fbpx


Buitenland

Reizen naar ‘zero covid’ China: een verslag

Een reis van 8 maanden en 2 weken



Op 10 augustus 2021 was het eindelijk weer zover.  Na anderhalf jaar kon ik terug China binnen. Wat voor de pandemie een routineklus geworden was, werd opnieuw een hele onderneming vol obstakels en hindernissen. Het vliegtuig telde amper 75 passagiers en het aantal laowai (buitenlanders) kon op één hand geteld worden. 20 jaar geleden naar Wuhan Flashback naar 6 september 2001, toen ik voor het eerst naar China reisde. Nota bene naar Wuhan, toen nog the middle of nowhere, 20…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Op 10 augustus 2021 was het eindelijk weer zover.  Na anderhalf jaar kon ik terug China binnen. Wat voor de pandemie een routineklus geworden was, werd opnieuw een hele onderneming vol obstakels en hindernissen. Het vliegtuig telde amper 75 passagiers en het aantal laowai (buitenlanders) kon op één hand geteld worden.

20 jaar geleden naar Wuhan

Flashback naar 6 september 2001, toen ik voor het eerst naar China reisde. Nota bene naar Wuhan, toen nog the middle of nowhere, 20 jaar later de stad waar de grootste pandemie in 100 jaar begon. Tijden veranderen. Ook in 2001, op een vlucht van Hong Kong naar Wuhan was er geen buitenlander te bespeuren. Zo lijkt het wel of de coronapandemie China 20 jaar in de tijd heeft teruggekatapulteerd.

Het jaar 2001 was om 2 redenen een historisch jaar van erkenning voor China. Ten eerste werd China na jaren onderhandelen eindelijk lid van de WTO, de Wereldhandelsorganisatie. Na decennia van isolement onder Mao en decennia van ‘opening up’ onder impuls van Deng, werd China eindelijk volwaardig deel van de internationale gemeenschap. Ten tweede was 2001 ook het jaar waarin de Olympische Spelen van 2008 aan Beijing werden toegewezen. De studenten op de campus in Wuhan waren vervuld van trots dat hun land de hele internationale gemeenschap te gast zou hebben.

Sarah Brightman

De sfeer van nationale opwinding en de hunkering naar die erkenning was overweldigend. Het logo van de Olympische Spelen werd ‘Dancing Beijing genoemd. De slogan luidde ‘One World, One Dream’. En het themalied ‘You and Me’ werd gezongen door de Chinees Liu Huan en de Britse Sarah Brightman. Daarmee werd de toon duidelijk gezet: China telde weer mee en China werd deel van de wereld. De tekst van het themalied, deels Chinees deels Engels, was van een ongekende meligheid maar drukte het voornemen niettemin glashelder uit:

我和你,心连心,同住地球村,

Ik en jij, onze harten verbonden, samen wonend in een werelddorp
​为梦想,千里行,相会在北京。

Voor onze dromen, reizen we 1000 mijlen, om elkaar te ontmoeten in Beijing
来吧!朋友,伸出你的手,

Kom maar, vriend, strek je hand uit
我和你,心连心,永远一家人。

Ik en jij, onze harten verbonden, voor eeuwig één familie.

You and me, from one world.
We are family.
Travel dream, a thousand miles.
Meeting in Beijing.
Come together, put your hand in mine.
You and me, from one world.
​We are family.

Einde sprookje

In januari 2020 kwam aan dat sprookje een abrupt einde door de uitbraak van het toen nog onbekende coronavirus in Wuhan. Vandaag is reizen naar China volstrekt onmogelijk geworden voor alles wat niet-essentieel wordt geacht. Geen buitenlandse toeristen of studenten meer, geen buitenlandse jongeren meer die via een stage hun eerste ervaring opdoen in het ‘Rijk van het Midden’, geen academici meer die als gastdocenten of wetenschappelijke onderzoekers naar China komen en geen buitenlandse bezoekers voor de komende 2022 Olympische Winterspelen. Het contrast met Beijing 2008 kon niet groter zijn.

Zelfs voor zakenreizigers is het bemachtigen van een Chinees visum een werk van lange adem geworden. In mijn geval nam het zo´n 8 maanden in beslag. Het is een gekende Chinese aanpak die zijn doel niet mist: om zeker te zijn dat enkel zij die echt wel een goede reden moeten hebben om naar China te komen ook effectief aan een visum komen, wordt de procedure in die mate bemoeilijkt, dat er een soort zelf-selectie optreedt.

Je moet eerst een heel dossier indienen bij de lokale autoriteiten. Daarna moet je plots een ‘non criminal record’ aanvragen in je thuisland. Die moet dan uiteraard officieel vertaald worden in het Chinees. Dat document moet dan gelegaliseerd worden door de Chinese ambassade. Dan wordt alles weer een paar maanden ‘on hold’ gezet omwille van Chinees nieuwjaar en de jaarlijkse politieke bijeenkomsten in maart. En dan, toen de lente eindelijk aanbrak, gooide de derde golf in België roet in het eten en kwam België samen met een paar andere Europese landen op een zwarte lijst. De aanvraag die begon in oktober 2020, leverde dus pas de befaamde ‘PU letter’ op in juni 2021.

Van kop tot teen ingepakt

Ook de reis zelf is geen evidentie: 48 uur op voorhand moet je een hele batterij documenten opladen, waaronder uiteraard ook de PCR test en een antigeentest, om finaal pas een paar uur voor je vlucht een groene QR code te krijgen. Daarmee mag je het vliegtuig op. Ik kreeg zowaar eerst een rode QR code omdat mijn antigeentest positief was. Dat is volstrekt logisch, gezien de vaccinatie van een maand eerder. Maar het kan ook wijzen op een recente besmetting. Dankzij een bijkomend document kwam het bij een tweede poging toch nog in orde.

Anders was alle moeite voor niets geweest, inclusief het vliegtuigticket dat in deze tijden 4 maal duurder is dan normaal. Je bent namelijk ook verplicht rechtstreeks uit Brussel te vliegen, wat enkel kan met de Chinese maatschappij Hainan Airlines. De voltallige bemanning van de vlucht was van kop tot teen ingepakt in de bekende hazmat-pakken. De koude maaltijdendozen waren reeds op voorhand klaargezet, zodat de bemanning tijdens de vlucht niet meer moest rondwandelen. Het lijkt allemaal vreselijk overdreven, maar het is duidelijk de enige manier om het huidige ‘zero-case’ beleid doeltreffend te houden, zeker gezien de meer besmettelijke deltavariant.

2 weken hotelquarantaine

Het vliegtuig vloog bovendien niet naar de normale bestemmingen als Beijing of Shanghai, maar werd verplicht afgeleid naar Xi´an, een stad op toch zo´n 1200km van Shanghai. Bij aankomst werden 3 stalen afgenomen: 2 via de neusgaten, 1 via de keelholte. Daarna gingen alle passagiers 2 weken in hotelquarantaine in een soort congrescentrum,op 60km van de luchthaven, veilig weg op het platteland. Elke dag kwam iemand de temperatuur meten. Op dag 1, 5, 9 en 14 werd iedereen nogmaals getest op corona. De deurklinken waren overal met plastiek afgeplakt en uiteraard is het niet toegestaan even op de gang een wandelingetje te maken.

Het moge duidelijk zijn: maatregelen die gepaard gaan met een ‘zero-case’ beleid worden dusdanig draconisch dat ze in Europese landen nooit uitvoerbaar zouden zijn. Niet alleen omwille van de verregaande impact op de individuele vrijheid, maar evenzeer omdat onze overheden waarschijnlijk nooit in staat zouden zijn om dergelijke quasi-militaire protocollen waterdicht uit te rollen. Immers, zodra er één schakel in de hele keten iets te laks is, kunnen alle andere inspanningen meteen teniet gedaan worden. Als we gewoon kijken naar de snelheid waarmee bij ons een pandemiewet werd goedgekeurd, zou ons overlegmodel waarschijnlijk een paar jaar nodig hebben om een zero-covid beleid te kunnen definiëren, laat staan ook effectief uit te voeren.

Maar de hamvraag is natuurlijk: wérkt dit zero-covid beleid echt in de praktijk? En is het houdbaar? Dat leest u eerstdaags in een volgend artikel.

Jan Wostyn