fbpx

Tag: Mediawatcher

Afscheid

Kort voordat nu ook dit blad afscheid neemt van de drukpers en oplost in het uitdijende digitale universum, stuurde Yves Desmet via Twitter nog snel een ‘losse observatie’ de wereld in: ‘Mocht dé Vlaamse journalistiek het niveau halen van dé Vlaamse mediakritiek, dan zaten we pas écht in de problemen.’ En dat precies één jaar nadat de ‘toekomstige oud-hoofdredacteur’ in …

Alea iacta est

‘Proficiat, u bent zonet ingeloot als volksvertegenwoordiger’. Volgens een zopas verschenen pamflet zullen verkozenen binnen dit en dertig jaar de plaats ruimen voor de gelotenen des volks. Auteur David Van Reybrouck maakt zich dan ook sterk dat die tombolacratie onafwendbaar is. ‘Onder álle experten is er niémand die nog twijfelt’, bezwoer hij stellig. En mocht u daar aan twijfelen, dan …

N-VA: hoger, lager?

Als we de vooraankondigingen over het nieuwe boek van David Van Reybrouck – Tegen verkiezingen – mogen geloven, worden onze volksvertegenwoordigers in 2014 live door Jannie Haak tijdens een televisieshow van de Nationale Loterij bekend gemaakt. Wie weet, wordt het duel De Wever-Peeters tegen die tijd wel beslecht door een kraslot.

Namen noemen

Begin juli maakte Tom Naegels in De Standaard de journalistieke tussenstand als ombudsman van diezelfde krant. Na twee jaar blijkt die oefening hoofdzakelijk nog zweverige bespiegelingen en wat oppervlakkig, vergelijkend telwerk tussen verschillende krantentitels op te leveren. Dergelijke routine moet bestendig aantonen dat mediacritici te vaak te hard van stapel lopen. ‘Critici van het nieuws zetten altijd hoog in uit …

Vreemde vogels

Het moet een ondankbare opdracht zijn voor de reclameadviesbureaus die ondertussen door de Melsensstraat werden opgetrommeld om hun voorstellen en ideëen op tafel te leggen voor de verkiezingscampagne 2014. Of – in vooruitgangsoptimistische bewoordingen – toch minstens ‘een uitdaging’.
De voorbije weken deed het liberale hoofdkwartier de communicatiediscipline immers opnieuw weinig eer aan. De hilariteit die ontstond nadat de liberale frontvrouw …

Culinistiek

We zijn er niet trots op, maar we moeten het deemoedig toegeven: de mediacritici in Vlaanderen hebben het pleit definitief verloren.

Bedenkelijke betrekkingen

Laatst hield een opmerkelijke hand de maatschappelijke alarmknop ingedrukt. ‘De afgelopen jaren is de druk toegenomen om te zwijgen.’ Aan het woord was de econoom Geert Noels, die op Kanaal Z enigszins eufemistisch aanklaagde dat door gebrek aan een échte debatcultuur in Vlaanderen, waarheden ‘soms beter niet worden gezegd’.
Ongeveer een jaar geleden liet Noels me al een keer weten dat …

Journalistieke keurslagers

In de boekenrubriek van Doorbraak kon u vorige maand een recensie lezen over Het briefje van Bleker (AtlasContact). Daarin schetst de politieke redacteur van het Vara-programma Pauw en Witteman, Peter Kee, een ontluisterend beeld van de (te) strakke banden tussen journalisten en politici bij onze noorderburen.
Precies omdat wij vanuit Vlaanderen het relatieverkeer tussen Den Haag en Hilversum (blijkbaar ten onrechte) …

Van Latino Laat tot Arabische lente

Het is niet allemaal kommer en kwel in Vlaanderen medialand. Zo zond Canvas afgelopen maand twee afwijkende programma’s uit die – tegen alle misvattingen over duidingsprogramma’s in – opvallende appreciatie bij de meerwaardezoeker oogstten.

Cordon Bleu

Discussies over het cordon sanitaire vormen altijd wel weer een dankbare aanleiding om mediatieke hoogstandjes in morele verontwaardiging op te voeren.

Jachthondenjournalistiek

Op 7 november zakte het kruim van de journalistiek af naar Antwerp Expo om er te figureren in De naakte journalist. Knap werk. Vooral van de organisatoren – het sprekersbureau Read My Lips van voormalig VRT-journalist Jan Puype en de Vereniging Voor Onderzoeksjournalistiek (VVOJ) – die zoveel spijtoptanten zonder dwang of geweld op één plek konden verzamelen voor een publieke biecht over hun eigen tak van sport.

Peilingen blijven palingen

‘Glad en ongrijpbaar’, zo kwalificeerde de Nederlandse minister-president Mark Rutte ooit de peilingen. Na de verkiezingen verdwijnen ze meestal snel uit het vizier en staan journalisten doorgaans niet te trappelen om de confrontatie met de uiteindelijke resultaten aan te gaan. Ook nu bleef het na de verkiezingen tevergeefs zoeken naar een terugblik op de slotpeilingen.

Loze leuzen

‘Vote for Change’ (Conservatives, VK, 2010), ‘Le changement, c’est maintenant’ (PS, Frankrijk, 2012), ‘De kracht van verandering’ (N-VA, 2012) … Het blijft verbazen hoe afgeknaagde slogans die appeleren aan een of ander vaag veranderingsvooruitzicht verkiezing na verkiezing telkens weer als vondst aan de kiezer worden gesleten. Alsof er een alternatief zou zijn. ‘De kracht van ongewijzigdheid’ klinkt bovendien belabberd.

Geen vragende partij

Half juni was er de premature lancering van De Vragende Partij: het nieuwste digitale snufje – met politiek journalist Ivan De Vadder als boegbeeld – waarmee de openbare omroep de kiezer warm wil laten lopen voor de nakende gemeenteraadsverkiezingen. Het initiatief surft mee op de trend naar (meer) inspraak en burgerparticipatie. Via www.deredactie.be kunnen kiezers zelf voorstellen lanceren om ‘de agenda …

De duif is dood

De commotie over het boek De keizer van Oostende laat een weeë geur na. Tien dagen lang werden de auteurs, onder de listige regie van Johan Vande Lanotte, mediatiek ondergedompeld in een sfeer van verdachtmaking en ongeloofwaardigheid. Journalisten stapten argeloos mee in die weinig collegiale desinformatieoptocht: de vierde macht op slappe benen.

De luis in de pers

Media spreken aan de lopende band, en even moeiteloos als onvermijdelijk over ‘de kiezer’, ‘de CD&V’, ‘de allochtonen’ of ‘de twitteraars’. Maar zodra iemand de notie ‘de media’ bovenhaalt, staat er meteen een schare journalisten recht om er op te wijzen dat ‘dé media’ niet bestaan.

De media culpa van NRC Handelsblad

Kan je als hoofdredacteur een grotere vernedering oplopen dan in je eigen medium door een van je stercolumnisten – cabaretier Youp van ’t Hek – te worden weggezet als een mediageile ‘ik-ben-vaker-op-televisie-dan-op-de redactie’ maloot van een tot roddelblad gedegradeerde kwaliteitskrant (‘De Privé. Bijna!’)? Het overkwam Peter Vandermeersch.

Keurmerk fatsoensjournalistiek

In dit nummer van Doorbraak kan u een bijdrage lezen over Pownews. De kans dat de naam Pownews bij u op een nietszeggende blinde vlek stoot schat ik, na de eenmalige doortocht van het Nederlandse nieuwsmagazine langs de Wetstraat, betrekkelijk klein.

De fiere Vlaamse Belg (mediawatcher)

Begin vorige maand lieten Het Nieuwsblad en Koppen (VRT) de tricolore vlag wapperen bij de bekendmaking van de resultaten van een peiling die het Belgiëgevoel onder de Vlamingen had gepolst. “Sire, er zijn toch nog Belgen”, kopte Het Nieuwsblad merkbaar opgelucht.

Journalistieke miskraam (mediawatcher)

Volgens de recentste cijfers van het Centrum voor Informatie over de Media (CIM), gaat de dalende verkoop van de meeste Vlaamse tijdschriften gestaag verder. Knack, Humo, Dag Allemaal, Goedele … nagenoeg alle titels moesten opnieuw een rondje inleveren. Net nu komen De Standaard en De Morgen aanzetten met … jawel, twee gloednieuwe tijdschriftentitels: dS Weekblad en DMUZE.

Ultrapolitiek (mediawatcher)

Vlak voor het zomerreces ontvouwden succesauteur David Van Reybrouck en de mediavalente Francesca Vanthielen, onder gretige journalistieke belangstelling, hun plan om de politieke impasse van het land te doorbreken.

Mediawatcher (juli 2011)

De Vlaamse zanger-muzikant Daan heeft op vraag van De Standaard een protestsong geschreven naar aanleiding van ‘één jaar na de verkiezingen nog geen regering’. De tekst bulkt van de diepe argumenten, vooral ‘de fiets heeft toch twee wielen’. Als we van de journalistieke vrijheid mogen gebruik maken om te recenseren? Fijne melodie, dat heeft Daan bij de meeste van zijn nummers. Die denderen zo fijn door, ik hou ervan. De tekst is jammer genoeg rijmelarij die hier en daar doet glimlachen. Al is de tekst van het refrein spitsvondig (mijn land, landmijn). Toch blijft de vraag: wat is de pointe? Kan je hetzelfde niet zeggen van België, de financiële-economische-pensioenen-socialezekerheidslandmijn?

Mediawatcher (juni 2011)

Het is altijd uitkijken met evenementen die zichzelf groots aankondigen. Vaak is zo’n aankondiging de voorafspiegeling van een grote teleurstelling. Met ‘Het Grote Mediadebat’ op Canvas liep het afgelopen maand niet anders. Aanleiding was de overname van de nichezender VT4 en de kijkcijferdwerg VIJFtv door het triumviraat Woestijnvis, Corelio en Sanoma. Meteen nadat de overnamedeal was beklonken, werd er in Vlaanderen al opgewonden gesproken over de grootste aardverschuiving in ons medialandschap sinds de komst van VTM in 1989, en dat verdiende uiteraard extra duiding.

De ingewanden van Woestijnvis

De meeste reacties op de recente overname van VT4 en VIJFtv door De Vijver, de holding boven televisieproductiehuis Woestijnvis, klonken onvoorwaardelijk enthousiast. Door de overnamedeal tussen Woestijnvis, Corelio en Sanoma was niet alleen Vlaamse verankering van de nichezenders VT4 en VIJFtv verzekerd (al zal de Finse mediagroep Sanoma daar ongetwijfeld anders over denken), de herschikking van het medialandschap zou bovendien nieuwe opportuniteiten scheppen, creativiteit aanzwengelen, talent stimuleren en meer van zulke frivole, onbestemde praatjes die nu eenmaal bij knallende champagnekurken horen.

Mediawatcher (mei 2011)

Het viel nauwelijks op: zo naadloos sloegen Patrick Dewael en Marleen Vanderpoorten (Open Vld) op 10 april jl. in De zevende dag een hallucinant bruggetje tussen archiefbeelden van een concentratiekamp en de N-VA. Daarmee vergeleken leek Le Soir even op een krant voor kneusjes.

Mediawatcher (april 2011)

Zelfs in tijden van verre nucleaire rampspoed, lijken redacties drukker in de weer met het managen en sturen van onze emoties, dan met hun journalistieke informatieopdracht. Rampen blijken verleidelijke evenementen om de strakke informatieregie los te laten en het onoverzichtelijke overzichtelijk te versnijden tot dat ene plekje samengehoopt puin waar een reddeloze moeder uit de drabbige aardkorst een foto van haar vermiste dochter opvist.

Mediawatcher (maart 2011)

Politicoloog Dave Sinardet deed op 11 juni 2009 in De Standaard verslag over zijn passage in Kontich vlak na de Vlaamse verkiezingen. De plek kleurde op 7 juni 2009 voor ruim 20 % N-VA en dus trok de academicus er op verkenningstocht naar de electorale beweegredenen van ‘dé Vlaming’.

Mediawatcher (februari 2011)

Twee dagen voor het breken van onderhandelingsrecord over de te vormen federale regering, op donderdag 23 december 2010, werden de resultaten bekend van een ‘opmerkelijk’ onderzoek. ‘Remarquable’, zo duidde ook Elio di Rupo (PS) het resultaat dat aangaf dat ‘slechts’ (sic) vier op tien Vlamingen de onderhandelaar vertrouwden. De internetpeiling, tussen 16 en 20 december afgenomen bij 2020 ‘representatieve’ Vlamingen in opdracht van Het Nieuwsblad en het VRT-programma Koppen, peilde exclusief en paginabreed hoe ‘de Vlaming’ de politieke toestand ervoer.