fbpx


Brussel

Theocratie in het Brussels Parlement




Misschien moet Brussel Friedrich Nietsche als patroonheilige van het Gewest uitroepen. Want het lijkt erop dat sommige parlementairen de filosoof met de hamer willen volgen in zijn ambitie om 'alle waarden te herwaarderen'. Maar in Brussel gaat het dan niet om de macht van religie te breken, zoals Nietsche wou. Wel integendeel. In een waanzinnig opbod om het meest de islamitische kiezer te behagen, zijn de linkse partijen bereid hun ziel aan Allah te verkopen. De scheiding tussen kerk en…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Misschien moet Brussel Friedrich Nietsche als patroonheilige van het Gewest uitroepen. Want het lijkt erop dat sommige parlementairen de filosoof met de hamer willen volgen in zijn ambitie om ‘alle waarden te herwaarderen’. Maar in Brussel gaat het dan niet om de macht van religie te breken, zoals Nietsche wou. Wel integendeel. In een waanzinnig opbod om het meest de islamitische kiezer te behagen, zijn de linkse partijen bereid hun ziel aan Allah te verkopen. De scheiding tussen kerk en staat is tijdens het debat over onverdoofd slachten doorbroken met theocratische elementen, zonder dat iemand daar aanstoot aan nam. Dat is een primeur in de moderne Belgische politieke geschiedenis.

Religie boven wet

Er is blijkbaar in Brussel een parlementaire meerderheid die religieuze voorschriften boven democratische wetten stelt. Dat bleek woensdag in de commissievergadering Milieu waar er geen meerderheid was voor een voorstel van Defi, Groen en Open Vld. Dat voorstel was al een compromis waarin rekening werd gehouden met godsdienstige gevoeligheden. De voorgestelde verdoving van een dier voor de slacht zou omkeerbaar zijn. Dat is in essentie zowat wat in Vlaanderen en Wallonië unaniem werd aangenomen door alle partijen.

Maar in Brussel nemen diezelfde partijen nu een fundamenteel ander standpunt in. Dat is op zich al zeer merkwaardig. In dit land worden dus ook de partijprogramma’s geregionaliseerd. Ecolo, doorgaans solidair met Groen, keerde zich op een hypocriete manier af van het voorstel van haar zusterpartij door zich te onthouden. Dit om de parlementairen in de algemene zitting volgende week vrijheid te geven naar hun geweten te stemmen. Dat gebeurt over het algemeen bij stemmingen over ethische onderwerpen. Blijkbaar is het respect voor dierenrechten voor de Franstalige groenen ook in die categorie onder te brengen.

Het splinterpartijtje Les Engagés (voorheen CDH) ging nog verder. In hun met veel poeha voorgestelde beginselverklaring hadden die zich een paar weken geleden duidelijk uitgesproken voor een verbod op onverdoofd slachten. Maar als het er op aankomt kleur te bekennen, houden de zelfverklaarde ‘geëngageerden’ zich niet aan hun engagement. Hun al geringe geloofwaardigheid ligt nu geheel en al aan scherven.

PS-Vooruit één strijd

De PS had al eerder voor duidelijkheid gekozen en verklaard dat de partij, in Brussel althans, onvoorwaardelijk voor het toelaten van onverdoofd slachten is. Een grote minderheid in de partij is het daar niet mee eens, maar legt zichzelf het zwijgen op, omdat het electoraal belang van de moslimkiezer in Brussel steeds belangrijker wordt en niemand aan de linkerzijde die nog voor het hoofd wil stoten. Principiële standpunten worden opzij geschoven in een wedloop om in de gunst van de religieuze kiezers te komen, in de hoop daarvan de vruchten te plukken in 2024.

Het gevolg hiervan is echter dat de partijen zich blootstellen aan mogelijke chantage. In Anderlecht riepen moslims en joden al op om de Franstalige liberalen te boycotten, omdat die voor een verbod op onverdoofd slachten zijn. Hilde Sabbe (One.Brussels-Vooruit) zei vorig jaar al waar het eigenlijk op aan komt : ‘Partijen zoals PS en de mijne hebben kiezers met een moslimachtergrond en daar moeten wij rekening mee moeten’. Dat betekent eigenlijk een onvoorwaardelijk toegeven aan de radicaliserende tendensen in de islam, in de hoop stemmen binnen te halen. In Brussel is Vooruit solidair met de hardliners van de PS en openlijk electoraal opportunistisch.

Consensus is geen unanimiteit

De Brusselse afdeling van Vooruit had neuroloog Jean-Michel Guérit uitgenodigd, die beweerde dat dieren die zonder voorafgaande verdoving met een halssnede gedood worden minder pijn lijden dan zij die verdoofd worden. Guérit gaf echter zelf toe geen kennis van zaken te hebben en buiten de wetenschappelijke consensus te staan.

Maar dat echte wetenschappers er anders over denken, is voor OneBrussels-Vooruit geen probleem. ‘Consensus is nog geen unanimiteit’, stelde de onnavolgbare Fouad Ahidar in zijn zoveelste kromme redenering vast, ‘iedereen heeft zijn waarheid’. Daarmee bedoelt hij dat er een wetenschappelijke én een godsdienstige waarheid is. Vanuit een dergelijke logica wordt in Brusselse scholen door radicalen ook geëist dat er niet alleen over Darwin maar ook over het scheppingsverhaal onderwezen wordt.

Ideologische zelfbevrediging

Eerder al was het Ahidar die een theocratisch argument had gebruikt om onverdoofd slachten toe te laten. ‘Het is onmogelijk dat dieren zullen lijden, God zal het niet toelaten’, zei hij toen. Met een vertegenwoordiger als Ahidar heeft de meest rabiate vleugel van de islam een vertegenwoordiger in het Brussels Parlement.

Om het toch maar niet over de essentie van het debat te hebben, werd aan de linkerzijde gepoogd om dat zoveel mogelijk te verwateren en uit te breiden tot reflexie over de hele cyclus van kweek en transport van vlees. Het is alsof men in een debat over pijnlijke arbeid een eindeloze discussie zou beginnen over het kapitalisme. Uiteindelijk is dit de beste manier om geen beslissingen te moeten nemen en levert het enkel ideologische zelfbevrediging op.

Het is merkwaardig dat de linkerzijde, die zichzelf progressief waant, de meest conservatieve islamisten volgt. En hen blindelings achterna holt in hun religieuze eisen. Niet één Brusselse parlementair lijkt op de hoogte van het werk van De Franse antropologe Florence Bergeaud-Blackler, die twee jaar geleden een spraakmakend boek schreef : Le marché halal où l’invention d’une tradition.

De Franse antropologe toont overtuigend aan dat de voedingsvereisten in de Koran eigenlijk zeer gematigd zijn en tot diep in de vorige eeuw halal-vlees zelfs niet vereist waren voor moslims. Dat werd met zoveel woorden gezegd door de negentiende-eeuwse Egyptische islamitische hervormer Mohamed Abduh. Die hoopte op een einde aan de interne twisten in de islam en verstandhouding met de christenen. Bergeaud-Blackler beschrijft hoe die liberale koers in de islam kort voor de Tweede Wereldoorlog stilaan werd ondermijnd door toegevingen aan kleinere groepen moslims. Onder andere het Iran van Khomeiny stuurde aan op een rigide interpretatie van de islam.

Unconvenient truth

Merkwaardig genoeg kwamen die eisen meestal van moslimminderheden in de diaspora, buiten de Arabische wereld, die toen minder orthodox was op religieus vlak. Die zijn er in geslaagd iedereen te doen geloven dat men enkel een goed moslim kan zijn als men vlees verbruikt dat bekomen is na onverdoofd slachten. Dat die religieuze eis eigenlijk veel genuanceerder is, vormt een ‘unconvenient truth’ voor islamisten. De jongere generatie gelooft dat de strenge voedingsregels een aloude traditie en een vereiste is om een goed gelovige te zijn en weet niet dat de huidige visie op halal recent uitgevonden is.

Het zou misschien geen slecht idee geweest zijn om een onderzoeker als Florence Bergeaud-Blackler uit te nodigen in het Brussels Parlement. Ik ben er helaas zeker van dat zij als islamofobe zou zijn geweerd omdat haar goed onderbouwd onderzoek volledig ingaat tegen de belangen van de rigide islam.

Splendid isolation

Brussel wentelt zich door deze stemming steeds meer in een zijn zelfgekozen ‘splendid isolation’. Hilde Sabbe (One.Brussels-Vooruit) vatte dit nauwelijks verholen gevoel van grootstedelijke meerderwaardigheid goed samen. Zij vindt de Brusselse aanpak, het tolereren van onverdoofd slachten, superieur aan wat er in de andere gewest gebeurt. ‘Hier in Brussel zijn we in sommige gevallen voor op de rest. Wij weten dat er niet één waarheid is. Wij zijn open en tolerant. Wij doen hier niet aan hokjesdenken en stigmatisering.’ Dat doen Vlamingen én Walen wel, suggereert zij.

Men zou zich kunnen afvragen wat voorzitter Conner Rousseau van die duidelijke minachting voor de Vlaamse leden van zijn partij denkt, die na een lange en indrukwekkende hearing in het Vlaams parlement tot een goed onderbouwde regelgeving zijn gekomen. Blijkbaar vindt Sabbe dat de Vlamingen achterlopen op de Brusselaars. Op sommige vlakken is dit natuurlijk wel zo, bijvoorbeeld als het gaat over tekorten op begrotingen, overheidsschulden of decadent hoge aantallen van kabinetsmedewerkers.

Sabbe zal waarschijnlijk Fouad Ahidar vragen om daar met een goddelijke ingreep een mouw aan te passen.

Luckas Vander Taelen

Luckas Vander Taelen (1958) werkte als tv-regisseur, en was voor Groen schepen, Vlaams en Europees Parlementslid en senator.