fbpx


Actualiteit, Multicultuur & samenleven

Socialisme en open grenzen: een dodelijke cocktail



Langzaam ebt het gedeelde verdriet weg bij het grote publiek en moeten de families van slachtoffers van de jihadi massamoordenaars in Parijs voor de verwerking van hun immens verdriet terugvallen op vrienden en kennissen en op professionele hulpverleners. We wensen hun veel sterkte toe en hopen dat zij na dit drama nog een gelukkig en zinvol leven kunnen opbouwen. 

Sociale marginalisering

Voor de islamo-linkse opiniemakers, die weelderig onze media bevolken, vormt Parijs uiteraard een gênante anekdote. Zij zullen eventjes moeten zwijgen en plaats maken voor islam-kritische opinies. Eens dit overgewaaid zullen zij echter weer tot de orde van de dag gaan. De jihadi massamoorden zullen causaal gelinkt worden aan de sociale marginalisering in achterstandswijken zoals Molenbeek. Door het leggen van een haast mechanisch verband tussen de jihad- massamoorden en de sociale marginalisering slaat islamo-links een dubbelslag. Enerzijds wordt daardoor de aandacht afgeleid van de criminogene componenten in de moslimtraditie. Anderzijds genereert dit nieuwe argumenten om de subsidies aan allerlei ‘sociale’ initiatieven, waar alleen islamo-linkse middenveldprofessionals beter van worden, op te drijven.

Maar ook al neemt men afstand van dit Islamo-linkse volksbedrog, het valt moeilijk te ontkennen dat sociale marginalisering op zijn minst een faciliterende factor vormt in de stap naar diverse vormen van criminaliteit. Een laag inkomen, gecombineerd met een leeg en ongestructureerd leven, maakt jongeren uiteraard meer vatbaar voor criminaliteit. Niet-moslim jongeren zetten dan de stap naar ‘reguliere’ criminaliteit’ zoals diefstal, fraude, prostitutie, drugsdealen, verkrachting – Arbils’ film Black bespaart u de lectuur van veel sociologische studies. Voor jongeren met moslim-achtergrond dreigt er echter een meer monsterachtige uitweg: die van de ongeremde terreur waarbij elke empathie met de medemens en ook met zichzelf wegvalt. Sociale marginalisering veroorzaakt dus geen criminaliteit maar vormt er voor een aantal jongeren wel een opstapje voor. Voor Moslimjongeren staat er bovendien nog het extra-pakketje klaar van de religieus-ideologische criminaliteit, zoveel desastreuzer dan de ’reguliere’ criminaliteit.

Aanwervingsmuur

Voor islamo-links is de oorzaak van de sociale marginalisering van allochtone jongeren simpel : het ligt aan de blanke racistische werkgevers die geen allochtone werknemers willen. Dus moet het probleem opgelost worden door provocatieve schijnsollicitaties(‘praktijktesten’), invoeren van quota’s en het opzetten van gesubsidieerde schijntewerkstelling. Men moet geen Nobelprijs in de economie behaald hebben om te weten dat het probleem, en dus ook de oplossing, elders ligt. De combinatie van onze socialistische welvaartsstaat en de facto open grenzen drukt het aanbod aan arbeidsplaatsen naar beneden maar drijft de vraag naar arbeidsplaatsen naar omhoog. Een werknemer in de private sector – deze sector financiert al de rest- wordt verplicht een razend hoge productiviteit aan te houden want hij/zij moet met zijn/haar arbeid niet alleen zichzelf en zijn/haar familie onderhouden maar ook de gesubsidieerde meerderheid van de bevolking. Het grootste deel van wat een werknemer produceert gaat niet naar hem/haarzelf maar via belastingen en socialezekerheidsbijdragen naar de niet-actieve meerderheid. Dit is de fameuze loonkloof. Deze hoge productiviteitsplicht trekt uiteraard een aanwervingsmuur op tegenover het mindergeschoolde aanbod op de arbeidsmarkt en zeker tegenover het allochtone arbeidsaanbod, waartegenover bij werkgevers – soms terecht, soms onterecht- negatieve oordelen zijn gegroeid. Op deze aanwervingsmuur botst een toevloed van vraag naar arbeidsplaatsen. Deze toevloed is grotendeels het gevolg van de de facto ‘open grenzenpolitiek’ die in België sinds decennia wordt gevoerd. Het boekje van staatssecretaris Francken, ‘België: Land zonder grenzen’ is hier de aanrader. De migrantenpopulatie die hier in België sinds jaren binnenstroomt – met de vluchtelingencrisis gaat dit in kwadraat- is bovendien gemiddeld kinderrijker, wat de toekomstige vraag naar arbeidsplaatsen nog zal opdrijven. De socialistische welvaartsstaat trekt de muur op, de open grenzen zorgen voor een toevloed aan mensen die tegen deze muur aanbotsen. De rechtse socialisten (zoals Vlaams Belang en Front National) zoeken de oplossing in het sluiten van de grenzen mét behoud van de socialistische welvaartsstaat, maar dan vooral voor eigen volk. De islamo-socialisten (Groen, sp.a) willen een status-quo zodat er een electoraal en zelfs revolutionair proletariaat wordt opgebouwd dat een vehikel kan zijn voor verdere machtsverwerving. De links-liberalen (vooral in Open Vld) willen wel iets doen aan het arbeidsaanbod door de arbeid goedkoper te maken maar houden naïef vast aan een opengrenzenbeleid. 

Suïcidaal

Gedecontextualiseerd beschouwd zijn open grenzen uiteraard een liberaal principe. In een context van een socialistische welvaartsstaat zijn open grenzen echter suïcidaal voor elk liberaal perspectief. De meest zinnige oplossing voor het ‘Molenbeekse’ probleem zit hem dan ook in een driesporenbeleid : (1) doe de grenzen dicht, ook voor vluchtelingen, en laat ten hoogste met mondjesmaat gekwalificeerde arbeidskrachten toe die problemen met knelpuntenberoepen kunnen oplossen. Op die wijze kunnen we ons concentreren op de integratie van de allochtonen die hier al zijn en nooit zullen weggaan. (2) Haal de aanwervingsmuur bij bedrijven en toegang tot zelfstandige beroepen drastisch naar beneden zodat ook allochtone laaggeschoolden tot de arbeidsmarkt kunnen toetreden en een ‘normaal’ levensperspectief (trouwen, kinderen, autootje, huisje…) kunnen opbouwen. Dit kan alleen maar door de lasten op arbeid nog veel meer dan nu het geval is te verlagen. De huidige regering is hier op goede weg maar het is zeker nog ‘too little’. (3) Vernietig het extra criminogeen pakketje voor moslimjongeren door de radicale islam sociaal en intellectueel te elimineren. 

Deze combinatie van maatregelen is niet utopisch, biedt op middellange termijn (de komende 20 jaar) het perspectief van een stabilisering van onze liberale democratie en wordt gedragen door een centrumrechtse grondstroom, alleszins in Vlaanderen. Als we dit doen is de tragedie van Parijs toch niet voor niets geweest.

Aangeboden door de Vrienden van Doorbraak


steun doorbraak

Dit artikel wordt u aangeboden door de Vrienden van Doorbraak

Door een jaarlijkse of maandelijkse bijdragen financieren de Vrienden van Doorbraak de publicatie van de gratis toegankelijke artikels op doorbraak.be. Onze vrienden krijgen ook korting in de Doorbraak winkel en exclusieve uitnodigingen.

Hartelijk dank voor uw steun als Vriend van Doorbraak.

Boudewijn Bouckaert

Boudewijn Bouckaert doceerde rechten en 'law and economics' en is voorzitter van de klassiek-liberale denktank Libera!