fbpx


Geen categorie

Peter Reekmans: Stads- en dorpspartijen zijn in de Dorpstraat de toekomst voor beter beleid




Dorpstraat-Wetstraat, het boek van Peter Reekmans, burgemeester van Glabbeek en nationaal ondervoorzitter van LDD, bevat meerdere insteken. Dat dit uitkomt een maand na het verschijnen van Jean-Marie Dedeckers Vrank en vrij, toont dat LDD klaarstaat om teleurgestelde N-VA-kiezers op te vangen. ‘Mensen smeken mij bijna om met LDD terug in de nationale politieke arena te stappen’, vertelt Peter Reekmans. 2019 is nog niet in aantocht, maar het geschut staat klaar. In het Wetstraat-gedeelte van dit boek zien we alvast LDD-wapens terug, waaronder het vlaktaks-voorstel en Reekmans’ labeur in de commissie Energie. Zelf noemt hij zijn partij de Testaankoop van de politiek. Dat Reekmans door politicologen werd uitgeroepen als het actiefste parlementslid in de periode 2009-2014 geeft alvast glans aan zijn geloofwaardigheid.

Zijn werkkracht blijkt ook van toepassing in De Dorpstraat, de voornaamste bron waaruit zijn boek ontstaan is. Sinds hij als jonge twintiger teleurgesteld door de particratie afdroop als nationaal jongerenvoorzitter bij VLD, nam hij zich voor om enkel nog lokaal actief te zijn. Toch viste Dedecker hem bij de geboorte van LDD op om net te strijden tegen de traditionele partijpolitiek. Al bleek de Wetstraat stevig vergrendeld om nieuwe partijen toe te laten. ‘Maar de Dorpstraat kan je voor een deel wél overnemen’, luidt de stelling van Reekmans die hij in de praktijk bewijst. In 2011 richtte Reekmans in Glabbeek de Dorpspartij op. Met resultaat: de Vlaams-Brabantse gemeente staat op de vierde plaats in de top 5 van gemeenten die eigen inwoners het aangenaamst vinden om in te wonen. Reekmans deelt de verfrissende aanpak van de Dorpspartij en houdt vooral een pleidooi voor meer dorps- en stadspartijen voor beter (financieel) bestuur. Het financiënhoofdstuk vormt de kern van zijn boek.

Doorbraak: Het is toch straf werk van u: voor het eerst legt er iemand de financiën van alle Vlaamse steden en gemeenten bloot.

‘Ik wilde eindelijk eens de burger op een begrijpbare manier een inkijk geven in de publieke financiën van de lokale overheden. Ik merkte namelijk dat heel wat gemeenten jaren in het rood gingen en dan ineens in het laatste jaar miraculeus wel positieve cijfers kunnen presenteren. Ik ging deze cijfers van het Vlaams Agentschap Binnenlands Bestuur dieper analyseren en merkte al snel dat de situatie in heel wat gemeenten dramatisch is. Er loopt een duidelijke breuklijn tussen financieel gezonde gemeenten waar goed beleid is en ongezonde gemeenten waar een duidelijk gebrek aan visie is. Heel wat gemeentebesturen blijven vandaag meer uitgeven dan ze ontvangen. Een gezin dat jaar na jaar meer uitgeeft dan het inkomsten heeft, komt in armoede terecht, een bedrijf dat meer uitgeeft dan het winst maakt gaat failliet, maar een overheid die meer uitgeeft dan ze ontvangt kan nog lustig geld blijven verbrassen.’

‘Het is daarom hoog tijd om budgettaire discipline voor elke overheid van dit land via wetgeving in te voeren en zelfs te verankeren in de grondwet. Elk gemeentebestuur zou ook verplicht moeten worden om elk jaar een begroting in evenwicht te hanteren en dus niet enkel in het laatste jaar van de legislatuur zoals nu het geval is. En buiten een grondige controle van de meerjarenplannen moeten hardnekkige verspillers van belastinggeld ook aansprakelijk kunnen worden gesteld voor hun wanbeleid. Deze maatregel zou niet alleen leiden tot beter beleid, maar zou ook de geloofwaardigheid in de politiek terug vergroten.’

‘In mijn boek publiceer ik open en bloot de financiële cijfers op een begrijpbare manier zodat de inwoners zelf kunnen oordelen over hun gemeenten. Ik oordeel niet over anderen, maar kan alleen meespreken op welke manier ikzelf een gezond financieel beleid in een kleine gemeente voer. De lezers kunnen dan zelf hun conclusies trekken.’

Het zijn vooral de stads- en dorpspartijen die financieel het gezondst zijn.

‘Bovendien staan zij ook aan het roer in de top 5 van gemeenten die eigen inwoners het aangenaamst vinden om in te wonen. Dit toont duidelijk aan dat lokale stads- en dorpspartijen niet alleen beter en gezonder beleid voeren dicht bij de mensen, maar dat ze ook de harten van de inwoners veroveren.’

‘Het feit dat bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen in 2012 de lokale partijen in 68 van de 308 gemeenten al de grootste werden zegt voldoende dat mensen voor stads- en dorpspartijen stemmen als deze een alternatief vormen in hun gemeente voor de filialen van de traditionele partijen. In 2012 werd N-VA na CD&V de grote overwinnaar van de gemeenteraadsverkiezingen genoemd, toch werd N-VA maar in 45 gemeenten de grootste partij en de lokale partijen in 68 gemeenten. De lokale partijen waren in 2012 duidelijk de tweede partij in Vlaanderen bij de gemeenteraadsverkiezingen, toch noemen de media en politicologen dit steevast louter lokale fenomenen. Maar het feit dat de lokale partijen vandaag in de gemeenten de tweede partij van Vlaanderen zijn, bewijst dat de mensen de traditionele politiek in de Dorpstraten beu zijn. Alleen hebben inwoners niet in elke gemeente de kans om op een lokale partij te stemmen. Vandaag zijn er maar in een 80-tal gemeenten goed georganiseerde lokale partijen actief. Toch werden 68 van de 80 zelfs de grootste partij, dat op zich vraagt niet meer uitleg.’

Wat is het recept van stads- en dorpspartijen?

‘Het recept van stads- en dorpspartijen is overduidelijk het feit dat de gemeente primeert op partijbelangen. Een lokale neutrale partij bestuurt tussen en voor haar inwoners zonder de belangen van de partij en belangengroepen te moeten dienen. Mandatarissen van lokale partijen kiezen ook bewust voor lokale politiek en een hoog engagement voor de eigen gemeente. Particratie en carrièreplanning, zoals bij de traditionele partijen ondermijnen bij lokale partijen niet de kwaliteit van het beleid. Het is voor lokale partijen ook duidelijk veel makkelijker om bekwame bestuurders aan te trekken. Mensen kiezen nog wel voor lokale politiek, maar duidelijk niet meer voor lokale traditionele politiek. Sommige traditionele partijen slagen er vandaag amper nog in een degelijke lijst te kunnen vormen bij de gemeenteraadsverkiezingen. In de media zeggen ze dan dit komt omdat mensen niet meer geïnteresseerd zijn in lokale politiek. Het tegendeel is waar. Mensen zijn wél nog geïnteresseerd in het beleid van hun gemeente, maar ze hebben een afkeer gekregen van de traditionele politiek. Het feit dat na elke verkiezingen traditionele partijen hun lijsten voor 30% tot 50% dienen te vernieuwen spreekt ook al boekdelen. Als je de eigen kandidaten nog geen zes jaar aan je project kan binden, hoe wil je dan de inwoners aan je project binden?’

‘Stads- en dorpspartijen moeten ook harder werken dan traditionele partijen, zij moeten zelf een programma ineensteken en de kiezers overtuigen voor een project voor de gemeente. Traditionele partijen gaan vaak met een flauw afkooksel van een nationaal programma naar de kiezer en mikken op kiezers die uit gewoonte voor een kleur stemmen. Stads- en dorpspartijen vertrekken met nul stemmen omdat ze geen ideologische achterban hebben. Zij moeten die zelf opbouwen en dat kan enkel door met een sterk plan voor de gemeente de kiezers te overtuigen. Doordat dit sterk plan als verkiezingsprogramma ook financieel doordacht is, is het logisch dat je met een lokale partij nadien aan het roer wél een langetermijnvisie krijgt met een beter financieel beleid.’

U begint met het ontstaan van de Dorpspartij en u doet de opmerkelijke coalitievorming uit de doeken. Is het daarbij ook niet opvallend dat u als LDD’er met sp.a bestuurt?

‘Neen, hier is niets opmerkelijk aan. We hebben samen met sp.a een project voor Glabbeek, maar bij nationale verkiezingen doet iedereen zijn zin. Dat is net de kracht van de Dorpspartij, we zijn niet links en we zijn niet rechts. Ikzelf ben een sociale liberaal en vandaag voeren we met sp.a een centrumbeleid in Glabbeek dat echt werkt. Dit werkt niet door de ideologie, maar omdat we samen een sterk beleidsplan “Inzet voor Glabbeek” schreven met een haalbaar en realistisch financieel meerjarenplan. Dit zorgt voor een sterke samenhang in de coalitie en voor een sterk beleid. Als er geen duidelijk beleidsplan is en ieder voor zich werkt, krijg je wantrouwen in een coalitie. Vroeg of laat ontploft het dan of gunt de ene de andere niets meer en krijg je stilstand. Door ons inhoudelijk project voor onze gemeente is er een enorm wederzijds vertrouwen en kan je als coalitie echt iets in beweging brengen. Op lokaal vlak speelt ideologie trouwens geen rol meer, maar primeert de kwaliteit van de mensen die de gemeente besturen. Sinds de komst van John Crombez als voorzitter van sp.a begin ik soms meer en meer warm te lopen voor bepaalde voorstellen van de sp.a, maar toch zal ik nooit een socialist worden. Ik weet wel dat ik met mandatarissen van sp.a degelijk beleid kan voeren omdat zij als traditionele partij nog het meest van al een partij zijn van de mensen.’

U suggereert dat er in de Dorpstraat veel ontevreden politici bij traditionele partijen zitten die wel eens zouden kunnen overstappen naar een lokale partij, zoals in Glabbeek uw schepen Hilde Holsbeeks CD&V verliet voor de Dorpspartij, of een eigen partij zouden kunnen oprichten.

‘Ik ken nu al meerdere voorbeelden van lokale politici die binnenkort van een traditionele partij zullen overstappen naar een lokale partij. Voor deze mensen is de keuze vaak simpel: uit frustratie stoppen met politiek of kiezen voor een lokale partij. Ik ken zelfs een traditionele partij in mijn regio met een volstrekte meerderheid waar de burgemeester mij onlangs toevertrouwde dat hij sterk overweegt om zijn traditionele partijafdeling op te doeken en er een dorpspartij van te maken. Lokale politici tellen voor hun eigen traditionele partij vaak gewoon niet mee. Enkel de stemmen tellen en verder moet men braaf de partijlijn volgen, ook al kost hen dat lokaal stemmen.’

‘De particratie is zo ingebakken in de traditionele politiek dat dit onze democratie vandaag volledig heeft uitgehold. De kiezer moet gaan stemmen, maar de partij bepaalt wat er met hun stem gebeurt. Enkel een rechtstreekse verkiezing van de burgemeester, het afschaffen van de kopstem, de opvolgerslijsten en het invoeren van kleinere kieskringen kunnen de democratie terug herstellen. Maar daar ligt men in de Wetstraat al lang niet meer van wakker. Ook al verliezen ze meer en meer het vertrouwen van de burgers verkiezing na verkiezing, ze zijn tevreden hoe het vandaag is en ze kunnen hun goesting doen. Ik voorspel nu al dat bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 er nog meer lokale stads- en dorpspartijen zullen opstaan en doorbreken.’

U bent ook niet te spreken over het zogezegde besparingsbeleid van onze regeringen: ze schuiven namelijk de lasten door.

‘Het is ronduit crimineel. Naast de gezinnen schuift de Wetstraat schaamteloos heel wat facturen door naar de lokale gemeentebesturen. Mijn boek is daarom ook een appel vanuit de Dorpstraat van een gezonde gemeente aan de Wetstraat. Vandaag zijn veel gemeenten financieel ongezond en door de doorschuifregeringen krijgen alle gemeenten op amper twee jaar tijd ruim 15% minder inkomsten. De ongezonde gemeenten zullen nog ongezonder worden als ze niet dringend bijsturen. Maar ook van gezonde gemeenten gaat men hierdoor ongezonde maken. Mijn gemeente blijft ondanks de doorgeschoven facturen gezond door inventief beleid. Toch komt aan onze vindingrijkheid ook een einde en al onze buffers zijn nu effectief op. Als men facturen blijft doorsturen zullen we de dienstverlening of de investeringen moeten afbouwen.’

Hoe zou u het als overheid aanpakken?

‘Wel, we moeten echt eens durven te besparen en het overheidsbeslag structureel terugdringen door onder andere de provincies en de Senaat af te schaffen, het aantal ministers en parlementsleden te halveren en de kabinetten af te slanken. Maar politici zagen nooit de tak af waar ze zelf opzitten. Het is nu al vijf na twaalf, politici die blijven weigeren te besparen op het veel te logge overheidsapparaat zadelen onze kinderen en kleinkinderen op met een gigantische schuld.’

‘Natuurlijk moeten we ook ons fiscaal systeem hervormen en de belastingdruk verlagen. De huidige personenbelasting is onvoorstelbaar complex door de ontelbare aftrekposten, uitzonderingen en vrijstellingen. Daarom stel ik een vlaktaks van 30% voor. Hoe eenvoudiger het systeem, hoe minder kans op fiscale fraude en meer inkomsten er zijn voor de overheid. Een heel eenvoudig systeem wil ook zeggen dat de politiek niet meer nodig is om subsidies uit te delen en belangengroepen te plezieren.’

Uw boek focust zich vooral op het financiële aspect, maar u schrijft niets over hoe bijvoorbeeld Vlaanderen door meer autonomie efficiënter kan werken. Voor veel Vlaamsgezinden lijkt het financiële plaatje namelijk net verbonden aan de communautaire problemen.

‘Ik ben er niet van overtuigd dat de vele staatshervormingen tot een efficiënter beleid in Vlaanderen hebben geleid. Ik ben er wel van overtuigd dat het huidig federaal systeem op zijn limieten zit en een echte staatshervorming zich opdringt. Voor mij is dat zeer eenvoudig: met België als het kan, zonder als het moet. Maar de vele transfers naar Wallonië en het weegschaalfederalisme zorgen er al jaren voor dat onze staat niet optimaal functioneert.’

Wat is tegenwoordig uw standpunt over confederalisme?

‘Ik ben absoluut voor confederalisme en ben er zelfs van overtuigd dat met de nodige afspraken en overgangsmaatregelen niet alleen Vlaanderen, maar ook Wallonië hier beter van wordt. Ik kies voor het confederalisme als ideale staatsvorm. Niet als statement, maar omdat ik werkelijk geloof dat dit het beste toekomstperspectief voor dit land is. Wij leven in twee verschillende democratieën die best zo veel mogelijk hun eigen boontjes doppen, maar die ook gemeenschappelijke belangen hebben.’

Na de moeder der verkiezingen in 2014 beloofde N-VA zogezegd de grote verandering. Uw boek bewijst dat we dat met een stevige een korrel zout moeten nemen. In hoeverre was u ontgoocheld in N-VA, gezien uw eerdere teleurstellende ervaringen bij (Open) VLD?

‘N-VA heeft bij deze verkiezingen niet alleen de kiezers van LDD gekaapt, maar ook ons verkiezingsprogramma. Alleen het men ons uniek programma nadat het zijn electoraal nut bewezen had aan de kant gegooid. Toch heb ik zelfs geloofd dat N-VA grote delen van ons programma zou realiseren. En eerlijk gezegd: of LDD dit nu doet of een ander, ik ben tevreden als het doel bereikt wordt. Zo ver als Verhofstadt zijn eigen verloochende voor de macht is Bart De Wever nog niet gegaan, maar ik vrees dat zijn gebroken beloftes met het huidige beleid N-VA zeer snel heel zuur zullen opbreken. Men stapte in een regering en ging ons land eens opkuisen, we zouden begrotingen in evenwicht krijgen, de belastingen zouden dalen … Maar eerlijk, in de praktijk is N-VA een zoveelste traditionele partij in de rij geworden die eens aan de macht gewoon regeert zoals we al jaren gewoon zijn van alle andere kleuren die ons land bestuurden. Mocht N-VA echt durven breken met de particratie en de democratie herstellen, dan pas zouden ze een brede volkspartij worden die het vertrouwen en de harten van de burgers kan veroveren.’

Vlaams Parlementsleden hebben maar liefst 14 weken vakantie en op Villa Politica zien kijkers veelal een halfvol parlement. Wat moet er veranderen?

‘Ik pleit voor een halvering van elk parlement, we hebben te veel parlementsleden en met de helft minder zou het zelfs beter werken. Een derde in de parlementen zijn opvolgers zonder stemmen en zonder meerwaarde. Een halvering van de parlementsleden zou zelfs niet opvallen of voelbaar zijn, 40% zit er vandaag al voor spek en bonen bij. Velen blijven heel braaf louter aan bezigheidstherapie doen, enkel uit angst om een fout te maken en hun baantje te verliezen.’

Uw boek komt uit in dezelfde periode als dat van Jean-Marie Dedecker. Toeval of niet?

‘Dit is toeval en tegelijk ook niet. We zijn ervan overtuigd dat LDD vandaag een gemis is in de Wetstraat. LDD durfde zaken aan te klagen en op de agenda te zetten. Wij waren dossiervreters en kuitenbijters in het parlement, men hield effectief rekening met ons. De fractie van LDD in het Vlaams Parlement was een van de betere qua inhoud en werkkracht. LDD moet alleszins niet beschaamd zijn met haar passages in de parlementen. Derk-Jan Eppink in het Europees Parlement, Jean-Marie Dedecker in de Kamer en iemand als Boudewijn Bouckaert in het Vlaams Parlement hebben indruk achtergelaten. Niet alleen als persoon, maar ook waarvoor ze stonden. Het LDD-programma was, is en blijft uniek en biedt een oplossing voor heel wat problemen in onze maatschappij omdat wij wel heilige huisjes durven aan te pakken.’

Gaan jullie de draad weer opnemen?

‘LDD bestaat als partij nog steeds, maar we willen inderdaad een doorstart maken. Niet als partij, maar als beweging. Zowel Jean-Marie als ikzelf ontmoeten heel wat mensen die mee aan de kar willen trekken. We bereiden traag maar grondig een nieuw verhaal voor. Professor Boudewijn Bouckaert is onze partijideoloog en leidt de denktank die het programma zal actualiseren. Jean-Marie is ons absolute boegbeeld dat voluit een tweede kans verdient en die hij volgens mij zeker ook zal krijgen van de kiezers. Ikzelf zal het operationele luik van de beweging voor mijn rekening nemen. Het is alleszins nog lang tot 2019. Wij hebben alle tijd en als partij vooral ook de financiële middelen om nog mee te doen aan nationale en Vlaamse verkiezingen. Maar eerst komt 2018 en dan wil ik vooral in de allereerste plaats mijn mandaat als burgemeester kunnen verderzetten. Maar in 2019 zal onze beweging er staan, daar geloof ik meer dan ooit in. De roep uit de Dorpstraat is nog nooit zo groot geweest. We pakken het grondig aan en ik merk al enorme ongerustheid bij enkele partijen. N-VA waarschuwt heel paniekerig dat de komst van LDD terug de PS aan de macht zal helpen. Alsof dat onze fout zal zijn als dit na 2019 effectief gebeurt. Opmerkelijk is wel dat er veel N-VA’ers aan de LDD-poort staan. We zijn behoedzaam en zijn geen thuishaven voor goudzoekers, dat hebben we al eens meegemaakt.’

Welke lessen hebben jullie uit het LDD-verhaal getrokken? Op het eerste Doorbraak Café vertelde Jean-Marie Dedecker dat hij wel iets voelt voor de strakke lijn om mensen zelf aan te stellen, zonder ongeleide projectielen.

‘Bij de start van LDD dienden heel veel mensen zich spontaan aan en we waren niet voldoende georganiseerd om elke kandidaat grondig te screenen. Ons succes deed alles versnellen en na elke peiling waarin we stegen stonden er een nieuwe lading kandidaten aan onze deur. Ikzelf heb als nationaal partijsecretaris twee jaar moeten dweilen met de kraan open. We wilden als prille partij onmiddellijk partijstructuren van hoog tot laag uitbouwen en dat is onze grootste fout geweest. Wij installeerden lokale baronieën waarin enkele mensen snel machtsbasissen uitbouwden die letterlijk bekwame mensen wegjaagden uit eigen machtshonger en zelfbehoud. Bij een doorstart gaan we die fouten niet meer maken, vandaar dat we geloven in een beweging in plaats van een partij. Wat is het verschil? Heel simpel: een partij heeft structuren van hoog tot laag. Een politieke beweging heeft één grote ledenvergadering waarbij de leden de lijn inhoudelijk bepalen en uitzetten langs een minimale structuur met de juiste man en vrouw op de juiste plaats. Zo vermijd je dat mensen met slechte bedoelingen en goudzoekers structuren voor hun eigenbelang kunnen gebruiken. Ook N-VA kent deze structurele problemen door haar sterke groei. Van het aantal mandatarissen die de partij verlaten hebben of eruit gezet zijn kan je al lang niet meer de tel bijhouden. Ik heb hierbij geen leedvermaak, omdat ik het zelf ook heb meegemaakt. Veel goudzoekers die bij ons passeerden zie ik vandaag trouwens bij N-VA zitten.’

In de afgelopen legislatuur kon u alvast met een kleine partij wel degelijk voor verandering zorgen.

‘Absoluut. Als ondervoorzitter van de commissie Openbare werken en Mobiliteit werkte ik heel goed samen met minister Hilde Crevits (CD&V) en kon ik bij haar oplossingen bereiken voor enkele mobiliteitsproblemen in mijn eigen regio. De beste samenwerking had ik met Freya Van den Bossche (sp.a). Nochtans stonden we in het begin lijnrecht tegenover elkaar. Maar op een moment kregen we raakvlakken en kon ik het inhoudelijk met haar perfect vinden. Het afbouwen van politieke mandaten heb ik op de agenda gezet, maar zij heeft als enige de politieke moed gehad mij daarin als eerste te volgen. Op vlak van energie apprecieerde zij mijn meerwaarde in het debat en heb ik duidelijk kunnen wegen op het beleid.’

Wat denkt u dat uw boek zal teweegbrengen?

‘Mijn boek zal zeker in politieke middens onder de loep genomen worden. De echte partijapparatsjiks van de traditionele partijen zullen de inhoud ervan niet graag zien verschijnen. Maar oprechte politici die wel met visie en inzet hun gemeente gezond besturen zullen mij gelijk geven, ook al zal dat niet publiekelijk zijn. Andere stads- en dorpspartijen zullen wel enthousiast reageren en dit boek zal hen nog meer doen doorzetten om beter beleid te voeren in hun gemeente. Maar vooral de inwoners van de Dorpstraat zullen eindelijk een inkijk krijgen in de lokale politiek doordat dit niet een van de zoveelste saaie theoretische boeken is, maar begrijpelijk is voor iedereen. Dit boek is vooral een alarmbel: zoals het nu gaat kan het niet meer verder. We verarmen onze maatschappij en de toekomstige generaties als we geen budgettaire discipline gaan invoeren.’

‘Niet tevreden met het bestuur in uw gemeente? Steun dan een neutrale partij of richt er zelf een op’, is uw slotpleidooi.

‘We moeten als bestaande lokale partijen de Dorpstraten nog meer doen beseffen dat wij de toekomst zijn voor beter beleid in de Dorpstraat waar de gemeente zelf centraal staat en niet een partij. Ik zal met mijn boek de boer op gaan om bestaande en nieuwe stads- en dorpspartijen tips te geven van hoe men het kan aanpakken. Wie weet ontstaat door mijn boek zelfs een netwerk van lokale stads- en dorpspartijen in Vlaanderen.’

Het plan-Reekmans, de belangrijkste voorstellen uit uw boek, richt zich op concrete zaken zoals verplichte budgettaire discipline, een berekening van verkiezingsprogramma’s bij verkiezingen, rechtstreekse verkiezingen van de burgemeesters, een verlaging van de energiefactuur … Ze zijn bijlange niet complex of extreem. Wat verwacht u van deze voorstellen?

‘De partij in de Wetstraat die de moed heeft deze voorstellen te willen realiseren zal de winnaar zijn van de volgende verkiezingen en voor heel lang de harten van de kiezers veroveren, daar geloof ik heilig in.’

Het valt ons ten slotte op hoe bereikbaar u bent …

‘Mensen kunnen mij letterlijk dag en nacht bereiken. Ik blijf ook zweren bij dienstbetoon om mijn inwoners bij kleine en grote problemen bij te staan, maar ik zeg hen steeds eerlijk of ik kan helpen of niet. Ik heb een druk dienstbetoon kunnen uitbouwen en krijg veel volk op mijn zitdag. Op mijn zitdag als oppositieraadslid kwam er zelfs evenveel volk langs als vandaag. Als je er niets van kent moet je trouwens geen zitdag houden. Een echte goede burgemeester is tegelijk advocaat, priester, notaris, vrederechter en wegwijzer.’

‘Als burgemeester kan je een toekomstvisie uitbouwen en concreet elke dag werken aan je gemeente. Je ziet snel resultaten. De voldoening om te kunnen bouwen aan een aangenaam dorp waar iedereen graag leeft en woont is het mooiste wat je als politicus kan bereiken. Mijn eerste liefde was de Wetstraat als parlementslid, maar mijn grootste liefde is mijn burgemeesterschap. Het is het mooiste politiek mandaat dat ik ooit bekleedde en zal bekleden.’

 

Aangeboden door de Vrienden van Doorbraak


steun doorbraak

Dit artikel, cartoon of podcast wordt u aangeboden door de Vrienden van Doorbraak

Door een jaarlijkse of maandelijkse bijdragen financieren de Vrienden van Doorbraak de publicatie van de gratis toegankelijke artikels, podcasts, cartoons of video-uitzendingen op doorbraak.be. Onze vrienden krijgen ook korting in de Doorbraak winkel en exclusieve uitnodigingen.

Hartelijk dank voor uw steun als Vriend van Doorbraak.

[ARForms id=103]

Sander Carollo

Sander is interviewer voor Doorbraak.

Dit artikel delen


Als abonnee kan u dit artikel gratis verspreiden via sociale media en doorsturen naar uw vrienden. Zij zullen dit artikel volledig kunnen lezen zonder abonnee te zijn of zonder een (proef)abonnement te nemen. Zij krijgen bij het lezen de vermelding dat dit artikel door u wordt aangeboden. Als u dit via email doorstuurt, wordt het emailadres van uw vriend niet genoteerd in de databank.

Commentaren en reacties


Kijk vooraf even op onze Spelregels en technische problemen
Commentaar open
Reacties - klik hier
Als ingelogde bezoeker kan u hier de reacties lezen en deelnemen aan het debat.
Reacties - klik hier
Als ingelogde bezoeker kan u hier de reacties lezen en deelnemen aan het debat.