fbpx

Tag: Redactioneel

Aan het einde

Het laatste redactioneel op papier is geen triest afscheid, maar ook geen reden tot juichen. Een dubbel gevoel. Tussen weemoed en hoop voor de toekomst. 

Ik vraag het aan

Het is de maand van de asielproblematiek geweest. Of toch de migratieproblematiek. Want als er één debat is waar niet echt hygiënisch wordt omgesprongen met termen dan is het dat debat wel.

Op goede weg

Het gaat de goede kant op. Ja, dat menen we. Deze maand dreigt het politieke debat zowaar inhoudelijk te worden. Zeg zelf, wie had dat gedacht.

Ziek

‘Zomer maakt ons vrolijk’ zou je Tom Pintens kunnen parafraseren. Maar deze zomer gaf niet veel reden tot vrolijkheid. Een abdicatie en kroning tot daar aan toe, maar de Belgische ziekte blijkt chronisch.

De ontwijkende aanloop

De aanloop naar de verkiezingen is in volle gang. Alle partijen bezinnen zich over hun programma, pardon ‘hun verhaal’. Doel: niet langer reageren tegen alles waar de stemmentrekker van vandaag, de N-VA, voor staat, maar zich buigen over hun eigen grondslag. Met als gevolg dat ze wat meer op elkaar gaan lijken.

Een rondje van de koning

Zoals een goede film werkt ook de politiek in tijdsellipsen. Soms lijkt er lang niets te gebeuren en dan plots komt alles in een stroomversnelling. Maar in tegenstelling tot de film draait het in de politiek ook vaak in rondjes.

Het Vlaanderen dat wij willen

Soms twijfel ik of dit wel het land is waar ik wil wonen en onze kinderen wil grootbrengen. Soms groeit de overtuiging dat het bestaat, dat egocentrisch en verzuurd Vlaanderen. Soms denk ik dat we beter verhuizen naar Finland of Canada.

Salamander

Kijkt u op zondagavond naar Salamander? Die twaalfdelige tv-serie vertelt het verhaal van de strijd van de wraak van een man tegen de machtige organisatie Salamander. Die organisatie verzamelt de belangrijkste industriëlen, magistraten en politici en probeert die op sleutelposten te benoemen. Het draait om macht en geld, al wordt intern volgehouden dat het allemaal om het hoger belang van de Belgische staat gaat. Er komt nog een politieverhaal bij, maar dat leidt ons te ver. Ik denk de laatste tijd vaak aan dat Salamander-verhaal als ik het nieuws zie.

Fin de siècle

‘Je wordt er zo moe van’, zingt De Mens. Altijd weer hetzelfde en het houdt niet op. Ik ben bang dat vele anderen dat gevoel ook krijgen en dat de vermoeienis wel eens zou kunnen overgaan naar chronische onverschilligheid, en daar gaat een maatschappij aan kapot.

Verkrampt

We zijn net in 2013 maar men zou zweren dat we al een jaar verder zijn. In de PS is de mobilisatie tot oorlogssterkte al ingezet met de nieuwe voorzitter Magnette. In De Standaard (19/01) sprak voorzitter Michel de hoop uit dat de campagne nog niet is begonnen. Want mei 2014 is nog anderhalf jaar.

Nationalisme als grondstroom

Grondstroom. Als je het woord laat vallen, zie je zo ‘verlicht links’ met de ogen draaien. Het is een term die wordt gebruikt om het succes van de N-VA te verklaren. Onze chef-politiek Peter De Roover analyseerde onlangs de verschillende grondstromen waaraan die partij zich laaft. Wij hebben het in deze Doorbraak over een andere grondstroom in de samenleving: nationalisme.

De angst regeert het land

Weet je nog wel, het aantreden van de regering Di Rupo, ze werd onmiddellijk door spindokters Di Rupo I genoemd. Deze regering zou het separatistische gevaar bannen en was vertrokken voor minstens twee ambtstermijnen.

Er is nog veel te doen

De lokale verkiezingen van 14 oktober 2012 waren een onverhoopt succes voor de N-VA. Vele gemeenteraadsleden en zeker schepenen en burgemeesters versterken het weefsel van de partij en zullen de plaatselijke ‘innesteling’ verbeteren. Toch is er vanuit het perspectief van het grote project in 2014 geen reden tot euforie.

Tussen Dorpsstraat en Wetstraat

U hebt het wel gehoord. De staatsfinanciën in België moeten dringend op orde worden gesteld. En we hebben een regering die dat zal aanpakken en door haar duidelijke aanpak het separatisme een halt zal toeroepen. België wordt een voorbeeld voor Europa! Maar wel na de lokale verkiezingen.

De beste/slechtste leerling

Neen, de regering-Di Rupo is er niet in geslaagd om van België het economisch wonder van Europa te maken. Ze had het zo graag gewild, maar ja… Mocht Di Rupo Elsschot kennen, hij zou weten dat er tussen droom en daad wetten in de weg staan en praktische bezwaren …

Niet goed bezig

Het is u misschien niet opgevallen, maar de Gravensteengroep heeft een boek geschreven. De kern van het boek zijn de tien manifesten die ze tot nu toe publiceerden. Na drie jaar staan ze er nog.

Het nut van de IJzerbedevaart/Vlaamse Beweging

De datumverplaatsing/afschaffing van de IJzerbedevaart heeft het niet tot ‘verhaal van de dag’ geschopt in de Vlaamse media. Diksmuide was jaren een naam als een klok in Vlaanderen. Maar de politieke irrelevantie was al jaren een feit en het comité past zich daaraan nu aan.

Het houdt niet op

Vorige maand trok er een golf van samenhorigheid over het land. Iedereen voelde mee met de slachtoffers en naastbestaanden van het tragisch busongeval. We waren allen één. Maar we zijn blijkbaar toch niet zo één dat we een eenheid vormen.

Wat een maand

Peilingen worden een vaste waarde, ook deze maand. Daarin zien ‘waarnemers’ twee vaststellingen: de groei van de N-VA is aan zijn plafond en de daling van het Vlaams Belang heeft zijn ondergrens bereikt. We zullen wel zien.

REDACTIONEEL: Van taal tot telraam

De Vlaamse Beweging is niet meer wat ze is geweest. Niets kwaad mee bedoeld, maar het is zo. De Vlaamse Beweging is veranderd zoals ook Vlaanderen is veranderd. Het Vlaanderen van de ‘taalminnaren’ is niet meer het Vlaanderen van nu. Niet op het gebied van de taal en al zeker niet economisch. Het Vlaanderen van Daens is niet meer het Vlaanderen van nu. Zoals ook het Vlaanderen van Frans Van Cauwelaert, Paul Daels, Clem De Ridder, de Frontbeweging, Leuven Vlaams … Het was toen anders dan vroeger, net als nu.

Verontwaardiging

Deze maand werd de politiek beheerst door de stijgende druk naar de verkiezingen in… oktober. Het lijkt een massale strijd tegen de N-VA te worden, eerste slachtoffer is Minister Muyters. Maar aan de basis broeit er wat in Vlaanderen. Wie pikt de grondstroom van verontwaardiging op om die een politieke vertaling te geven? 

De crisis is niet voorbij

Dit is het eerste Redactioneel dat ik schrijf met een volwaardige federale regering. Jammer genoeg is het geen reden tot optimisme. De politieke crisis is misschien bedwongen, maar de systeemcrisis is geenszins voorbij.

Nous avons un accord

Er is dus een zesde staatshervorming. Nu we de teksten hebben, kunnen we eindelijk de details bekijken. De hoerastemming is plots al minder, zelfs in de pers. Zo loopt het altijd: na de euforie komt de ontnuchtering. Die zal deze keer snel toeslaan. Vrij snel zal blijken dat deze staatshervorming een typisch Belgisch akkoord is: de onderhandelaars hebben punten gevonden waarover ze een akkoord konden sluiten. Maar ze hebben niet de problemen opgelost die moesten worden opgelost. Er is dus een staatshervorming, maar de fundamentele problemen blijven.

Hoed u voor de familie van prinses Astrid

Wie regelmatig in de Franse pers snuistert en de berichtgeving over ons land erin leest, stelt zichzelf bloot aan periodieke ontmoediging. Misschien nog meer dan de pers van andere landen, die Vlaanderen niet bepaald gunstig gezind is, geeft de pers in Parijs toe aan een atavistische solidariteit met haar taalgenoten. Dit vooroordeel wordt vervolgens gekruid met wat eigen Franse belangen in de economische en geostrategische sfeer en klaar is kees: een plaatje met onderdrukte Franstaligen, onder de knoet van de Serviërs van het westen, waarbij een aansluiting van Wallonië en Brussel bij Frankrijk het enige alternatief is voor het behoud van een sterk en verenigd koninkrijk der Belgen.

Splits alles

Het scenario van de media-politieke hype kennen we zo onderhand. Eerst roept iedereen hoera, maar dan sijpelt het nieuws binnen. De hoerastemming ebt weg. Bij dit BHV-akkoord is het wat minder, hoewel, zelfs “objectieve” waarnemers als schrijver/oud-journalist Geert van Istendael zetten vraagtekens bij het bekomen akkoord (De Standaard, 17 sept.): “een wankele constructie door de onderhandelaars in elkaar geflanst, een scheef misbaksel, een morsig Belgisch kot”. Het is toch opmerkelijk te zien hoe lovend de journalisten zijn over het akkoord, om dan enkel en alleen een beetje te worden tegengesproken via de opiniebladzijden. Is het niet de taak van de journalist om achter de triomferende uitspraken van de politici naar de valkuilen te zoeken?

Neen, oh neen, oh niet met mij

Een gewaarschuwd man is er twee waard. Ik wil u waarschuwen voor een regeerakkoord op basis van de Nota-Di Rupo. U kan niet zeggen dat u van niets wist. Waarom? Er zitten enkele fundamentele problemen in die nota. Eigenlijk moet ik zeggen: die nota is een fundamenteel probleem.

Voor de Vlaamse Beweging hoeft amnestie niet meer

Plots, als een zomeronweer, is daar het amnestiedebat. Zo gaat dat met spoken uit het verleden. In de Senaat werd, een beetje ‘en stoemelings’, een regelmatig weerkerende wetsontwerp van Bart Laeremans (Vlaams Belang) in overweging genomen. En plots bleek de kloof in deze dubbeldemocratie weer heel diep.

Raden van bestuur in cultuurhuizen

Er was heel wat ophef toen Jean-Pierre Rondas door de N-VA werd aangeduid om lid te worden van de raad van bestuur van de KVS. Hij kwam zeker acties als ‘Niet in onze naam’ verhinderen. Ongehoord! Het ging gepaard met veel emoties en opwaaiend stof.

Nog een rondje op de carrousel

Prins Laurent is opnieuw de dans ontsprongen. Hij doet ongeoorloofd aan politiek, doorkruist het buitenlands beleid en heeft een soort parallelle diplomatie. Bovenal wil hij graag rijk worden, dat zit in zijn genen. De man die ‘geld verdient met ademen’zei een komiek ooit ‘ wil werken, beter gezegd wil meer geld, maar kan het geoorloofde en niet geoorloofde niet onderscheiden. Enfin, u kon er alle details over vernemen, zelfs diegene die u niet wou weten.