Voor hun wekelijkse correspondentie ontvangen de pennenvriendjes jaarlijks elk 4 euro subsidies van het departement rampenschade.

Beste verworpene der aarde Vanmol,

We moeten het eens hebben over de nieuwe messias uit de grote appel. Ik bedoel natuurlijk de geniale meneer Zohran Mamdani, de Indiase Oegandees die met de hand op de koran – dat leuke boekje dat volgens Bart Peeters geen geweld predikt (als je tenminste niet let op Soera 2:190 of Soera 9:5) – beëdigd werd als burgemeester van de heilstad New York.

In ons minst slechte kwaliteitsgazetje mocht de Sloveense filosoof Slavoj Zizek uitleggen dat Mamdani’s islamo-communisme (Zizek noemde het ‘democratisch socialisme’, de grapjas!) miljoenen Amerikanen kan mobiliseren, en dat dat het ware Amerikaanse patriottisme is.

Zo raak! En zo historisch correct, want zelfs het kleinste kind weet dat de Verenigde Staten van Amerika in de 20ste eeuw een economische en militaire supermacht zijn geworden dankzij doorgedreven communisme op islamitische fundamenten. Dank u, Slavoj Zizek, geboren in 1949 en dus met actieve herinneringen aan de gouden dagen van Tito.

Het is dan ook des te meer spijtig dat het imago van Mamdani besmeurd wordt door nazi’s als Bill Maher of rapper 50 cent. Ok, het is waar dat Zohran een 4 julitoespraak hield, alsof hij niet weet dat hij burgemeester is van een stad en niet de president van de natie. En het is ook waar dat hij onlangs een kaart van de stad publiceerde met alle migrantenwijken, van Little Beiruth over Little Yemen tot Little Palestine, maar dat hij Little Italy vergat te vermelden.

‘Die Italianen moeten niet denken dat ze ooit arme migranten waren die onze stad mee groot hebben gemaakt’, zal de goedheilige burgemeester wellicht gedacht hebben. Maar ach, wie van ons heeft er al eens niet last gehad van zo’n gigantische historische misvatting? Uit de reacties die de inwoners van de Italiaanse wijk op sociale media plaatsten, konden we opmaken dat de burgemeester een dezer wel eens wakker zou kunnen worden naast een paardenhoofd.

Maar verder is burgervadertje Zohran een verbindende bruggenbouwer bij uitstek, net als zijn vrouw die op 7 oktober 2023 bij verschillende pro-Hamas tweets een like plaatste. ‘Zij is een privépersoon’, zei Mamdani. ‘En daarbij, ik ben ook een privépersoon als ik in het openbaar de slogan “Globalize the intifada” verdedig.’

Ik wil maar zeggen, Erwin, dat ik met het grootst mogelijke vertrouwen een glorieuze toekomst van de Verenigde Staten tegemoet kijk, dankzij de historisch bewezen communistische succesformules van Amerika’s nieuwste publiekslieveling. Ok, dat is hij voorlopig enkel in de Vlaamse kranten, maar ik weet zeker dat de Midwest en de Deep South dra overstag zullen gaan.

Gelukkig maar, want zoals de eminente heren Ilja Leonard Gwen Theofiel Pfeijffer en Thomas Piketty in een andere kwaliteitskrant uitlegden: ‘De VS van Trump komen aardig in de buurt van de totale dystopie.’ De VS dystopisch? Ja hoor, vraag het maar eens aan de Europese voetbalsupporters die het WK in de VS bezochten. Zo dystopisch dat ze alles vonden, behalve dan de gastvrijheid, de vriendelijkheid, de service, de openheid, het optimisme, de ondernemingszin en nog een paar details.

Stroomnette vriend Stef

Wat volgt zal u verbazen, goede vriend, maar ik ga het toch zeggen. Deze generatie politici is de meest performante ooit. Je denkt dat ik zwans, maar zwanzen ligt niet in mijn aard. Je mag het tegenspreken tot je een ons weegt, maar bewijs maar eens dat alle onheil dat ons als het dak van de wereld op het hoofd valt géén politieke keuze is.

Dat jongvolwassenen, door een fuik van belastingen, afbetalingen en wurgende renovatieverplichtingen, de broek op de knip houden en het verwekken van nageslacht uitstellen tot het (n)ooit beter wordt: een politieke keuze. Dat koeien ook bij ons heilige dieren lijken als je de prijs van een côte à l’os bekijkt: een politieke keuze. Dat ‘dunkelflaute’ afgewisseld wordt met ‘hitzeflaute’, gevolgd door ‘appelflaute’: een politieke keuze. Dat we binnenkort een slalomvignet kunnen aanschaffen om tussen de putten in het wegdek te slalommen: een politieke keuze. Enfin, je begrijpt mijn drift.

Neem nu de saga van de zonnepanelen. Het beleid errond is nog harder mismeesterd dan een Russische patiënt na de levering van de jaarvoorraad verdovingswodka. Dat de aanpak van de overheid even betrouwbaar is als de woorden van een vrouw die beweert ‘helemaal niet kwaad te zijn’ en u sommeert ‘vooral uw goesting te doen’, is geen geheim. Maar dat eigenaars van zonnepanelen tegenwoordig tegelijk hun wasmachine, droogkast, ijsmaker, solarium en – God verhoede – de airco moeten aanzetten omdat ze anders financieel gestraft worden voor de overproductie van stroom, dat zou zelfs Dante met zijn hele hel niet hebben kunnen verzinnen.

Het is een terugkerend patroon. Investeer in diesel. Nee, toch benzine. Nee, elektrisch. Plaats een warmtepomp. Installeer zonnepanelen. Koop een thuisbatterij. Wacht, toch niet. Koop er twee. De enige constante in het energiebeleid is dat wie de aanbevelingen van vandaag volgt, morgen mag ontdekken dat hij eigenlijk een idioot was.

Mocht ik mijn medemens metaforisch als veehouder bestempelen en hem aanraden de ganzen niet uit het oog te verliezen, dan zou ik zeggen: loop als de wiedeweerga de andere kant op wanneer de overheid iets begint te promoten, want tegen dan is ze de schuldbriefjes al aan het drukken.

Zelf-niet-rijdende Erwin,

Het is algemeen geweten dat ik een grote fan ben van onze Vlaamse minister van mobiliteit Annick De Ridder. Vooral sinds zij tijdens een minzame woordenwisseling Gwendolyn Rutten ‘een inconvenient trut’ noemde, of iets van die strekking. Maar sindsdien heeft ze nog veel straffere dingen gedaan. 1,8 miljoen euro subsidies geven aan het EK Jumping in 2027, bijvoorbeeld. Wie kan er nu iets hebben tegen die steun aan de volkse paardensport waarvoor jaarlijks tienduizenden kansarmen zich naar Waregem reppen?

Ook nobel is haar strijd tegen het openbaar vervoer in het algemeen en tegen het leerlingenvervoer in het buitengewoon onderwijs in het bijzond … ok sorry, slecht voorbeeld. Maar voor de rest? Alleen maar goeie punten voor Annick De Ridder. Iedereen zegt het! Toch heb ik nog een klein puntje van opbouwende kritiek.

Minister De Ridder heeft namelijk de zelfrijdende Tesla toegelaten op de openbare weg. Daarbij heeft ze een aantal adviezen van haar eigen kabinet genegeerd. Het belangrijkste bezwaar is dat de FSD-technologie (Full Self Driving) van Tesla nog niet voldoende is afgestemd op de Belgische verkeerscontext. Zo heeft het systeem problemen met de interpretatie van verkeersborden, wegmarkeringen en spoorwegovergangen.

Dat komt omdat er in Vlaanderen naar verhouding weinig testritten zijn uitgevoerd. ‘Niet nodig’, vond De Ridder, ‘want in Nederland hebben ze al een uitgebreide testfase van 1,5 miljoen kilometers gehad.’

Daar denk ik iets van, want uit ervaring weet ik dat de Nederlandse en de Vlaamse verkeersinfrastructuur even hard op mekaar lijken als de doorsnee zakenlunch in Nederland (glas melk, broodje kroket) en de gebruikelijke Belgische zakenlunch. (Drie gangen met aangepaste wijnen).

Maar ach, is dat zo belangrijk? Wat kan er nu verkeerd lopen aan pakweg een spoorwegovergang?

PS Brekend nieuws. Na de zelfrijdende Tesla volgt binnenkort de zelfpinkende BMW.

Pen-cast-vriend Stef;

Ken je dat, een ‘vodcast’? Ik had er tot deze week nog nooit van gehoord, maar blijkbaar is het een techniek die de overheid zichzelf eigen heeft gemaakt, waarbij ze erin slaagt videofilmpjes met bladgoud te beleggen. Anders valt niet te verklaren dat ze voor het televisionele podcastproject Het Wassalon zomaar 800.000 euro subsidie veil heeft, goed voor een totaal van 661 klikjes.

Mooi, mooi, mooi! En dat in een tijd waarin de overheid grote sier overweegt te maken met uw erfenis, terwijl oudjes in rusthuizen geëvaporeerd de pijp uit gaan door het ontbreken van airco’s.

Ben ik al geen liefhebber van de hele subsidiecultuur – geef de overheid een balk en ze smijt er uw en mijn geld over – dan maakt de videopodcast Het Wassalon het wel heel bont. Het geheel wordt gepresenteerd door ene Daphne Agten, die bekend raakte door haar deelname aan De Slimste Mens, haar voorliefde voor polyamorie en, zo vermoed ik, het bidsprinkhaansgewijs verorberen van de bedpartner na de daad.

Het ding heet Het Wassalon omdat het alle vooroordelen van de Vlaming wil wegwassen. U kent hem wel: die geografisch gelokaliseerde bezitter van het genetisch gepredestineerde racismegen (volgens Bert Bultinck van Knack). Zo was er bijvoorbeeld een dragqueen die uit de vodcast kwam met de wens vooral zichzelf te zijn. Heel mooi, vind ik dat. Dat dat ‘zichzelf zijn’ pas lukt na het aanbrengen van een emmer make-up, een eyeline langer dan de E-40, en het plaatsen van een halve struisvogel onder de gordel – vind ik dan weer wat vreemd. Maar ik mag daar niets van vinden, want ik ben zelf raar én bovendien een ‘witte man’, en die mag tegenwoordig enkel nog de uitgang vinden.

Nee, nee, geef ons dan maar Het Wassalon, waar ons Daphne de vinger op de zere wonde durft te leggen. Dat dergelijke types erin slagen die vinger op de wonde te drukken terwijl ze tegelijk met de handpalm omhoog subsidies opvangen, verdient onze grootste bewondering!

De week van Vlasti!

Flexi-jobstijding

Struikroverijlessen

Hitlijst

Groeningenkater

Sfeerdemper