Analyse, Buitenland
Essay
Essay

Palestijnse Fabels

"De Joodse staat is de Jood onder de staten geworden."
Palestina

Op wat straatnaam-querulanten na zien Nederlanders zich als een van oudsher ondernemend volk van ontdekkingsreizigers en handelaars, dat dapper over wereldzeeën voer om geld te verdienen en beschaving te brengen. Veel Surinamers en Indonesiërs hebben daar een ander verhaal bij. Die vinden ons bloeddorstige uitvreters en slavendrijvers. Een aardig voorbeeld van verschillende ‘narratieven’ van dezelfde geschiedenis.

Narratief

Een narratief is de subjectieve, niet noodzakelijk op feiten gebaseerde versie die een individu, een volk, of een bepaalde groep mensen heeft van zijn geschiedenis of achtergrond. Men ziet die narratief als de heilige waarheid, zeker een collectieve narratief, zoals een religie.

Narratieven leveren iets op. Is de werkelijkheid te pijnlijk, dan verzin je iets anders. Mijn ouders zijn mijn ouders niet, kan een slachtoffer van kindermishandeling denken. Ik stam in werkelijkheid af van die of die. Dat komt vaker voor dan u denkt. Een godsdienst geeft identiteit, kracht bij tegenspoed, en minder angst voor de dood door een hiernamaals te beloven.

Iemand met een narratief, is niet geïnteresseerd in feiten die dat verhaal tegenspreken, anders zou geen narratief overeind blijven. Evolutieleer boeit een gelovige niet. En probeer maar eens van gedachten te wisselen met adepten van de meest succesvolle narratief van deze tijd: de Palestijnse. Met een verhaal waar historisch gezien nauwelijks iets van klopt, heeft dit volk een groot deel van de wereld achter zich weten te krijgen. Is het überhaupt een volk? Dat is al een discutabel element van deze narratief.

Terroristen of verzetshelden?

Dat moslims de kant van de Palestijnen kiezen, is logisch. Ze willen van Israël af omdat er joden wonen, je zou denken dat ze het liefst van alle joden af zouden willen. Het Palestijnse verhaal boeit hen minder, hun Palestijnse broeders behandelen ze als oud vuil, maar die jodenhaat kregen ze al met de moedermelk ingegoten, om met de Frans-Algerijnse historicus en filosoof Georges Bensoussan te spreken. Volgens de Hadith —een soort bijlage bij de Koran—, kan er pas een islamitische Dag des Oordeels komen als de joden zijn uitgeroeid. Dat de joodse staat al in drie oorlogen de vloer aanveegde met de islamitische overmacht aan de grenzen, werkt ook al niet mee.

Veel interessanter is dat in de westerse wereld al sinds de stichting van de joodse staat hordes mensen aan wie niets oosters of islamitisch is, schuimbekkend de straat op gaan om Israël te verketteren en de Palestijnse narratief uit te dragen: jood slecht, Palestijn zielig.
Pas nog beweerde in Frankrijk de voorzitter van een Europees-Palestijnse vriendenclub tijdens een demonstratie tegen een journalist dat Palestijnse terroristen ten onrechte terrorist worden genoemd. Nee, het zijn verzetsstrijders…

What’s new, zult u zeggen, dat vinden Palestijnen zelf ook. Maar deze Olivia Zemor, aan wie behalve haar echtgenoot ook al niets oosters of islamitisch is, deed er een schepje bovenop: ‘het Franse verzet in de Tweede Wereldoorlog noemde je toch ook geen terroristen…’ De interviewer liet na te zeggen dat de Résistance het in tegenstelling tot terroristen niet op onschuldige burgers had gemunt. Voor mevrouw Zemor en voor Palestijnen bestaan ‘on-schuldige Israëlische burgers’ niet.

Palestina/Palestijnen

Het belangrijkste element van het Palestijnse narratief is het idee dat er een eeuwenoud ‘Palestijns volk’ bestaat, dat sinds mensenheugenis in een land ‘Palestina‘ heeft gewoond. Daar ga je al, dat is fantasie. Palestina werd voor het eerst door de Romeinen zo genoemd, op een moment dat er vooral joden woonden. Die bleven maar oorlog voeren met Rome, en keizer Hadrianus was hen zo zat, dat hij de oorspronkelijke naam Judea veranderde in Palestina. Volgens historici ‘om iedere herinnering aan de band tussen joden en dit land uit te wissen‘.

Stel dat het Judea was gebleven. Wat hadden ze dan gemoeten, de ‘Palestijnen’, die zich pas sinds de jaren zestig van de vorige eeuw zo zijn gaan noemen. Een meesterzet van de Egyptenaar Yasser Arafat: ‘Als we gewoon Arabieren blijven heten, neemt niemand ons verzet serieus,’ zei hij on camera.

Dat Palestijnen af zouden stammen van de Filistijnen, die lang voor Christus aan de kust neerstreken, ongeveer waar nu Gaza ligt, wordt in wetenschappelijke kringen niet serieus genomen. Behalve op universiteiten in Caïro of Damascus, daar klopt het. Goedbeschouwd geeft de geschiedenis joden meer recht zich Palestijn te noemen dan degenen die dat nu doen. Golda Meïr heeft dat ook ooit gezegd, al sprak zij over ‘evenveel recht’. Ze had al problemen genoeg.

Israël

Voordat nu iedereen en z’n antisemitische moeder in de gordijnen hangen: ook op het narratief van de joden van Israël valt best wat af te dingen. Het recht dat ‘joodse kolonisten’ aan de Bijbel ontlenen om zich op de Westbank tussen de Palestijnen te nestelen, is bespottelijk en ongewenst. Al kun je de vraag stellen waarom er wél zonder problemen een miljoen Arabieren in Israël wonen, en daar zelfs lid van het parlement zijn, ondanks het nieuwste nonsensicale verzinsel over ‘apartheid’ in Israël.

In grote lijnen zegt het joodse narratief: wij hebben hier altijd gewoond en we komen hier vandaan; tweeduizend jaar voordat de islam überhaupt bestond was er al een joodse tem-pel in Jeruzalem. En Arabieren die samen met de joden in Palestina woonden, hebben die joden meer dan eens en met wisselend succes proberen te verdrijven of te vermoorden. In de tweede wereldoorlog zijn ze nog raad gaan vragen aan Hitler en Himmler, hoe dat het beste aan te pakken.

Palestijnen hebben later altijd ieder vredesvoorstel afgewezen, omdat ze niets minder willen dan heel Israël en alle joden de zee in. Aldus hun strijdlied. Die Arabieren zijn in 1948 trouwens niet weggejaagd, maar door leiders van de omringende Arabische landen aangespoord te vertrekken, zodat ze de handen vrij hadden om de joden uit te roeien. Dan konden deze Arabieren in een jüdenrein Palestina terugkeren.

Populair of ongeïnteresseerd

De wereld is niet geïnteresseerd in dit joodse narratief. De Palestijnse daarentegen, is in het westen zó populair, dat hij op een massapsychose begint te lijken. Joden hebben hun huis en haard ingepikt, Westbank en Gaza zijn concentratiekampen, joden schieten op kinderen en zwangere vrouwen, en plegen meer in het algemeen genocide op de ‘Palestijnse’ bevolking -die zich desondanks in 70 jaar wist te vertienvoudigen. Wat doen die lui toch beter dan Tibetanen, Oeigoeren, Koerden of Kopten? Die zijn vaak slechter behandeld dan Palestijnen, maar daar gaat geen hond de straat voor op. Zou het kunnen zijn omdat in die gevallen de booswichten geen joden zijn?

Misschien aardig om hier stil te staan bij wat een Amerikaans-Israëlische schrijver, Yossi Klein Halevi, zei over antisemitisme. Het geeft joden de schuld van wat een bepaalde beschaving dwars zit op een bepaald moment, antisemitisme verkettert joden als het symbool van wat in een samenleving het meest wordt verafschuwd. Van de religieuze middeleeuwen tot de holocaust waren joden de moordenaars van Christus, onder het communisme waren joden de kapitalisten. Onder de nazi’s waren joden de verontreinigers van het ras.

Wat in onze tijd het meest wordt verafschuwd, zijn racisme, kolonialisme en discriminatie. En zie daar, tussen alle sympathieke landen van de wereld is er één zondaar: de joodse staat. Israël is het symbool geworden van een genocidale, racistische apartheidsstaat. De Joodse staat is de Jood onder de staten geworden, zei een joodse filosoof.

Dat maakt kritiek op Israël nog niet automatisch antisemitisme, aldus Halevi. Maar ontkenning van het bestaansrecht van Israël, de joden geen eigen staat gunnen en zeggen dat Israël geen land is, maar een ‘Zionistische entiteit’, dat is wel degelijk jodenhaat. Mensen die zo denken, of ze nou links zijn of rechts, of islamitisch, hebben één ding gemeen: ze vinden de jood de grootste kwaal van de mensheid.

Palestijns fake news

Tot slot een anekdote, het eerste moderne fake-news: de geschiedenis van vader en zoon al-Durrah. In het jaar 2000, tijdens de ‘tweede intifada’, kwam de 12-jarige Palestijn Muham-mad al-Durrah met z’n vader in kruisvuur terecht van Hamas terroristen en Israëlische soldaten. De jongen leek voor de camera geraakt te worden, en de geest te geven.

De cameraman was ook een Palestijn die op dat moment voor een Franse publieke zender werkte. Het item werd over de hele wereld uitgezonden, met commentaar van een bekende Franse anchor. Hij zei dat Muhammad was gedood door vuur van Israëlische soldaten, die gericht hadden geschoten. Dat bleek niet uit de beelden, noch uit getuigenverklaringen. Het had een kogel van Hamas kunnen zijn. Israël gaf zelf geen commentaar, behalve dat ze aan het uitzoeken waren wat er precies was gebeurd. Mensen twijfelden aan het verhaal, er werd gesuggereerd dat het in scène was gezet.

Het leek te mooi om waar te zijn, Israël op heterdaad betrapt bij het vermoorden van een kind. Het was ook niet waar: Muhammad -naar wie in de hele moslimwereld straten en pleinen zijn genoemd en die op postzegels werd afgebeeld- is later springlevend teruggevonden in één van de Golfstaten.

Nog later doken de laatste seconden van de video op, waarop te zien was hoe hij weer begon te bewegen. Ze waren achtergehouden door de Palestijnse cameraman, en door hem weer tevoorschijn getoverd op verzoek van een journalist. Die cameraman was apetrots: niets had de Palestijnse zaak wereldwijd zoveel vooruit geholpen als dit bedrog.

Alexander van der Meer

Amsterdammer, mathematicus, documentairemaker, romanschrijver, chroniqueur.

steun doorbraak

Wil u graag meer lezen van Alexander van der Meer?

Doorbraak is een onafhankelijk medium zonder subsidies. We kunnen dit enkel doen dankzij uw financiële steun. Uw steun geeft onze auteurs de motivatie om meer en regelmatiger te schrijven. Steun ons met een kleine bijdrage of word vandaag nog Vriend van Doorbraak.

Ik help Doorbraak groeien.
Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel i.s.m. Perruptio cvba Hoofdredacteur: Pieter Bauwens Webbeheer: Dirk Laeremans