fbpx


Politiek

Waarom ik het etiket ‘rechts-extremist’ niet accepteer

Vivaldi herbeluisteren



Op de valreep van het oude jaar bereikten ons twee berichten die wijzen op een verdere desintegratie van de rechtstaat en een misbruik van onze tolerantieprincipes. Centraal is daarbij het fenomeen dat daders meer rechten krijgen dan hun slachtoffers en nabestaanden, en dat wetten vooral geschreven lijken voor slimme advocaten die hun cliënt verdedigen via kleine lettertjes in de wet én het Europese Mensenrechtenverdrag. De wil van Allah [caption id="attachment_260213" align="alignleft" width="300"] [media-credit name="gf" align="alignleft" width="300"][/media-credit] Het terreurproces in Brussel.[/caption]…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Op de valreep van het oude jaar bereikten ons twee berichten die wijzen op een verdere desintegratie van de rechtstaat en een misbruik van onze tolerantieprincipes. Centraal is daarbij het fenomeen dat daders meer rechten krijgen dan hun slachtoffers en nabestaanden, en dat wetten vooral geschreven lijken voor slimme advocaten die hun cliënt verdedigen via kleine lettertjes in de wet én het Europese Mensenrechtenverdrag.

De wil van Allah

gf

Het terreurproces in Brussel.

Enerzijds is er natuurlijk het theater van het Brusselse terreurproces, gedomineerd door vertragingsmanoeuvres vanwege de verdediging (die dat uiteraard ontkent). Werkelijk alles wordt uit de kasten gehaald. Eerst dienden de boxen afgebroken worden waarin de beschuldigden moesten plaatsnemen, nadien ging het over de satanische muziek (!) in de gevangeniswagens, en nu zijn ook de naaktfouilles door een rechter in kortgeding verboden wegens ‘onmenselijk’. Per intieme fouillering riskeert de overheid de dwangsom van 1.000 euro aan het ‘slachtoffer’ te moeten betalen. Mooi zakgeld toch, ik zou me daarvoor toch al eens bukken en denken dat Allah het wil.

En dan is er de kwestie van juwelier Filip Moens, die vier jaar geleden een overvaller doodschoot na een brutale gewapende inbraak. De juwelier werd eerst buiten vervolging gesteld, maar de burgerlijke partij ging in beroep en haalde haar slag thuis: Moens moet voor de correctionele rechtbank verschijnen en riskeert vijf jaar cel. In een assisenzaak voor een volksjury zou hij allicht zijn vrijgesproken, vandaar. De burgerlijke partij? De familie van de crimineel dan? Ook uit op een schadevergoeding allicht.

Onnodig te zeggen dat het draagvlak voor dit soort ‘recht’ steeds kleiner wordt. De manier waarop advocaten de kleine lettertjes gebruiken om de rechtsgang te saboteren, leidt tot een verbijstering in de publieke opinie, maar rechters trekken er zich niets van aan en blijven solidair in de kommaneukerij volgens de traditie van de Romeinse rechtspraak.

Wanneer er vervolgens opiniemakers opduiken die deze verbijstering argumenteren en gewagen over een tendens tot zelfvernietiging vanwege die rechtstaat, worden zij op een aparte manier door de media kaltgestellt: het zijn ook ‘extremisten’, die het al evenzeer gemunt hebben op onze democratie. Er wordt dan gesproken over een ‘extreemrechts’ gevaar, een complot zelfs, terwijl het louter gaat om een antwoord op een dreiging. Daarom weiger ik consequent het etiket ‘extreemrechts’: het is een poging tot stigmatisering en uitsluiting van groepen en individuen die problemen benoemen, en een buikgevoel vertolken dat zo langzamerhand mainstream wordt.

Een kwestie van evenwicht

gf

Systeemcriticus Yannick Verdyck: binnen de categorie ‘extreemrechtse terreur’ geplaatst en vervolgens geliquideerd.

Het gaat dan concreet om de versmalling van de vrije meningsuiting, de insijpeling van het woke-gedachtengoed in de mainstream media en het politieke discours, de haast absurde handhaving van het multicultureel fantasme, en de gekende pampering van allochtone subculturen die onze samenleving vijandig gezind zijn. Is de kritiek daarop ‘extreemrechts’? Neen, dat is rechtmatig burgerlijk verzet.

Het is dus uitkijken geblazen met politici en opiniemakers die tegen hét extremisme fulmineren, waarbij moslimextremisten en zogenaamde rechtse extremisten twee kanten van één medaille vormen, waarvoor dan het nieuwe centrum de enige remedie zou zijn. Deze tegenstelling is vals, maar alle mainstream media gaan erin mee, De Standaard voorop. Deze krant verzon naar aanleiding van de nachtelijke razzia, waarbij Yannick Verdyck werd omgebracht door Franstalige Special Forces, een compleet ‘netwerk’ van een extreemrechts complot, waarvan ook brave lieden als Rik Torfs de aanstichters zouden te zijn.

Torfs is al jaren kritisch voor DS, en kwam dus op een zwarte lijst terecht. Idem overigens voor ondergetekende, waarvan de krant aanraadt het jongste boek ‘Kakistocratie’ niét te lezen, en men de auteur zelfs best niet kent. De naam uitspreken is als Satan oproepen. Bijzonder ironisch is dan toch dat diezelfde Rik Torfs in een renaissance van het politieke centrum gelooft, terwijl hij door een kwaadwillige woke-gazet bijna als een rechtse extremist wordt weggezet. Een verstandig man als Torfs zou toch moeten beseffen dat tegenover het moslimextremisme en de verdediging van een ongebreidelde migratie geen rechts complot staat, maar een gevoel van onbehagen dat een politieke vertaling zoekt. De peilingcijfers zeggen genoeg.

De tot op heden onopgehelderde liquidatie van Yannick Verdyck is voor mij een van dé nieuwsfeiten van 2022, maar de klassieke jaaroverzichten maken er geen melding van. Veelbetekenend. Evenals het feit dat de Staatsveiligheid een evenwichtsregel lijkt te handhaven, die islamterreur en zogenaamd ‘extreemrechtse terreur’ ziet als twee dreigingen van hetzelfde kaliber. Dus moet er voor elke verdachte van moslimterrorisme ook een extreemrechtse tegenhanger gevonden worden. Dat is uiteraard onhoudbaar: de ‘extreemrechtse’ reflex zou niet bestaan zonder datgene waartegen ze reageert, namelijk de razzia in naam van Allah op de redactielokalen van Charlie Hebdo, of de terreuraanslagen van 22 maart 2016 in Zaventem en Brussel, waarbij 35 onschuldige burgers om het leven kwamen.

‘Haatpredikers’

gf

Michel Houellebecq, aangeklaagd wegens islamofobie.

Door elke klokkenluider tot extreemrechtse fanaticus te bombarderen, maken de media het probleem alleen maar erger en verschaffen ze de bedreigers van de rechtstaat extra munitie. Hetzelfde overkwam Michel Houellebecq die nu door de Grote Moskee van Parijs voor de rechtbank wordt gedaagd wegen haatspraak en islamofobie.

Reden? De schrijver had in een interview, verschenen in Front Populaire, gewaarschuwd voor een polarisering binnen de Franse samenleving, waarbij burgers op de duur naar de wapens zouden grijpen om zich te verdedigen tegen een gemeenschap die via stedelijke no-go-zones een schaduw-Islamitische Staat creëert. Mensen krijgen schrik en gaan in het verweer omdat ze zich in de steek gelaten voelen door de overheid. Het wokisme, le grand remplacement (omvolking), de veramerikanisering, en het multiculturele dogma wijst hij aan als brandversnellers in dit proces.

Dat is uiteraard niet naar de zin van links en de woke-ideologen. Samen met Michel Onfray heeft Michel Houellebecq nu zijn plaats in de geschiedenis gekregen van extreemrechtse haatprediker. Anne Hidalgo (PS), de burgemeester van Parijs, sprak haar volle steun al uit aan de Grote Moskee: electorale zieltjeswinnerij, we kennen dat ook bij ons. Zo zijn we weer bij onze eigen politiek beland en de smakeloze vier-seizoenen-pizza van een overheid die er niets meer van bakt. Dat de 18de eeuwse componist Antonio Vivaldi daarmee wordt geassocieerd, is op zich al een teken van cultureel verval. Satanische muziek voorwaar.

Voor het komende jaar hoop ik dat Vivaldi in eer wordt hersteld door zich te ontkoppelen van De Croo en co, dat de gebrandmerkte schrijvers volharden en zich door hun publiek gesteund weten, dat Rik Torfs snapt dat het centrum geen soelaas brengt maar enkel meer van hetzelfde, dat De Standaard verder blijft volharden in zijn kwaadwillige woke-kramp, en dat de peilingen de traditionele politiek zoetjesaan tot wanhoop drijven. U, beste lezer, wens ik naast al het goede een stormachtig 2023 toe. Na een onweer ruikt alles nog zo fris.

Luistertip: De storm, uit ‘De vier seizoenen’ van Antonio Vivaldi, gespeeld op accordeon door Alexandr Hrustevich

Johan Sanctorum

Johan Sanctorum is filosoof, publicist, blogger en Doorbraak-columnist.