de verzamelde columns staan al zijn columns van 1994 tot 2002 die hij voor Elsevier heeft geschreven. Velen zouden vandaag opnieuw gepubliceerd kunnen worden in kranten of tijdschriften. Ze hebben vaak nog niets aan actualiteit ingeboet. Fortuyn was op alle terreinen zijn tijd flink vooruit.’

Thierry Baudet wordt nu vergeleken met Pim Fortuyn. Terecht?

‘Hij is alleszins meer Fortuyn dan Geert Wilders. Wilders heeft geen intellectuele maatschappijvisie en beperkt zich enkel tot de islam. Rita Verdonk en Baudet benaderen Fortuyn veel dichter dan Geert Wilders.’

Werd Wilders dan wel vergeleken met Fortuyn?

‘Ik zou zeggen: Wilders werd gedemoniseerd zoals Fortuyn. Iedereen zegt vandaag: Fortuyn had gelijk. Nochtans werd hij weggezet als racist, terwijl hij minder radicale zaken dan Wilders zei. Opnieuw zegt men nu: Wilders is een extreemrechtse gek. Nochtans is hij op ethisch vlak heel liberaal. Hij plaatst zich ook niet buiten de democratische orde, Baudet evenmin. Met referenda willen zij net méér directe democratie. De Nederlandse politicoloog Cas Mudde is een van de weinigen die op dat vlak uitmuntende analyses maakt.’

Overmoed en onverstand. Beschouwingen over politiek van Frits Bolkestein

‘Ook Bolkestein was zijn tijd ver vooruit. Rond 1990 heeft hij de immigratiepolitiek aangeroerd. Hij werd toen uitgemaakt voor racist omdat hij zei dat we in onze samenleving een minimum aan gemeenschappelijke normen en waarden moeten delen met elkaar. Hij waarschuwde overigens jarenlang voor het einde van de euro en de problemen van de Europese Unie. Dit boek brengt deze thema’s heel toegankelijk. Volgens hem zijn er drie opties voor de EU. Ofwel is er een grote markt zonder grenzen, een grote markt met een zekere politieke coördinatie ofwel een supranationale EU met allerlei eigen bevoegdheden. Voor dat laatste ben ikzelf geen voorstander, want dan wordt de EU een onwerkbare supranationale superstaat. In 2004 zei Bolkestein al dat zo’n model niet kan werken omdat de EU te snel is uitgebreid naar Oost-Europa. Daarom kies ik liever voor een intergouvernementeel economisch project met een interne markt voor goederen en diensten en een splitsing van de euro in een noordelijke en zuidelijke muntzone. De huidige muntunie is namelijk uitgedraaid op een mislukt politiek project in plaats van een succesvol economisch project.’

Le Moment est venu de dire ce que j’ai vu van Philippe de Villiers

‘Hij is ondernemer van themapark Puy du Fou, na Disneyland Parijs het populairste pretpark in Frankrijk en zat altijd op de gaullistische, soevereine lijn. In 1994 richtte hij zijn eigen politieke beweging Mouvement Pour la France op. In Le Moment est venu de dire ce que j’ai vu rekent hij af met de politieke elite in Frankrijk: Mitterand, Chirac, Sarkozy … Hij beschrijft geweldig mooi hoe die kaste elkaar in stand houdt. De media doen alsof Macron de vernieuwer is, maar hij is net een kind van de elite. Had de Villiers meegedaan aan de afgelopen verkiezingen, dan zou hij mijns inziens president van Frankrijk geworden zijn. Le Pen heeft met haar economisch links programma meer kiezers op de rechterzijde afgestoten dan dat ze linkse kiezers heeft kunnen overtuigen. Philippe de Villiers is daarentegen kritisch over de multiculturele samenleving en de radicale islam én economisch liberaal. Hij had een groot deel van de Macron-stemmen, afkomstig van het centrumrechtse Les Républicains, kunnen krijgen.’

Urbain wijst op de rode draad bij de besproken auteurs. ‘Lode Claes, Pim Fortuyn, Frits Bolkestein en Philippe de Villiers hebben één ding gemeen: met een been zitten of zaten ze in het systeem, met het andere erbuiten. Ik ben ervan overtuigd dat dit de beste houding is. Om Lode Claes te citeren: “Macht corrumpeert, maar geen macht corrumpeert ook”.’

Cultuur

Manifest van een cultuurpopulist van Gust De Meyer

‘Met geweldige ironie sloopt De Meyer analyses van linkse pseudo-intellectueeltjes over de verzuring, de opkomst van extreemrechts, de slechte invloed van commerciële televisie …’

‘Een mooi voorbeeld is het onderzoek aan de Universiteit Antwerpen over criminaliteit onder allochtonen. De universiteit heeft destijds resultaten van een studie, gelijkaardig aan die van Marion Van San, in aanloop naar de verkiezingen opzij gelegd omdat dit het Vlaams Blok in de kaart zou spelen. Zogenaamd ‘neutrale’ professoren handelen dus politiek correct waardoor ze als activist ageren. Zo hekelt De Meyer voortdurend het belerend kijken naar de samenleving.’

Big Brother is nog een voorbeeld dat De Meyer geeft. Iedereen vond dit de grootste pulp en bagger. Een kunstenares in een glazen huis die dagenlang aan voorbijgangers etaleerde wat zij deed vonden pseudo-intellectuelen dan weer gedurfde kunst. Nochtans deed de kunstenares exact hetzelfde als de rondborstige Betty van Big Brother.’

‘Ik ben voor volksverheffing maar dan zonder het belerende vingertje. De Meyer legt uit waarom dit geen contradictie hoeft te zijn. Hij zegt dat The Night of the Proms meer aan volksverheffing gedaan heeft dan alle subsidies voor opera. Al die jaren zijn er honderdduizenden Vlamingen naar The Night of The Proms gegaan. Mensen die nooit naar de opera zouden gaan, komen daar in aanraking met hogere cultuur en klassieke muziek. Zelf geef ik graag het voorbeeld van André Rieu. Hij heeft mensen massaal in contact gebracht met klassieke muziek. Rieu heeft meer voor de volksverheffing gedaan dan al het zogenaamde experimentele theater waar vier man en een paardenkop naar komt kijken. Of wat te denken van linkse groenen, die dwepen met Jan Fabre, die kikkers vertrappelt op het podium en hespen laat rotten aan de aula van de UGent. Laat ons eerst komaf maken met armoede en geef dan desnoods cultuurbonnen aan wie het echt nodig heeft. Zij kunnen dat dan zelf uitgeven aan wat ze willen. Als er dan toch subsidies zijn, moeten ze fair verdeeld worden en niet door een links clubje onderling verdeeld worden, met “experten” die dan eens zullen zeggen wat ‘hoge’ cultuur is.’

Geloof

De Bijbel

‘Een bewustwording van onze katholieke wortels is het antwoord op het postmodernisme en het islamisme. Zelfs voor atheïsten geven verhalen als Prediker houvast aan de samenleving.’

Bent u katholiek of eerder tegen het postmodernisme?

‘Ik was atheïst en agnost en ben gelovig geworden. Ik geloof in God en leven na de dood. Ik vind het al goed als atheïsten en agnosten cultureel teruggrijpen naar geloof en houvast vinden dankzij de Bijbel. Zelf ga ik een stap verder. Sinds het oprukkende islamterrorisme van de laatste twee jaar ben ik gelovig geworden vanuit de vraag: er moet toch een mooier en beter antwoord zijn? Het huidige militante atheïsme, druk in de weer voor zaken als transgendertoiletten, speelt gek genoeg de radicale islam in de kaart en biedt volgens mij geen antwoord.’

Volgens sommigen is de Koran ook een mooi boek.

‘Dat is de typische dooddoener, dat je overal iets moois en lelijks in kan zien. Het was Schopenhauer die zei dat de Koran het meest armtierige is dat er bestaat. Er is een duidelijk verschil tussen het christendom en de islam. Het christendom bevat een grotere mate van antropocentrisme, zoals theoloog Guido Dierickx opmerkt. Om maar een simpel voorbeeld te geven: in de islam schept God de dieren en geeft hij ze namen. In het christendom maakt God ook dieren maar geeft hij de mens de vrijheid om ze namen te geven. Hetzelfde met het doden van mensen. In de Bijbel staat niet: gij zult doden voor de goede zaak. In de islam verwijst men vandaag naar teksten om juist wél te doden. Die vergoelijking zal je in het christendom niet vinden.’

 

Reacties

Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel
Hoofdredacteur: Pieter Bauwens
Webbeheer: Dirk Laeremans