fbpx


Actualiteit, Buitenland

Vergeet dat kamp op Lesbos

EU-vluchtelingenbeleid en multicultureel project hebben gefaald


kamp

Om het toch nog eens over het uitgemolken onderwerp immigratie te hebben, is er regelmatig een aanleiding. Deze keer werd onze aandacht getrokken door een artikel van UGents Europrofessor Hendrik Vos, 'Vergeet dat kamp in Tunesië' (De Standaard, 22 september 2020). Hij betoogt dat het plan om asielzoekers te parkeren in  kampen buiten Europa ongerijmd is. Nadat op 29 juni 2018 een EU-ministertop dat plan formuleerde en Tunesië prompt de aangezochte medewerking weigerde, rakelde Theo Francken het zopas weer op.…

Plus artikel - gratis maandabonnement

U heeft een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U heeft reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement



Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.







Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder je email adres en je naam en we maken een nieuw wachtwoord (als je een account hebt) of we maken automatisch een account aan.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Om het toch nog eens over het uitgemolken onderwerp immigratie te hebben, is er regelmatig een aanleiding. Deze keer werd onze aandacht getrokken door een artikel van UGents Europrofessor Hendrik Vos, ‘Vergeet dat kamp in Tunesië‘ (De Standaard, 22 september 2020). Hij betoogt dat het plan om asielzoekers te parkeren in  kampen buiten Europa ongerijmd is. Nadat op 29 juni 2018 een EU-ministertop dat plan formuleerde en Tunesië prompt de aangezochte medewerking weigerde, rakelde Theo Francken het zopas weer op. Maar, zo argumenteert Vos, zulk kamp zou een Moria in het kwadraat zijn. Alleen nog hopelozer, want met minder uitzicht op de begeerde inwijking in de EU. En dus een bron van chaos voor het gastland.

Hoogmoed in het asielzoekersonthaal

Dat heeft professor Vos zeker juist gezien. De Tunesische regering heeft haar besluiten getrokken uit wat op Griekse asielzoekerseilanden gebeurd is. Het land zou wel gek zijn om zulke vermijdbare ramp over zichzelf af te roepen. Toch is er een vraag die Vos niet beantwoordt. Waarom krijgen namelijk Griekenland en andere EU-landen niet datzelfde voorrecht krijgen om bronnen van chaos op hun grondgebied af te wijzen? Hebben zij ooit bij stemming hun goedkeuring gegeven aan deze onderdompeling in chaos? Tunesië mag dan autoritairder bestuurd worden, het houdt wel meer rekening met de wensen en belangen van zijn bevolking dan de verlichte despoten van de EU doen.

De Tunesische regering geeft daarmee blijk van nationaal zelfrespect. Vuil werk kun je laten doen door dagloners zonder grond onder de voeten, bereid om voor een grijpstuiver allerlei lasten op zich te nemen of gevaren te trotseren. Maar Tunesië is niet zo hulpeloos dat het zich ertoe zou verlagen tegen vergoeding andermans vuil werk te doen. Ook landen als Hongarije weigeren om andermans voetveeg te zijn en stellen hun nationale zelfrespect voorop. De keuze om anderen de gevolgen van het EU-wanbeleid toe te schuiven, is aan het mislukken. En op termijn zal men die strategie helemaal moeten verlaten.

Terecht wijst Vos op de impliciete hoogmoed van het geschetste EU-‘beleid’. Tunesië zou zich met een ‘tikkende tijdbom’ moeten laten opzadelen. Maar ‘waar halen we eigenlijk de pretentie vandaan om te denken dat wij wel zoiets kunnen fiksen?’ Inderdaad, kamp Moria zou een ontwaakbelletje moeten zijn. Het is een les over het falen van het ten onrechte zo genoemde ‘vluchtelingen’-beleid. Meer algemeen is het de mislukking van het multiculturele project. Die stelde in 2012 zelfs Angela Merkel al vast.

Open grenzen

Toch is dit artikel een pleidooi voor open grenzen. Méér van het beleid dat tot kamp Moria en tot zijn afbranden geleid heeft. (Blijkbaar door zelfverbranding, want de media hebben het daderschap van die ‘ramp’ inmiddels door het geheugengat gespoeld). Zoals de meeste dergelijke pleidooien noemt het zijn doel nooit openlijk. Integendeel, zelfs Groen verklaart soms dat het niet pro open grenzen is. Het tracht alleen om alle praktische alternatieven voor open grenzen als immoreel of onhaalbaar voor te stellen of belachelijk te maken.

Twee van die zijwegen zijn (1) de emotionele chantage, en (2) het ontzeggen van democratische keuze omdat het noodlot hier toch al onherroepelijk beslist zou hebben. Aldus Vos: ‘Omdat er stemmen en likes moeten worden gesprokkeld, blijven velen koppig vasthouden aan recepten die nooit zullen marcheren. Het is vooral een voorwendsel om ongegeneerd weg te kijken, terwijl er mensen verdrinken in de Middellandse Zee, slapen op de pechstrook, met schurft op een eiland zitten en kapotgaan van de pijn.’

Soevereine controle

Integendeel, een beleid van soevereine controle over het grondgebied, zoals in de grondwet voorzien, vormt juist de beste oplossing voor het probleem van de via onze beeldschermen fel gepromote zieligheid. Eens de boodschap is aangekomen dat illegale infiltratie en het in brand steken van het hun vrijgevig ter beschikking gestelde asielzoekerskamp niet loont, zullen mensen aarzelen om de oversteek op mensensmokkelbootjes nog te wagen.

Een andere argument dat moet afgeblokt worden, betreft het evidente feit dat opvang in hun eigen regio veel goedkoper is (dus meer mensen beter kan helpen) en veel minder cultureel ontwrichtend. In Saoedi-Arabië kunnen Syrische moslims in hun eigen taal en religie terecht. Maar, probeert Vos: ‘Met een riedel over de geneugten van opvang in eigen regio moet niemand afkomen: vanuit Aleppo is het minder ver naar Brussel dan naar Tunis.’

De hooggeleerde professor heeft het mis: Tunis is een heel stuk dichterbij. Het is ook cultureel heel wat verwanter. Dat daar geen asielzoekers naartoe gaan, heeft een andere reden: ze zijn er niet welkom. Zo eenvoudig is het: de regering zegt er ‘Nee’, en dat heeft resultaat.

Koenraad Elst

Koenraad Elst is orientalist en auteur van een dertigtal boeken.