In Europa is de innige band tussen linkse partijen en de moslimkiezer al langer een electorale realiteit. Maar ook in de Verenigde Staten eisen moslims sinds kort een almaar meer prominente plaats op in de vaderlandse politiek. Die eis heeft vooral een impact op de koers van de Democratische Partij, de thuisbasis van Amerikaans links. Intussen kijken zowel Republikeinen als gematigde Democraten bezorgd naar het Europese voorbeeld.

Moslims in Europa stemmen een stuk linkser dan niet-moslims. In 2024 gaf zo’n 70 procent van de Britse moslims aan te stemmen voor het Labour van Sir Keir Starmer en de nog linksere Green Party. Tijdens de Europese verkiezingen van datzelfde jaar koos 62 procent van hun Franse geloofsgenoten voor het marxistische La France Insoumise (LFI) van Jean-Luc Mélenchon. En in Duitsland was volgens één exitpoll het radicaal-linkse Die Linke (29 procent) in 2025 de grootste formatie, gevolgd door de centrumlinkse SPD (28 procent) en het links-conservatieve BSW (16 procent), goed voor een links totaal van bijna 75 procent.

Moslims in Europa stemmen een stuk linkser dan niet-moslims

Als context: bij de hele bevolking haalden Brits Labour en de Groenen samen 40 procent (30 procent minder), het Franse LFI 10 procent (-50 procent) en de drie Duitse linkse partijen gezamenlijk zo’n 35 procent (-35 procent). Deze percentages zijn inclusief de moslimstem, wat betekent dat niet-moslims nóg minder op linkse partijen stemmen. De intussen stevige aandelen moslims in Europa – VK: 6 procent, Frankrijk: 10 procent, Duitsland: 6,5 procent – zorgen ervoor dat deze nieuwe(re) Europeanen, inderdaad, een sterke impact hebben op de politiek van het Oude Continent.

In Amerika

Met zo’n 4,5 miljoen zijn moslims in de Verenigde Staten goed voor minder dan anderhalf procent van de bevolking. Heel wat minder dan in West-Europa dus. Ook gaat het in de VS om ‘andere’ moslims: terwijl in Europa de wortels van de meeste teruglopen tot de Arabische wereld en Turkije, komen de meeste Amerikaanse moslims uit Zuid(oost)-Azië of maken ze deel uit van de historische zwarte gemeenschap. Arabieren zijn in de VS goed voor minder dan 20 procent van de moslimpopulatie, Turken voor nog veel minder.

Ze zijn anders en, vooral, met minder. Toch slagen de volgelingen van Mohammed erin om politiek boven hun gewicht te boksen. Dat doen ze in de eerste plaats door aan hetzelfde zeel te trekken en, wanneer nuttig, tactisch samen te werken met andere groepen.

Een recent voorbeeld. In 2024 stemde een meerderheid van de Amerikaanse moslims voor Jill Stein, de presidentskandidate van de uiterst linkse Groene Partij. Over de hele bevolking wist Stein amper 0,56 procent van de stemmen te rapen, wat van haar enorme islamitische steun iets ongelooflijks maakte. Bovendien had in 2020 acht op de tien moslims nog voor Joe Biden gestemd; het aantal islamitische Groen-kiezers was toen net niet nul. Vier jaar later bleef Kamala Harris, Bidens vicepresident, steken op 20 procent.

Met meer

Waarom? Harris werd door de islamitische kiezer weggezet als onvoldoende toegewijd aan de Palestijnse zaak. Tijdens de campagne hadden prominenten uit de gemeenschap al duidelijk gemaakt dat de moslimstem geen garantie was voor de Democratische presidentskandidaat als die zich niet achter een boycot van Israël schaarde. Die boodschap werd overgebracht door onder meer islamitische Congresleden Rashida Tlaib en Ilhan Omar. Harris wou best ver gaan – verder dan Biden – maar niet ver genoeg, dus keerden moslims haar de rug toe.

Harris wou best ver gaan voor de Palestijnse zaak, maar niet ver genoeg, dus keerden moslims haar de rug toe

Sinds 2024 wisten islamitische politici verder invloed te verwerven. Op het nationale niveau, maar vooral deelstatelijk en lokaal. Vier leden van het Congres zijn (openlijk) moslim, onder wie Tlaib en Omar. Drie van die vier werden verkozen in de laatste tien jaar – twintig jaar eerder waren er nul islamitische parlementsleden. Dat hoeft niet te verbazen, aangezien de moslimpopulatie in 2006 maar half zo groot was. De toename sindsdien is, overigens, zo’n acht keer groter dan die van de Amerikaanse bevolking in haar geheel.

New York en elders

Hoewel de islamitische invloed in de hoofdstad toeneemt, blijft de impact vandaag vooralsnog beperkt. Iets wat niet gezegd kan worden over de regio’s en steden waar moslims een onevenredig aandeel van de kiezers uitmaken.

De deelstaat met de meeste moslims is New York: 3,5 procent van de inwoners van de Empire State noemt zichzelf moslim. Meer dan tachtig procent van hen woont in New York City (NYC). Zij speelden in 2025 een belangrijke rol bij de verkiezing van de uiterst linkse Zohran Mamdani als burgemeester: maar liefst negen op tien islamitische kiezers koos immers voor Mamdani, zelf een moslim, minder dan tien procent voor zijn (eveneens Democratische) tegenstander. Ter herinnering: Mamdani won met ‘maar’ 51 procent van alle stemmen.

El-Sayed, de kandidaat die het populairst is bij de partijbasis, is het minst populair bij de kiezer

New York is evenwel niet de deelstaat met het hoogste aandeel moslims: dat is Illinois (3,7 procent), een Democratische staat uit het Middenwesten vooral bekend als thuishaven van Barack Obama. Het Middenwesten doet het trouwens goed in de ranglijst, want ook Minnesota (plaats zes) en Michigan (plaats vijf) tellen een bovengemiddeld aandeel islamitische inwoners. De laatste van die twee mag zich misschien zelfs opmaken voor een islamitische senator.

Abdul El-Sayed

Dat zou een primeur zijn, want nooit eerder zetelde een moslim in de Amerikaanse Senaat (Omar en co. zitten in het Huis van Afgevaardigden). De man die de primeur moet verzorgen heet Abdul El-Sayed, een 41-jarige arts (van opleiding), academicus en ambtenaar uit de stal van socialist Bernie Sanders. El-Sayed is de zoon van Egyptische ouders en, zoals u vermoedt, moslim.

De islamisering van de Verenigde Staten is nog niet voor morgen

Ook is hij verwikkeld in een driestrijd om de Democratische partijnominatie. Drie Democraten peilen momenteel rond de twintig procent (‘onbeslist’ is de grootste groep), maar het is El-Sayed die een eerste kloofje lijkt te slaan met zijn twee partijgenoten. Dat is vervelend voor de Democraten in Washington, want de islamitische socialist peilt het slechtst tegen de meest waarschijnlijke Republikeinse tegenstander. Met andere woorden: de kandidaat die het populairst is bij de partijbasis, is het minst populair bij de kiezer.

De islamisering van de Verenigde Staten is nog niet voor morgen. Maar daar waar moslims zich verenigen, laten ze zich gelden. Dat is waar voor Brussel en Antwerpen, Parijs en London, New York en Michigan.

Abdul El-Sayed

Groeiend islamogauchisme in de Verenigde Staten