fbpx


Binnenland

Waarom ‘extreem-rechts’ als duidend adjectief zoveel gemakkelijker gebruikt wordt dan ‘islamitisch’




De actie van de veiligheidsdiensten tegen een 'extreem-rechts' netwerk kreeg veel aandacht in de pers. Verbazend is dat niet, zeker omdat er dode viel bij de inval van de politie in het huis van een verdachte. Maar ik wil het eens hebben over het overvloedige gebruik van het duidende adjectief 'extreem-rechts'. Het adjectief op zichzelf is terecht, omdat het duidelijk is waar de sympathieën van de leden van dit bedenkelijke clubje liggen. Het is dan ook normaal dat er uitgebreid…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


De actie van de veiligheidsdiensten tegen een ‘extreem-rechts’ netwerk kreeg veel aandacht in de pers. Verbazend is dat niet, zeker omdat er dode viel bij de inval van de politie in het huis van een verdachte.

Maar ik wil het eens hebben over het overvloedige gebruik van het duidende adjectief ‘extreem-rechts’. Het adjectief op zichzelf is terecht, omdat het duidelijk is waar de sympathieën van de leden van dit bedenkelijke clubje liggen. Het is dan ook normaal dat er uitgebreid onderzoek gebeurt naar dat fenomeen in ons land, dat er teruggekoppeld wordt naar de doorgeslagen militair Jürgen Conings en eventuele banden met bewegingen als Schild en Vrienden.

Islamitisch

Wat me evenwel bevreemdt, is dat het taalgebruik en de inzet van de media helemaal anders was bij de berichtgeving over de verjaardag en het komende proces van de islamitische aanslagen van 2016. Ik gebruik bewust het adjectief ‘islamitisch’ omdat er geen twijfel over bestaat dat religieus fanatisme de drijfveer van de daders was bij hun moordend werk in de Brusselse metro en de luchthaven. Niemand heeft dat ooit in twijfel getrokken. Maar zelden of nooit heb ik dit adjectief zien of horen gebruiken in berichten van onze media daarover. Meestal had men het over de ‘aanslagen’, zonder adjectief, soms werd daar ’terroristisch’ aan toegevoegd, maar bijna nooit of helemaal niet had men het over ‘islamitische aanslagen’.

Ik had al eerder deze onwil opgemerkt om een adjectief te gebruiken dat aan de religie van de terroristen is verbonden. Dat was telkens weer het geval bij elke jaarlijkse herdenking van 22 maart 2016. Een jonge, niet goed geïnformeerde kijker of lezer heeft er het raden naar wat de motivatie van die terroristen nu eigenlijk was. Ik beklaag toekomstige onderzoekers van de geschiedenis van ons land, die geconfronteerd zullen worden met het weglaten van een essentieel deel van de informatie : het waren niet louter terroristen of psychisch gestoorde mensen die verantwoordelijk waren voor de tientallen doden en zwaargewonden.

Twee maten en gewichten

Het waren overtuigde jihadisten, islamitische fundamentalisten. Als men ze niet benoemt met het epitheton dat ze verdienen, dan wijst dat op een onderliggende motivatie om dat niet te doen. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat men de religieuze achtergrond te gevoelig acht en niet wil veralgemenen of stigmatiseren.

Hoe anders klinkt het nu : het aantal keren dat ik ‘extreem-rechts’ heb gelezen of gehoord als het over de actie van vorige week ging, is niet te tellen. Het is alsof men die boodschap er absoluut wou inkrijgen: er is een dreigend extreem-rechts gevaar in dit land. Men had kunnen blijk geven van eenzelfde alertheid als men het over het proces van de islamitische terroristen had, maar daar gebeurde dat niet. Hier wordt overduidelijk vanuit een ideologische overtuiging met verschillende maten en gewichten gewerkt.

André Flahaut

Het is helaas een uiting van een gekende verkrampte linkse reflex. De moslims zijn in de visie van ‘progressieve’ partijen een verdrukte minderheid die onder discriminatie te lijden heeft. En wie ze dan nog gaat stigmatiseren, die speelt in de kaart van rechts. Daarom willen sommige journalisten niet aan de religieuze achtergrond van de terroristen herinneren. Maar als het gevaar uit de extreem-rechtse hoek komt, speelt die terughoudendheid niet.

Voormalig minister André Flahaut (PS) liet zich op Twitter in die zin opmerken. Het oprollen van een extreem-rechts netwerk in Vlaanderen had veel te lang op zich laten wachten, schreef Flahaut, omdat de veiligheidsdiensten zich teveel en te lang op islamisten hadden geconcentreerd. Flahaut leek nu wel te triomferen, omdat eindelijk de ware vijand was aangeduid. Als zelfverklaarde anti-fascist betreedt hij de barricaden.

In ‘De Afspraak’ kon Kenneth Lasoen als expert gelukkig de puntjes op de i zetten. Zoals andere critici ook schreven, is de geweldige en uitgesproken media-aandacht voor het extreem-rechtse potentiële terroristen niet in verhouding met de bevindingen van het OCAD. Op de lijst van het orgaan dat de dreigingsanalyse in ons land opstelt, maken verdachten uit de extreem-rechtse hoek slechts iets meer dan één tiende uit. Het gaat over een klein aantal, 65 op 636 , zei Lasoen, ‘niets vergeleken met het aantal moslimextremisten die gevaarlijk zijn, of zelfs het aantal linkse extremisten.’

Die opmerking is een blamage voor mensen als André Flahaut en helaas ook niet weinig journalisten die verblind door hun eigen ideologische overtuiging de ware verhoudingen uit het oog verliezen of ze bewust negeren.

Luckas Vander Taelen

Luckas Vander Taelen (1958) werkte als tv-regisseur, en was voor Groen schepen, Vlaams en Europees Parlementslid en senator.