Voor al wie wel eens aan zichzelf twijfelt bij het doornemen van de kwaliteitsgazetjes, is er wekelijks troost te vinden in de correspondentie van Stef en Erwin.

Geperverteerde Vanmol,

Stel: je wil volledige controle hebben over het doen en laten van de wereldbevolking, een streven dat vroeger voorbehouden was aan gepatenteerde slechteriken in James Bond-films uit de jaren ’70, steevast een naaktkat strelend en gemeen kijkend uit dat ene oog waar geen zwart lapje voor zat. Dat was eertijds, want tegenwoordig is volledige controle over alles en iedereen de meest gangbare doelstelling van beleidsmakers op alle niveaus.

Er zijn diverse mogelijkheden om dat mooie doel te bereiken. Je kan het gooien op de strijd tegen terreur, dat rechtvaardigt al veel. Ook de oorlog tegen drugs was tijdlang populair, tot de politici zelf zoveel Peruviaanse snotsuiker gingen gebruiken dat ze dat argument amper nog durfden inroepen. Een mondiale pandemie biedt dan weer het geweldige voordeel van angst als totalitaire controlesmoes, maar heeft als nadeel de beperktheid in tijd. Na drie jaar absurde regels en lockdowns begint dat riedeltje doorgaans minder bruikbaar te worden. Klimaat zou een mooie opvolger kunnen zijn, maar blijft toch wat lastiger concreet te hanteren. Je hebt als arme overheid echt al een hoop hittekoepels na mekaar nodig, voor je daar een beetje succesvol mee aan de slag kan.

Gelukkig voor het heil van potentaten groot en klein bestaat er zoiets als kinderporno. En nee, kinderporno is niét porno vóór kinderen door Studio 100 en Disney, maar misbruik ván kinderen. Naast absoluut misselijk makend is zoiets ook een dankbaar gegeven voor de organisatie van de grootste privacyschending aller tijden sinds die keer dat de Vandalen in 435 onder koning Geiserik iets te enthousiast te keer gingen in Rome en de Romeinen een subjectief onveiligheidsgevoel bezorgden.

Voor je gaat denken dat ik hier met komisch oogmerk zit te overdrijven, wil ik er toch even op wijzen dat zelfs Bart Eeckhaut in De Morgen vindt dat de Europese Unie het ferm begint uit te hangen met zijn alweer derde poging om ‘chat control‘ door de strot van elke onderdaan te rammen. De EVP samen met enkele landen, zoals het historisch altijd al zo subtiele Duitsland, willen kost wat kost dat álle digitale communicatie van Europese burgers gescand wordt op kindermisbruik (dus niet enkel bij diegenen waar gerede verdenking bestaat) daarbij gretig gebruik makend van AI. Je weet wel: dat gaat om het soort alogritmen dat jouw socialemediapost verwijdert als je ‘Le déjeuner sur l’herbe‘ plaatst of een volstrekt onschuldige strandfoto van je kleinkind. Wat zou daar mis mee kunnen gaan, behalve dan alles?

Maar ach, zo kennen we onze EU-kapoentjes weer: barstend van de geniale ideeën. Zo denken onze dictatoriale beschermengelen ook aan een verplicht systeem dat je auto automatisch afremt bij een te hoge snelheid. Dank u, lieve EU-schatten! We vonden het al buitengewoon fijn dat jullie met al die verplichte systemen de gemiddelde nieuwe auto al even duur hebben gemaakt als 10 tickets voor het WK voetbal. Maar nu schieten woorden te kort om jullie te prijzen voor het levensgevaarlijk maken van die onbetaalbare middenklasse bolide. Je zal maar gas geven om een trage voorganger voorbij te steken, en op het moment dat er onverhoeds een te snelle tegenligger (die het systeem nog niet heeft begrepen) aan komt razen, grijpt het Europees verplichte afremsysteem in. Nogmaals: wat kan er misgaan, behalve dan alles?

Aan de andere kant: stel je voor dat je de burger opzadelt met een soort van persoonlijke verantwoordelijkheid. Dat wil je als verantwoordelijke beleidsmaker niet op je geweten hebben. Alle Menschen werden Brüder, Erwin! Und alle Autos werden teurer und gefährlicher.

Geanimaliseerde vriend Stef,

Zoals we al vaak gezegd hebben in deze onnavolgbare rubriek: wonderlijk zijn de tijden waarin wij leven. Er wordt wel eens gezegd dat wij in het tijdperk van de leugen toeven, maar dat klopt niet. We leven in de tijd van de dubbelop kop-en-munt-waarheid. We leven in een wonderlijk tijdsgewricht waarin alles en zijn tegendeel waar is. Gezegend zijn wij met abundantie!

‘Er is helemaal geen aircoverbod’, bezweert de overheid ons, gevolgd door: ‘En daarbij: we gaan het versoepelen!’ Kop-en-munt-waarheid! Daar moest ik ook aan denken toen ik een hallucinatie las – geen AI-hallucinatie deze keer, maar gewoon ambachtelijk uit de nek kletsen – van het verschijnsel Dominique Willaert. (Om maar één voorbeeld te geven: ergens in het artikel wordt beweerd dat extreemrechts heel sterk staat in de media.) Voor de lezers die niet bekend zijn met voorgenoemde: Willaert is de man die stelde dat de tweeverdienende Vlaming de sfeerverpester van de samenleving is door hele dagen op zijn werk te zitten, terwijl de allochtone medemens de buurten vrolijk houdt door overdag op pleintjes en zitbankjes de sociale controle levend te houden. Dat die zure ‘Flamouche’ op zijn werk zit om dat feestje te bekostigen, dat was al veel te ver doorgedacht voor Dominique.

De heer Willaert is ook door de Denderstreek getrokken na de overwinning van Forza Ninove in – welja – Ninove, om het fenomeen te verklaren. Een nobel initiatief, zowaar, ware het niet dat de premisse was: ‘Ik ga eens onderzoeken waarom zoveel mensen daar totaal verkeerd denken.’

De heer Willaert laat er zich op voorstaan dat hij de rechtse kiezers niet als onmensen ziet en pleit vervolgens voor de ‘rehumanisatie’ van diezelfde kiezer. Dat rehumanisatie eerst dehumanisatie vereist, is ook alweer veel te lastig. Neen, neen, we ‘hermenselijken’ zonder te ‘ontmenselijken’. De kop-en-munt-waarheid.

Willaert pleit er – in al zijn goedheid – voor de extreemrechtse kiezer niet langer als onmens te zien, maar te focussen op de ‘architecten van de haat’. Diegenen die polariseren, die mensen in vakjes steken en veroordelen op hun RAL-kleur. Toch ga ik ervan uit dat hij niet de freules bedoelt die op festivals alle witte mannen naar achteren sturen.

Onfrisse Erwin,

Wij zijn nog opgegroeid in een tijd waarin we dachten dat de letters AC per definitie gevolgd werden door /DC, de naam van een tamelijk luidruchtig Australisch orkestje dat in 1977 nog dusdanig veel decibels produceerde in zaal Thierbrau in Kontich, dat twee Rijkswachters het concert kwamen stilleggen. Enige heldenmoed mogen we beide gendarmen daarbij niet ontzeggen want het krioelde er van de stoere ‘Outlaws‘ (de motorbende die het concert georganiseerd had in het daarvoor totaal niet geschikte baancafé).

Maar terug naar het ongezegende jaar 2026, waarin AC meer dan ooit de afkorting is van ‘Air Conditioning‘. Je kent dat wel: het toestel dat in heel de wereld zorgt voor koele huizen waar het aangenaam toeven is, maar dat in Europa eerder gezien wordt als een instrument van Satan, geproduceerd door Beëlzebub in hoogsteigen persoon.

Voor je weer roept dat ik overdrijf – laat mij nu toch eens uitschrijven, zeg! – wijs ik erop dat een airco verbod vaste prik is in sociale huurwoningen, je weet wel: die huizen met buitenmuren van karton en binnenmuren van calqueerpapier, waar buitentemperaturen van 21 graden binnen al een fatale natteboltemperatuur veroorzaken.

De Britten doen het nog beter in de strijd om het leven van de burger tot een hel te maken: in Londen moesten eigenaren tijdens de recente hittegolf hun airco’s verplicht verwijderen omdat ze de zogenaamde ‘koelingshiërarchie’ niet gevolgd hadden. ‘Ha zo, meneer heeft airco, zonder dat meneer eerst plafondventilators geïnstalleerd had?’, was daarbij de juridische redenering. Zelden werd de uitdrukking ‘val dood’ zo letterlijk toegepast door een gemeenteraad tegenover degenen die ze geacht wordt te vertegenwoordigen.

Gelukkig bestaat er zoiets als voortschrijdend inzicht, of beter: ‘Vooruit-schrijdend’ inzicht. Want niemand minder dan Melissa ‘Iemand nog een koelkast nodig?’ Depraetere werkt nu aan een plan om airco’s uit het verdomhoekje te halen, je weet wel: dat hoekje waar ze die dingen decennialang in geduwd hebben.

Melissa verklaarde onlangs in een interview dat ze als nieuwbakken moeder geen geduld meer heeft voor ‘onbenullige discussies’. Wat ze dan nog in de politiek doet, snapt niemand. Nu wil ze financiële stimuli voorzien voor airco’s en warmtepompen. Gelukkig heeft België totaal geen begrotingstekort van 38 miljard ofzo.

Ongehavende vriend Stef,

‘Dagelijkse kost’, dat denk ik heden ten dage telkens wanneer ik het nieuws van de dag overloop. Daarbij denk ik niet aan het al decennialang lopende kookprogramma van de excellente Jeroen Meus. Neen, dan heb ik het over het dagelijkse, al dan niet zinloze straatgeweld. Behalve dat het hier geen handgemeen met een occasioneel blauw oog betreft, maar aanslagen waarbij mensen op intensieve belanden, vaak met levenslange letsels. We zijn daarbij gewend geraakt aan de gebruikelijke eufemismen zoals ‘jongeren’, ‘Belg’ of ‘Fransman’. De geoefende lezer leest bij dergelijke woorden meteen de ‘ondertitels’.

Het valt me daarbij op dat we een veranderend patroon zien. Voornoemde termen worden steeds vaker vervangen door de nog neutralere leeftijdscategorie van de dader. Voortaan spreekt men over een ‘twintiger’ of een ‘dertiger’, waarna men vervolgens spade en troffel moet bovenhalen om door het artikel te spitten en enig daderprofiel te ontwaren.

Herinner u dat men ooit het besmette ‘gastarbeider’ verving door ‘allochtoon’, dat op zijn beurt moest wijken voor ‘persoon met een migratieachtergrond’, om vervolgens weer plaats te maken voor ‘nieuwkomer’. Dat fenomeen heet de ‘eufemismetredmolen’. We zien het ook bij een ‘invalide’ die een ‘mindervalide’ en daarna ‘een persoon met een handicap werd’, of een ‘bejaarde’ die ontpopte tot ‘oudere’ en vervolgens tot ‘senior’.

De enige constante daarin is dat het etiket veranderde, maar de werkelijkheid dezelfde bleef. Daarbij wordt de omschrijving steeds diffuser en algemener. Ik gok dat er binnenkort koppen verschijnen als ‘Koppel beroofd door koolstofgebaseerde levensvorm’ of ‘Man in levensgevaar door messteek van bezitter van een ruggengraat’. Waarna iedereen nog sneller doorheeft dat er iets onkies aan de knikker hangt.

Immers geldt hier de regel: hoe algemener het woord, hoe specifieker het profiel. Het woord is de woning van de betekenis. Je kan de gevel zoveel keer overschilderen als je wil, de bewoner kan je niet uitzetten.

Ophokwet

De week van Vlasti!

Witte mannen

Georkestreerde pauzes

Zomerfestival roadies

Fishy Metal