fbpx


Analyse, Buitenland
Trumpcampagne

Wil Trump wel?

Wat als 'The Donald' er de brui aan geeft?



Op 7 oktober 2016 publiceerde The Washington Post een audiotape waarop Donald Trump te horen is. In een interview met Billy Bush – ja, familie van – zette hij zijn eigenaardige visie uiteen op celebrity en de bejegening van vrouwelijk schoon. Vrouwen, zo stelde de New Yorker, laten zich graag bepotelen door beroemdheden, zo graag zelfs dat iets triviaal als ‘instemming’ overbodig is wanneer knappe, eventueel getrouwde, vrouwen zich in de omgeving van The Donald begeven. Dump Trump Voor de…

Plus artikel - gratis maandabonnement

U heeft een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U heeft reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement



Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.







Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder je email adres en je naam en we maken een nieuw wachtwoord (als je een account hebt) of we maken automatisch een account aan.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Op 7 oktober 2016 publiceerde The Washington Post een audiotape waarop Donald Trump te horen is. In een interview met Billy Bush – ja, familie van – zette hij zijn eigenaardige visie uiteen op celebrity en de bejegening van vrouwelijk schoon. Vrouwen, zo stelde de New Yorker, laten zich graag bepotelen door beroemdheden, zo graag zelfs dat iets triviaal als ‘instemming’ overbodig is wanneer knappe, eventueel getrouwde, vrouwen zich in de omgeving van The Donald begeven.

Dump Trump

Voor de Republikeinse elite – een kliek die Trump toch al eerder tolereerde dan steunde – was dit de spreekwoordelijke druppel. Zijn uitlatingen werden veroordeeld, formele steunbetuigingen (‘endorsements’) werden ingetrokken en de roep om een alternatieve kandidaat klonk plots een stuk luider. Republikeinen vreesden dan ook een historische afstraffing aan de stembus. Het Witte Huis werd zo goed als opgegeven, maar door voldoende afstand te creëren tussen zichzelf en de boer uit New York hoopten Republikeinse kandidaten voor andere posities hun vel te redden.

Het is een publiek geheim dat er een sterke correlatie bestaat tussen de waarde die de president hecht aan zijn politieke relaties en de mate waarin deze relaties loyaal waren tijdens het moeilijkste moment van zijn campagne. Zelden leek de kans op overwinning dan ook kleiner – en de potentiële schade voor de GOP groter – dan tijdens de eerste helft van die oktobermaand. De Trumpcampagne was de Titanic, zijn vulgariteit de ijsberg en de Republikeinse hoogwaardigheidsbekleders de passagiers die wanhopig naar een reddingssloep zochten.

Maar de #NeverTrump natte droom materialiseerde niet. Trump hield de eer niet aan zichzelf, hij vocht terug. De afkeer voor Hillary Clinton bleek voldoende groot te zijn voor heel wat Republikeinen om met opgetrokken neus het bolletje naast Trumps naam in te kleuren. Desalniettemin hing zijn kandidatuur nooit aan een dunner draadje dan toen.

Hapklare brok

De Democratische Partij heeft dat verlies nooit echt verteerd. Sinds zijn verkiezing was het primordiale doel van de partij dan ook van Trump een one term president maken. Tijdens het merendeel van Trumps eerste ambtstermijn zag het er nochtans best goed uit. Niet zo gek lang geleden was de president bijzonder competitief, zo niet de favoriet voor de stembusslag in november.

De president moet afrekenen met een tegenstander die net een polariserende voorverkiezing achter de rug had. Een voorverkiezing die zelfs de meest gematigde Democraat dwong radicaal-linkse recepten te omarmen. De man die de Democratische Partij uiteindelijk besloot af te vaardigen leek een hapklare brok voor de modder gooiende Trump. Bovendien kon de president uitstekende economische resultaten voorleggen, liepen de schandaalonderzoeken op een sisser af en hield hij de Republikeinse basis tevreden.

How things have changed. Recente peilingen tonen aan dat Trump voor een bijna onbegonnen opdracht staat. Joe Biden leidt nationaal én in essentiële swing states, soms met double digits. America keurt de federale respons op de coronapandemie af. De president slaagt er niet in de Black Lives Matter-rellen te gebruiken als een springplank voor zijn ‘law and order’ platform. De campagne mist focus, een duidelijke boodschap, en, bovenal en vreemd genoeg, een leider die er met goesting in vliegt. En dat leidt tot gespeculeer.

Winnaarsimago

Gespeculeer dat Donald Trump er wel eens vroegtijdig de brui aan zou geven. Dat Trump, de man die meer waarde hecht aan zijn winnaarsimago dan aan eender wat, liever een tweede ambtstermijn aan zich voorbij laat gaan dan formeel de duimen te moeten leggen voor de voormalige VP.

Een president die zich niet herverkiesbaar stelt is niet zonder precedent. In maart 1968 verbaasde president Lyndon B. Johnson de natie door in een televisietoespraak aan te kondigen dat hij niet opnieuw het vertrouwen van het Amerikaanse volk zou vragen in november van dat jaar. Johnson was evenwel een bijzonder geval: na zijn aftreden had hij wel degelijk acht  jaar in het Witte Huis doorgebracht. LBJ was immers John F. Kennedy’s vicepresident, de president die op 22 november 1963 neergeschoten werd. De Amerikaanse grondwet bepaalt dat wanneer een vicepresident president wordt, hij zich nog steeds tweemaal verkiesbaar kan stellen, op voorwaarde dat hij zijn president opvolgt voor niet meer dan twee jaar.

Maar Johnson informeerde de natie dat hij de rest van zijn ambtstermijn zou benutten om de escalerende Vietnamoorlog in goede banen te leiden. Campagne voeren zou een ongepaste afleiding zijn voor een war time president. Het was een elegante exit voor Johnson, wiens kandidatuur in de problemen zat na een te nipte overwinning op anti-oorlogkandidaat Eugene McCarthy in New Hampshire en de intrede van Robert F. Kennedy in de Democratische voorverkiezingen.

Vernederend verlies

Johnson bleef als zittend president een vernederend verlies in de voorverkiezingen bespaard en kon zich opwerpen als boven de partijpolitiek verheven staatsman. Voor iemand als Donald Trump lijkt de fakkel doorgeven aan zijn vicepresident dan ook de meest evidente uitweg.

Eén vaststelling: Donald Trump zit niet graag in het Witte Huis. Hij was nooit de ideoloog die met een Groot Plan Ter Wereldverbetering het campagnepad op trok. Zelden ziet de president er miserabeler uit dan wanneer hij achter zijn bureau een nieuw decreet tekent of een zoveelste rondetafelgesprek organiseert. De dagelijkse bekommernissen van het presidentschap kunnen hem gestolen worden. Trump straalt op campagne, alle camera’s op hem gericht, toegejuicht door tienduizenden fans tijdens de zo beroemde en beruchte rally’s.

Trumps fragiele ego’s zuurstof is adoratie, kritiek zijn kryptoniet. Dat betekent niet dat de man een volledig leeg ideologisch vat is. Wel dat waarin hij ook gelooft ondergeschikt is aan zijn afkeer voor de job waarvoor hij solliciteerde zonder te denken ooit aangenomen te worden. Zijn oude vrienden en natuurlijke bondgenoten – de media, celebrities, en de politieke elite in New York – verachten hem. Washington D.C. is het Elba van de socialite Trump.

Vreemd, Nieuw Respect

Maar Trumps status als persona non grata zou wel eens kunnen verdwijnen, indien hij besluit zijn politieke carrière onverwacht af te ronden. De media zouden hun aandacht verleggen naar de nieuwste Republikeinse ster aan het politiek firmament. Ze haten immers niet alle ‘rechtse’ politici, enkel die met macht. Daarom is de rehabilitatie van Republikeinse politici door de media even Amerikaans als appeltaart. Het ‘Vreemd, Nieuw Respect™’ noemen conservatieve commentatoren het nogal cynisch. Die rehabilitatie dient doorgaans trouwens de eigen agenda.

Zo werd George W. Bush tijdens zijn presidentschap geregeld de grond ingeboord. Maar volgens de hedendaagse media is Bush een herinnering aan een vervlogen tijdperk waarin de Republikeinse Partij nog degelijke, door eerbare motieven gedreven politici afvaardigde. Die memo hadden hun collega’s tijdens Bush’s presidentschap in ieder geval niet gekregen. Maar Bush knuffelt nu (letterlijk) met de Obama’s en is, vooral, niet langer de Republikein in de Oval Office. Ongevaarlijk, niet de moeite. Best een toffe peer, eigenlijk.

Staatsman Trump

Het lijkt onwaarschijnlijk dat de president veel zin heeft in een tweede termijn. Krijgt hij een elegante uitweg aangeboden die hem toelaat zonder gezichtsverlies de politieke arena te verlaten, moet hij die grijpen.

De twee crises die hem de das dreigen om te doen, kunnen hem deze exit bieden. Campagne voeren zou een onverantwoorde afleiding zijn voor een president die moet afrekenen met een gezondheidscrisis en rellen in zijn steden. Geen politieke spelletjes voor de president, dat is iets voor politici. ‘Trump de staatsman’, misschien wel de meest bizarre aflevering uit het eerste, en misschien wel laatste, seizoen van de Trump-show. LBJ zou trots zijn.

Roan Asselman

Roan Asselman is master in de rechten (KU Leuven) en student vermogensbeheer (EMS). Voor Doorbraak volgt hij onder meer de Amerikaanse politiek en het Grondwettelijk Hof.