Ik durf dit te betwijfelen. Het hangt er maar van af hoe men een ‘proper pakket' definieert. Het heeft er alle schijn van dat men er de ‘rotte' compromissen uit heeft gelicht en heeft samengebracht in een ander, veel groter pakket. Dit grote pakket is bekend. Het omvat de volledige nota van Di Rupo. En vooral nog veel vuile was.



De vreugdekreten alleen al over wat er niet in het akkoord staat, zouden wantrouwen moeten wekken. De federale kieskring is afgevoerd, zegt men. Eigenaardig. Was die niet al eens geloosd? Behoorde deze Pavia-constructie niet al tot de ballast die Beke eigenhandig van de tafel verwijderd zou hebben?



Aan de taalgrens wordt niet geraakt, juicht een andere commentaarschrijver. Dit is pertinent onjuist: de taalgrens als binnengrens in deze staat wordt wel degelijk verzwakt. Aan de grenzen tussen de deelstaten wordt wel degelijk gemorreld.



Zelfs als men rekening houdt met de klassieke verschillende Vlaamse en Franstalige interpretaties van een nieuw akkoord, worden de faciliteitengemeenten aan het Vlaamse gezag onttrokken. Aan de Franstaligen wordt meegedeeld dat het loont om zich, met behulp van een oneigenlijk gebruik van ‘vergemakkelijkingen' (facilités), recalcitrant tot inciviek te betonen tegenover de besturende overheid.



Brussel wordt niet uitgebreid, noteert een derde Vlaamse commentator. Deze mening wordt alvast tegengesproken door de twee belangrijkste Franstalige commentaarschrijvers. Zowel Béatrice Delvaux in Le Soir als Francis van de Woestyne in La Libre Belgique hebben het over geostrategische uitgangspunten die in het akkoord gevrijwaard zijn. U leest de term goed: geostrategie. De echte bedoeling is namelijk een gunstige uitgangspositie te verwerven voor het geval van een uiteindelijke splitsing van de staat – die door deze journalisten ‘onvermijdelijk' wordt genoemd. In zo'n geval gaat het nieuw op te richten kieskanton ‘Rhode' volkenrechtelijk mee met Brussel in de Wallo-Brux-constructie.



Maar ook als men uitgaat van wat er (volgens de meeste bronnen) beslist wel in dit akkoord werd overeengekomen, ruikt deze was niet meer zo fris. In dit al oververgrendelde land komen er minstens twee nieuwe grendels bij: eentje op de juridische rechten van de Franstalige inwoners van Halle-Vilvoorde, en eentje op het nog nieuw te schrijven kiesrecht in de faciliteitengemeenten.



Vervolgens worden er drie nieuwe ongelijkheden gecreëerd. Het gerechtelijke arrondissement BHV wordt namelijk niet écht gesplitst. Franstalige inwoners van BHV zullen van rechten genieten die aan andere Belgen zijn ontzegd. De inwoners van faciliteitengemeenten genieten zowel electoraal als gerechtelijk van ware privilegies. En tenslotte kunnen uit heel het (straks oude) arrondissement BHV Franstalige senatoren gecoöpteerd worden, dus voor het goede begrip ook uit Vlaams-Brabant.



Bij de volgende verkiezingen wordt dit een soort Franstalig plebisciet – natuurlijk ontzegd aan Vlamingen over de taalgrens (die wel degelijk bestaan). En dan is er, tenslotte, de natte droom van alle Franstalige partijen en van Didier Reynders in het bijzonder: de Brussels Metropolitan Region wordt uitgebreid tot de volledige oude provincie Belgisch-Brabant. Neen, zelfs dit propere pakket moet terug naar de wasserij. Met de verkeerde wasmiddelen behandeld.



Brusselse baronnen



Toch ging het tot nu slechts om peanuts in de was. Wat dan met de echte compensaties voor de splitsing van het electorale BHV? Wat is in de zegebulletins buiten beeld gebleven? Wat bevat de vuile was? Ten eerste is van een reorganisatie van de Brusselse instellingen (de 19 circusbaronnen) vooralsnog geen sprake. Dat varkentje, wordt beloofd, zullen de Brusselse gekozenen zelf wassen. De netto-ontvangers dus. De nettobetalers mogen alvast het onvoorwaardelijke Brusselgeld (sans conditions préalables) doorstorten.



Van een afbouw van de taalwetgeving daarentegen is zeer zeker wel sprake. Pure compensatie voor BHV. Het beetje niet toegepaste en niet-sanctioneerbare taalwetgeving in Brussel moet eraan. Dat staat tot in het belachelijkste detail uitgewerkt in de nota-Di Rupo.



Het facit is aan alle kanten negatief voor Vlaanderen. Noch in dit, noch in andere pakketten wordt gerept over de buitensporige grendels of over de al even buitensporige transfers – het woord lijkt wel verloren in de was. De Franstaligen behouden hun asymmetrische privilegies. Wallo-Brux begint contouren te krijgen, en de corridor krijgt gestalte. Het personenrecht heeft het gehaald op het territorialiteitsrecht. Hier wordt opnieuw een precedent gecreëerd, waardoor het statuut van het Vlaamse Gewest zelf wordt ondergraven. Eén voordeel: iedereen kan nu klaar en duidelijk zien wat voor zwendel de hele faciliteitenhistorie is geweest. Wie dat ziet, zou vandaag op zijn hoede moeten zijn voor de géostratégie.