fbpx


Cultuur, Media
Marnix Peeters

Marnix Peeters: ‘Je kan niet woke blijven zijn, zonder uiteindelijk jezelf op te heffen’

Marnix Peeters stelt tiende boek voor



Het tiende boek van Marnix Peeters, De jacht op Ursula Graurock, ligt sinds deze week in de boekenhandel. Met dit boek kuist Peeters de sensitieve lange tenen van de woke-aanhang en brengt hij een nieuwe schelmenroman, die alweer snel een prominente plek zal veroveren in de hitparade van Vlaanderens bestverkochte boeken. Op zoek naar de CEO De jacht op Ursula Graurock brengt het verhaal van Woutje Timmermans, een student journalistiek, die voor zijn eindwerk op zoek gaat naar ene Ursula…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Het tiende boek van Marnix Peeters, De jacht op Ursula Graurock, ligt sinds deze week in de boekenhandel. Met dit boek kuist Peeters de sensitieve lange tenen van de woke-aanhang en brengt hij een nieuwe schelmenroman, die alweer snel een prominente plek zal veroveren in de hitparade van Vlaanderens bestverkochte boeken.

Op zoek naar de CEO

De jacht op Ursula Graurock brengt het verhaal van Woutje Timmermans, een student journalistiek, die voor zijn eindwerk op zoek gaat naar ene Ursula Graurock. Woutje is ervan overtuigd dat Graurock de CEO is van de vleesfabriek waar de Panda-worstjes, de Zwan-worst van de Aldi, worden gefabriceerd.

‘Die naam Panda-worst alleen verdient toch een vermelding’, grinnikt Marnix Peeters. ‘Je moet toch maar op zo’n naam komen. Het lijkt wel alsof we worst van panda kopen. Nu goed, in mijn boek gaat Woutje dus op zoek naar Ursula Graurock. Zij staat, volgens Woutje, aan het hoofd van een Duitse vleesfabriek. Maar Duitse bedrijven, zoals Aldi er eentje is, hebben vaak een heel ondoorzichtig organigram. Woutje vindt de CEO dus niet meteen, maar krijgt dan de hulp van een Congolese nachtwinkeluitbater die over speciale gaven beschikt. Hij krijgt ook de hulp van een dikke vrouw met een ongezonde sekslust, en van dikke Donny die gefascineerd is door het nazisme. En die combinatie veroorzaakt flink wat hilariteit en ophef.’

Vergeleken met Brusselmans

U schuwt de scherpe woorden niet in uw boeken. Volgens enkele recensenten leunt uw stijl aan bij die van Herman Brusselmans. Is dat een compliment? Of net niet?

‘De vergelijking met Herman Brusselmans gaat eigenlijk niet op. Herman en ik zijn het erover eens dat we heel verschillend zijn. Herman is, zonder oneerbiedig te zijn, een echte ‘lulleman’ die niet om verhalen geeft. Hij gaat zijn deur in Gent uit en beschrijft wie hij allemaal tegenkomt en wat hij ziet. Hij doet dat in een prachtige taal, heerlijk om te lezen en bijzonder geestig ook. Ikzelf ben daarentegen een ouderwetse stylist. Iemand van de Stijn Streuvels- en Cyriel Buysse-school. Ik wil verhalen brengen met een duidelijke structuur en een happy end. Vooral wat dat happy end betreft, ben ik een echte sucker geworden.’

‘Ook mijn nieuwe boek eindigt in een Marc Sleen-achtige wafelenbak waarbij iedereen voldoende te eten en te drinken krijgt. En waarbij iedereen ook gelukkig en blij is. Dat vind ik schoon. Het is een heel heftig boek en dan is het belangrijk dat de lezer uiteindelijk toch achterblijft met een goed gevoel. En wat de vergelijking met Brusselmans nog betreft: misschien zijn wij wel de twee enige auteurs die een lesbienne-broek nog een lesbienne-broek durven noemen, in polyethyleen en meestal afritsbaar (lacht).’

Oneindigheid van woke-tendens

U heeft het ook bijzonder moeilijk met de woke-tendens. Hoe heeft die woke-beweging de samenleving kunnen inpalmen?

‘Woke is een veelkoppig monster. Het is een verschijnsel dat zich vooral bij jonge mensen voordoet omdat ze geen voeling meer hebben met de vorige eeuw. En dus ook niet met de stront van de vorige eeuw. De jongeren van vandaag zijn opgegroeid in een rimpelloos soort vakantieparadijs. Ik wil echt niet klinken als een oude man, maar wie vandaag 21 jaar is, heeft eigenlijk geen ellende meegemaakt. Er is wel een soort dreiging, zoals de klimaatproblematiek, maar die dreiging is vooralsnog abstract.’

‘Mijn generatie heeft oliecrisissen en koude oorlogen meegemaakt. Toen ik op mijn 24ste in het leger ging, was ik ervan overtuigd dat ik nog zou worden opgeroepen om Rusland te bevechten. Het was een heel andere manier van leven dan nu. De jonge generatie heeft vandaag alles en dan zoekt men maar spijkers op laag water. Die woke-cultuur lijkt me vooral een zoektocht naar morele superioriteit, op een moment dat er op geen enkel ander vlak nog een superioriteit te realiseren valt.

‘Over die woke-cultuur heb ik veel gepraat en nagedacht. Volgens mij gaat die beweging zichzelf uiteindelijk versmachten, alleen al omwille van het feit dat het een opbod-beweging is. En zo’n beweging kan alleen maar eindigen in rampspoed. Je kan niet woke blijven zijn, zonder uiteindelijk jezelf op te heffen. Een voorbeeld: als het woord neger plots non grata wordt verklaard en iedereen wordt verplicht om zwarte te zeggen, dan moet je dat woord ook ontdoen van alle negatieve betekenissen, want anders blijf je je zwarte medemens vuilmaken. En nu zijn we dus zover dat het woord zwartrijden ter discussie staat. Net zoals zwartwerk. Alle negatieve connotaties worden nu taalkundig in vraag gesteld. Sommigen vragen nu om zwartwerk te vervangen door grijswerk. En voor je het weet gaan de seniorenverenigingen dan protesteren omdat ze niet willen geassocieerd worden met illegale activiteiten. Ik bedoel maar: het eindigt niet meer.’

Maar het politiek-correcte discours vindt toch ook veel medestanders? Hebben die dan allemaal ongelijk?

‘Bij de basis geniet woke alvast geen steun. Alleen journalisten en intellectuelen zijn ermee bezig. Op universiteiten is men daar vaak mee bezig. En de journalisten springen vervolgens ook op die trein omdat ze daar denken dat er belangrijke maatschappelijke verschuivingen aan het gebeuren zijn. Maar volgens mij gebeurt er helemaal niets. Ik zie alleen dat journalisten met een grote megafoon al die boodschappen staan uit te brullen. Puberende jongeren nemen dat discours vervolgens over. Een leerkracht meldde me vorig weekend dat hij niet eens meer over racisme, en over het niet langer gebruiken van het woord neger, kon spreken. Hij kreeg meteen een blikje cola naar zijn hoofd gegooid.’

Lang conflictvrij

Gaat het onderwijs niet te vaak mee in dat nieuwe woke-discours?

‘Ik denk niet het probleem zich in het onderwijs situeert. Jongeren hebben altijd al hun eigen communicatiekanalen gehad. In mijn jonge jaren was de toog van het jeugdhuis dat communicatiekanaal. Wij hadden thuis zelfs geen telefoon. Wij lazen wel de Joepie maar daar stonden geen opruiende meningen in.’

‘Vandaag is het zover gekomen dat jongeren van pakweg 14 jaar over een eigen communicatiekanaal beschikken. Ik ken meisjes die op TikTok meer dan 20 000 volgers hebben. Die hebben dus eigenlijk een groter bereik dan een krant zoals De Morgen. Dat zijn immense dingen, toch? En dat gaat allemaal met een snelheid die oncontroleerbaar is. Het is een vorm van vrije meningsuiting waar geen filters meer op staan.’

In eerdere interviews uitte u ook al de vrees dat de woke-rage ook rampspoed en conflicten kan veroorzaken.

‘Ik denk dat dat gevaar bestaat, ja. Hoe minder rimpelloos de tijd wordt, hoe groter het risico. Ik denk niet dat West-Europa ooit al een eeuw lang conflictvrij geweest is. Ik trek daarin ook de vergelijking met vroeger. Toen ik opgroeide, hingen de kruitdampen van de Tweede Wereldoorlog nog in de lucht.’

‘Wij hadden grootouders en ouders die konden vertellen over wat zij meegemaakt hadden. Zulke gesprekken creëren een een tastbare link met de gruwel van het verleden. Maar de oorlogen die Napoleon voerde lagen al veel verder in het verleden en daar hadden wij dus helemaal geen voeling mee. Ik vrees dat de jonge generatie van vandaag op diezelfde manier ook geen voeling meer heeft met de misdaden van Hitler, bijvoorbeeld.’

PVDA

In De Morgen moedigt u de lezers aan om voor PVDA te stemmen. Waarom precies?

‘Kijk, ik geef toe, ik ben een grote fan van Vlaams parlementslid Jos D’Haese. Ik kijk heel graag naar Vlaams Parlement TV. Die discussies in de plenaire zitting zijn misschien minder vlot verteerbaar dan een programma van Tom Waes, maar ik vind het mijn plicht om daarnaar te kijken. Als we in 2024 moeten gaan stemmen, is het belangrijk om te weten waar die ‘mannekes’ daar allemaal mee bezig zijn. En zo kan je ook zien welke politici talent hebben en welke niet. Ben Weyts, bijvoorbeeld, heeft talent, maar Lydia Peeters heeft geen talent. Zij leest een blad voor dat door haar kabinetsmedewerker is geschreven. Wouter Beke kan zich goed voordoen in de televisiestudio maar in het parlement is hij zijn akelige, lege zelf.’

‘Als je die uitzendingen van Vlaams Parlement TV bekijkt, zie je dat dat talent ook verspreid zit over alle partijen. Ik ben links van hart maar ik heb ook rechtse standpunten. Ik kijk dus naar de mensen die het goed doen en dat is onder andere Jos D’Haese. Hij is een van de grootste politieke talenten die ik daar aan het werk zie, ook al ziet hij er maar als zestien jaar uit. Een tijdje geleden was er een grote hoorzitting over 3M en PFOS. Een aantal politici doen dan alsof ze verontwaardigd zijn, maar die D’Haese moesten ze bijna vastbinden of hij had die bedrijfsarts van 3M opgegeten (lacht). En zijn verontwaardiging is terecht. Dat is een bloedhond, vermomd als een jongetje van de derde Latijn-Grieks.’

De PVDA springt toch ook regelmatig op de woke-trein. Zo had Jos D’Haese geen problemen met aparte zwemuurtjes voor moslima’s…

‘Daar kan ik me niet in vinden. Net zomin als dat mensen in een café geweerd worden omdat ze hetero zijn. Ik herinner me nog dat Marokkanen in de jaren ’90 niet binnen mochten in de Carré omdat ze een ander kleurtje hadden. Dat is exact, maar dan ook exact, hetzelfde als wat nu gebeurt. Als iemand mij de toegang weigert op basis van mijn geslacht, mijn geaardheid of mijn kleur, dan moeten we de grondwet herschrijven.’

‘Ikzelf kom van ver. Mijn vader was mijnwerker. Ik liep in de jaren ’70 school in het Sint-Jozefcollege in Beringen. Ik kwam thuis van school, vader keerde terug van de mijn, zette zich aan tafel en na twee happen mopperde hij tegen moeder dat de patatten niet gaar waren. En moeder, die verontschuldigde zich. Dat was het genderbeeld waar ik mee opgegroeid ben. Nu, ondanks het feit dat ik vooral van pastoors les kreeg, werd dat beeld heel sterk bijgeschaafd.’

‘Begin jaren ’80 kwamen wij van het college af en hadden wij echt een breed maatschappijbeeld. En ik wens niet in een wereld terecht te komen waarin al die verwezenlijkingen opnieuw worden dicht gesmeten. Dus: nee aan het gescheiden zwemmen. En nee aan alle politici die dat nog maar durven verdedigen.’

Zaak-De Pauw

De voorbije weken stonden de kranten ook gevuld met de zaak-De Pauw. Ook daar hebt u toch een mening over?

‘Journaliste Nadine Van der Linden van Het Laatste Nieuws was de enige die in haar stukken nagels met koppen sloeg. Ze toonde begrip voor de slachtoffers maar stelde ook enkele pertinente vragen bij die hele affaire. De advocates van de vrouwen die De Pauw dagvaarden maken deel uit van een vereniging voor gelijke kansen. Die advocates worden dus betaald door de gemeenschap.’

‘Ook Bart De Pauw zelf betaalt dus via zijn belastingen mee voor de advocates van zijn tegenstanders. Zo’n vereniging is gebaat bij symbooldossiers. Die gaan niet alle kleine, werkelijke gevallen van ongelijkheid aanpakken. Nee, zij moeten het hebben van enorme dossiers die in grote letters de media halen om vervolgens een groot statement te maken. Denk je nu echt dat de mens in de straat dat niet aanvoelt? Dat het niet helemaal klopt, allemaal?’

‘Ik kom uit de rockjournalistiek. Tot mijn 30ste zat ik tot over mijn oren in de internationale rockscene, waaronder vaak in New York. Ik heb dat daar vaak gezien. Je hebt de ster op het podium en dan heb je daarnaast de mensen die graag naast de ster willen zitten, en bij voorkeur er liefst bovenop. Dat is wat het is. Ik denk dat dit soort dingen vaak uit hun context gehaald worden.’

 

Het boek De jacht op Ursula Graurockis te koop in de Doorbraak webwinkel

Wim Desmedt