Multicultuur & samenleven, Politiek
dialoog
Premium

Youssef Kobo: ‘Het loont niet om bruggen te bouwen’

Op Twitter noemt Youssef Kobo Aouriaghel (30) zichzelf sociaal ondernemer, opiniemaker en publicist. Met A Seat At The Table leidt hij kansarme en beloftevolle jongeren op en matcht hij ze met het bedrijfsleven. Kobo merkt veel goodwill bij bedrijven om jongeren te ondersteunen. ‘We zijn vergeten dat we een warme samenleving zijn’, zegt de intussen in Antwerpen wonende Mechelaar. ‘We mogen ons niet laten leiden door ophef op sociale media.’

Kobo is niet meer de twintiger die geregeld provoceerde met scherpe tweets . Sinds september 2016 werkt hij na net geen jaar in dienst niet meer als kabinetsmedewerker bij de Brusselse staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V). ‘Hij besefte dat door zijn oude tweets die telkens terug opduiken zijn functioneren op het kabinet met als bevoegdheden Gelijke Kansen en Dierenwelzijn zeer moeilijk was’, liet het kabinet-Debaets weten na zijn controversiële tweet uit 2013: ‘Als we nu eens bij wijze van compromis Gaia-activisten in plaats van schapen slachten.’ Toch was volgens Kobo zijn ontslag al lang beslist voor deze tweet weer opdook. ‘Ik ben niet vertrokken door die tweet maar omwille van de aanval van Bart De Wever op mij.’

De maanden en jaren na zijn ontslag waren woelig. Kobo heroriënteerde zich en kroop in de pen. In zijn pas verschenen boek Sire, er zijn geen allochtonen meer gaat Kobo in op zijn passage bij CD&V, vertelt hij zijn levensverhaal en schetst hij een samenleving die met zichzelf worstelt.

Identiteit

Doorbraak: Welk verhaal doet u uit de doeken?

Kobo: ‘In plaats van het zoveelste boek te schrijven over de multiculturele samenleving, deelde ik mijn persoonlijk verhaal. Gaandeweg maak ik grote sprongen, onder meer naar 9/11, de opkomst van IS en de migratiecrisis. Ik graaf ook in mijn eigen verleden door gesprekken met mijn ouders en grootouders op te halen: hoe hebben zij hun aankomst in België beleefd? Het was interessant om te zien hoe België geëvolueerd is. Mijn grootouders zijn met veel liefde ontvangen geweest.’

‘Helaas heeft de hechte Vlaamse samenleving een deel van dat verleden verloren. Het Vlaanderen onder de kerktoren staat op de helling. In tijden van verandering staat onze identiteit onder druk. Mensen zijn op zoek naar de soms mythische heimat uit het verleden. Toch is diversiteit een absolute meerwaarde mits een goede aanpak. Het grote probleem is dat we in de jaren 80 en 90 niet hebben ingezet op integratie. Daarom heeft België nu van alle geïndustrialiseerde landen op Griekenland na de grootste achterstand onder niet-EU-onderdanen op de arbeidsmarkt en in het onderwijs. We hebben veel te laat ingezet op een rechten- en plichtendiscours.’

‘We moeten meer aan onze toekomst als samenleving denken. Voor mij is een debat over de betaalbaarheid van de pensioenen tien keer relevanter dan het zoveelste hoofddoekendebat, maar we gaan te veel op in details en we denken te weinig op lange termijn.’

Vroeger focuste u meer op identitaire thema’s. Hebt u een kentering in gemaakt?

‘Absoluut. Al op jonge leeftijd ben ik steeds botsende meningen gaan zoeken. Ik vond het belangrijk om de stem van minderheden te vertegenwoordigen en het debat scherp te voeren. Maar toen de identiteitsdebatten boomden in de periode rond de aanslagen op Charlie Hebdo in januari 2015 maakte ik een ommekeer. Op korte termijn levert luid roepen veel aandacht op, maar op lange termijn maakt dit het sociale weefsel kapot. Deze reflex vind ik bij media en politiek te weinig terug. Binnen dit verhitte landschap loont het niet om bruggen te bouwen. Het blijft voor mij een zoektocht om tegengestelde mensen samen te brengen.’

Links

U hebt voeling met linkse verenigingen. Blijft u daar op uw honger zitten?

‘Het is de verdienste van progressieve milieus dat ze zich hebben ingezet op de emancipatie van minderheden. Tegelijk vind ik dat zogenaamde progressieve organisaties niet altijd een positieve impact hebben gehad. Je moet minderheden ondersteunen, maar ze ook zelfredzaam maken. Dat laatste ontbreekt bij links.’

Links pampert te veel?

‘Dat vind ik te overtrokken, maar zeker over de taalgrens en in Brussel heeft de PS-doctrine heel wat schade berokkend. Ik vind het enorm problematisch dat minderheden activeren in bepaalde hoeken wordt weggezet als verdacht. Sommige kansarmen gaan ervan uit dat de samenleving tegen hen is. Daarom doen ze geen moeite, omdat ze toch geen kansen denken te krijgen. Die mindset is een van de naweeën van een bepaald beleid. Ik trek het misschien op flessen, maar de armoede- en tewerkstellingscijfers spreken voor zich.’

Nu klinkt u als een N-VA’er.

‘Nee. Wat ik verkeerd vind aan N-VA is dat ze in haar voorstellen te veel groepen tegen elkaar uitspeelt. N-VA kan beter haar eigen verhaal vertellen zonder anderen de schuld te geven.’

CD&V

In uw boek is de toon nogal CD&V-achtig op dialoog gericht.

‘Een van mijn belangrijkste principes is kijken naar impact. We zijn te diep ingegraven in ons eigen gelijk, terwijl we ons niet kunnen veroorloven om stil te staan. Ik heb liever een compromis, hoe lelijk soms ook, dan complete stilstand. De keuze voor CD&V is heel gemakkelijk geweest: deze partij wil het beste voor alle groepen.’

Hebt u bij CD&V na ontslag nog een toekomst?

‘De huidige verkiezingen heb ik aan me voorbij laten gaan. Het zijn iets te woelige jaren geweest. Na mijn ontslag heb ik achter de schermen heel wat intriges meegemaakt. Om het understatement van het jaar te gebruiken: het heeft mijn politiek engagement enorm bemoeilijkt. Ik heb dan snel de keuze gemaakt om een stap achteruit te zetten en me te focussen op andere projecten. Op korte termijn mag je niets spectaculair van mij verwachten, maar ik heb nog een plan achter de hand.’

Staat u nog achter uw gedachtegoed en achter CD&V?

‘Jawel, voor tweehonderd procent. Slechts enkele individuen hebben mijn parcours bemoeilijkt. Het zijn personen die op nationaal niveau niet meteen een belletje doen rinkelen. Voor hen ga ik mijn engagement niet opzij zetten. Waar ik in de politiek het grootste probleem mee heb: teamplayers geraken niet ver, maar wie zijn ellebogen gebruikt wel. Vooraleer ik in de politiek stapte, volgde ik de politiek vijftien jaar op de voet. Ik dacht te weten hoe het in elkaar zat. De messen in de rug horen erbij, maar het was me compleet nieuw hoe meedogenloos en amateuristisch het er soms aan toegaat. Om u een voorbeeld te geven: een minister van Staat zei me eens dat hij in vijftien jaar toppolitiek nooit meemaakte wat mij in mijn eerste drie jaar overkomen is.’

Hoe bent u dit te boven gekomen?

‘Het eerste anderhalf jaar na mijn ontslag was iedere minuut de hel. Mijn ontslag zelf was slechts vijf procent van mijn lijdensweg. De overige 95 procent volgde daarna. Als je op de grond ligt, staan ze in de politiek in de rij om je nog wat extra stampen te geven. Maar ik ben niet bij de pakken blijven zitten en ben er sterker uitgekomen. Mijn intimi verklaren me voor gek, maar ik ben blij met wat ik heb meegemaakt. Het heeft me gedwongen om niets evident te vinden, harder te werken en andere opportuniteiten te zoeken. Ik klom mezelf naar boven op de sociale ladder, werd er afgestampt en kroop terug omhoog.’

In een van je eerste interviews, in 2016, suggereerde Joël De Ceulaer in De Morgen dat je premier kon worden.

‘Dat was een toffe quote om lezers aan te trekken. Wat ik mensen graag meegeef: don’t believe the hype. Wie zien wel wat de toekomst brengt. Ik heb zeker nog een politieke toekomst, maar het is nu mijn moment niet.’

Talent

Ligt het bedrijfsleven u beter?

‘Ik ben een politiek beest en blijf geëngageerd. Ik kan het niet loslaten. Ik heb me wel geheroriënteerd en me op enkele initiatieven gestort. Waarom is er in België zo’n gigantische kloof tussen jong allochtoon talent en het bedrijfsleven? Enkele maanden na mijn ontslag kreeg ik het idee om een platform op te richten om beide groepen met elkaar in contact te brengen. Anderhalf jaar heb ik met meer dan driehonderd mensen uit binnen- en buitenland genetwerkt. Hieruit is A Seat A The Table ontstaan. Het bestaat uit een mentorprogramma voor kansarme jongeren en een leadershipprogramma voor jonge professionals en studenten. We laten hen continu proeven van het bedrijfsleven. Voor jongeren openen we deuren, we geven hen een duwtje in de rug en we brengen hen verantwoordelijkheid bij. Dat laatste is heel belangrijk.’

‘In België doen organisaties voor kansarme jongeren vooral aan bezigheidstherapie. Ze houden het verwachtingspatroon voor hen heel laag. Als ze niet op straat rondhangen is het al meer dan genoeg. Ik geloof niet in het houden van een voetbaltornooi of een Playstationavond. Ik vind dat je jongeren zelfredzaamheid, ondernemerschap en vooral ambitie moet bijbrengen. Wij doen dat. Ze krijgen toegang tot een uitgebreid netwerk van captains of industries, CEO’s, ministers enzovoort. Ze delen hun levenslessen, onze jongeren mogen op bedrijfsbezoek en volgen workshops. We krijgen enorm veel steun van bedrijven. In oktober vorig jaar zijn we gestart met de bedoeling om één activiteit per maand te doen. Na acht maanden zitten we al aan 53 activiteiten. Voor het tweede werkingsjaar wil ik er honderd. A Seat A The Table geeft veel voldoening. Hieruit haal ik tien keer meer genot dan in mijn opwaartse jaren in de politiek.’

Vanwaar de naam A Seat A The Table?

‘We haalden inspiratie uit de quote “If they don’t give you a seat at the table, bring in a folding chair”, van Shirley Chisholm toen ze in 1969 de eerste verkozen Afro-Afrikaanse vrouw werd in het Amerikaanse Congres. De betekenis erachter is: je creëert je eigen opportuniteiten. We geven jongeren een duw, maar ze moeten het zelf waarmaken. Dit geluid horen we in ons land te weinig.’

Jullie krijgen subsidies. Hoe zit dat ineen? Sommigen hebben er bedenkingen bij.

‘We krijgen een aflopende subsidie voor ons innovatief karakter. Vanaf het vierde jaar plannen we zelfbedruipend te zijn. Voor elke euro van de overheid realiseren we een grote impact voor de samenleving.’

Moet de overheid subsidies voor de zogenaamde bezigheidstherapieorganisaties herzien?

‘Ik vind dat we meer aan impactmeting moeten doen. Veel organisaties houden zichzelf in stand. Wat is de impact van een diversiteitdebat? We moeten resultaten op lange termijn boeken, anders is het weggegooid geld, Ik vind niet dat alles waar de overheid geld aan geeft verdacht is, maar we moeten subsidies slimmer gebruiken.’

Islam

Iets anders. Moeten we de islam vrezen?

‘Amerikaans onderzoek zegt dat moslims een van de groepen zijn die zich het snelst integreren. Ook opvattingen in de VS en in Europa over homoseksualiteit, genderrechten, democratie enzovoort groeien over tijd naar elkaar toe. Ik denk dat we binnen Europa met de vierde allochtone generatie aan het eindpunt zijn waarbij hun opvattingen overeenkomen met die van de gemiddelde Europeaan.’

Sommigen vrezen nochtans dat de islam het hier zal overnemen. Ze hekelen de islamisering.

‘Islamisering vind ik een zeer absurde term die de afgelopen jaren ook in het mainstream debat ingang heeft gevonden. Dat vind ik heel verontrustend. België telt 4,8% moslims. In alle machtscenakels zijn zij ondervertegenwoordigd. Het aantal moslims zal tegen 2050 hoogstens verdubbelen en dan stagneren. Wie denkt dat deze groep onderaan de sociale ladder het zal overnemen, heeft waanbeelden. Ik begrijp wel dat mensen na gebeurtenissen zoals aanslagen veel gevoeliger voor de islam zijn geworden, maar van politici, beleidsmakers en journalisten verwacht ik ratio. Vrezen dat moslims het gaat overnemen vind ik een gevaarlijk spelletje. Zeventig jaar geleden gebeurde net hetzelfde in Duitsland met net hetzelfde aantal joden. Er zijn uitdagingen, maar we staan niet op de vooravond van de val van het Avondland.’

‘Ik heb vaak de indruk dat politici en media meer bezig zijn met de islam dan de gemiddelde Vlaamse moslim. Hij is vooral bezig met zijn werk, gezin en toekomst: niet toevallig de bezorgdheden van de gewone Vlaming. Met karikaturen zetten we te veel mensen tegen elkaar op. We kunnen ons beter focussen op de serieuze uitdagingen.’

Nog iets frappants om af te ronden. U schrijft in uw boek dat N-VA en voorzitter Bart De Wever met hun aanvallen aasden op uw ontslag. Vijf jaar geleden interviewde u De Wever nog voor Doorbraak.

‘Voor de interculturele organisatie Kif Kif deed ik in aanloop naar de verkiezingen van 2014 een interviewreeks met alle partijvoorzitters. Kif Kif had bezwaren bij het interview met De Wever. Ze vonden mijn vragen onvoldoende kritisch. Vervolgens heb ik het op Doorbraak kunnen publiceren. Kif Kif is een zeer mooi medium waar ik veel geleerd heb, maar iedereen moet zich wat vaker buiten zijn ideologisch vaarwater begeven. Dat lijkt me een mooie uitdaging voor ons allemaal.’


U kan het boek Sire, er zijn geen allochtonen meer hier bestellen. 

Op Twitter noemt Youssef Kobo Aouriaghel (30) zichzelf sociaal ondernemer, opiniemaker en publicist. Met A Seat At The Table leidt hij kansarme en beloftevolle jongeren op en matcht hij ze met het bedrijfsleven. Kobo merkt veel goodwill bij bedrijven om jongeren te ondersteunen. 'We zijn vergeten dat we een warme samenleving zijn', zegt de intussen in Antwerpen wonende Mechelaar. 'We mogen ons niet laten leiden door ophef op sociale media.' Kobo is niet meer de twintiger die geregeld provoceerde met…

Premium Artikel

Dit artikel is een premium-artikel dat alleen leesbaar is voor Doorbraak-lezers die ingelogd zijn op doorbraak.be. Registreren is gratis en geeft toegang tot alle premium artikels. Het is mogelijk dat u al de nieuwsbrief ontvangt of dat u al een steuner bent bij Doorbraak, maar dat u nog geen inlogaccount (met wachtwoord) heeft aangemaakt. Als u via sociale media inlogt of hieronder een nieuwe account aanmaakt, dan wordt die account automatisch aangemaakt en aan uw nieuwsbrief gekoppeld.


Al geregistreerd bij Doorbraak of bij een sociaal netwerk? Log dan hieronder in op Doorbraak.be








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder je email adres en je naam en we maken een nieuw wachtwoord (als je een account hebt) of we maken automatisch een account aan.

Sander Carollo

steun doorbraak

Wil u graag meer lezen van Sander Carollo?

Doorbraak is een onafhankelijk medium zonder subsidies. We kunnen dit enkel doen dankzij uw financiële steun. Uw steun geeft onze auteurs de motivatie om meer en regelmatiger te schrijven. Steun ons met een kleine bijdrage of word vandaag nog Vriend van Doorbraak.

Ik help Doorbraak groeien.
Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel i.s.m. Perruptio cvba Hoofdredacteur: Pieter Bauwens Webbeheer: Dirk Laeremans