Met zo’n 3,5 miljoen zijn ze, de moslims in de Verenigde Staten. Met een aandeel van 1 procent van de totale bevolking moeten de Amerikanen dus niet meteen uitkijken voor de ‘islamisering’ van hun republiek. Toch worden de volgelingen van de profeet politiek niet genegeerd, en wel om verschillende redenen.

1 procent is heel wat minder dan in andere Westerse landen zoals het Verenigd Koninkrijk (5%), België (6,5%), Zweden (8%) en Frankrijk (9%). Ook gaat het in de VS om een andere moslimgemeenschap. Terwijl in Europa de wortels van de meeste moslims teruglopen tot de Arabische wereld en Turkije, komen de meeste Amerikaanse moslims uit Azië of maken ze deel uit van de eigen, historische zwarte gemeenschap. Arabieren zijn in de VS maar een kwart van de moslimpopulatie, Turken nog veel minder.

Palestijnse zaak

Demografisch stelt de islam niet veel voor, maar moslims slagen er wel in boven hun politieke gewicht te boksen. Dat doen ze in de eerste plaats door aan hetzelfde zeel te trekken en, wanneer nuttig, tactisch samen te werken met andere groepen.

De Palestijnse zaak is daarvan een actueel voorbeeld. In 2024 stemde een meerderheid (53%) van de Amerikaanse moslims voor Jill Stein, de presidentskandidate voor de Groene Partij. Over de hele bevolking wist Stein amper 0,56 procent van de stemmen te rapen, wat haar steun binnen deze groep iets ongelooflijks gaf. Bovendien had in 2020 nog acht op de tien voor Joe Biden gekozen; het aantal islamitische Groen-kiezers was toen net niet nul. Vier jaar later bleef Kamala Harris evenwel steken op 20 procent.

Harris schaarde zich niet achter een boycot van Israël, en dus keerde de de moslimkiezer haar de rug toe

Waarom? De vicepresident werd door haar islamitische achterban weggezet als onvoldoende toegewijd aan de Palestijnse zaak. Tijdens de campagne hadden vertegenwoordigers van de gemeenschap al duidelijk gemaakt dat de moslimstem geen garantie was voor de Democratische presidentskandidaat als zij zich niet schaarde achter een boycot van Israël en een onvoorwaardelijk staakt-het-vuren. Die boodschap werd ook overgebracht door Rashida Tlaib en Ilham Omar, islamitische Congresleden en notoire Israëlhaters. Harris wou ver gaan — verder dan Biden — maar niet zo ver, en dus keerde de moslimkiezer haar de rug toe.

Slimme samenwerking

Ter bevordering van de Palestijnse strijd sloten moslims handige bondgenootschappen met jonge, progressieve activisten over het hele land. Samen namen ze universiteitscampussen over, blokkeerden ze het verkeer, oefenden ze druk uit op bedrijven en weekten ze Democratische politici los van Israël. Een productieve, succesvolle samenwerking, die de volgende jaren wellicht niet herhaald wordt op andere progressieve fronten, zoals de push voor meer transpersonen in kinderfilms.

Moslims zijn, zoals aangestipt, met niet zo heel veel. Maar op plaatsen waar ze sterk staan, laten ze zich gelden. In Dearborn bijvoorbeeld. Dat stadje in Michigan telt zo’n 110.000 mensen, van wie 40 procent moslim, vooral uit de Arabische wereld. Burgemeester Abdullah Hammoud, een Democraat, gaf in 2024 aan niet voor Joe Biden te stemmen tijdens de voorverkiezing (primary) vanwege diens steun aan Israël. Dit buitenlands conflict bleek niet alleen belangrijk genoeg om de zittende president uit de eigen partij te verraden, maar ook om andere, binnenlandse prioriteiten, zoals inflatie en gezondheidszorg, naar de achtergrond te duwen.

Op plaatsen waar Amerikaanse moslims sterk staan, laten ze zich gelden

Zo’n 3,5 procent van de bevolking van Michigan is moslim. Daarmee is het een van de meest islamitische deelstaten van de unie. Michigan is ook een strijdstaat, een swing state, die Biden in 2020 won met minder dan 3 procentpunten verschil. Het was voor Team Biden dan ook schrikken toen zo’n 100.000 Democraten vier jaar later tijdens de primary blanco stemden. Een proteststem in een strijdstaat kon de Democratische president missen als kiespijn, dus werd hij de maanden daarop steeds kritischer voor de Israëlische bondgenoot.

Donald Trump

In 2024 won Jill Stein 52 procent van de moslimstemmen, Kamala Harris 20. Daarmee werd die laatste maar derde. Het zilver was voor Donald Trump, die 21 procent van de moslimkiezers kon overtuigen.

Moslims zijn immers ook maar mensen, met belangen die het etnisch-religieuze overstijgen. Zo koos een deel voor Trump omdat zij, net als tientallen miljoenen niet-moslims, dachten dat hij de beste huisvader was voor de Amerikaanse economie. Voor hun portefeuille dus. Misschien hoopten sommigen ook dat Trumps vredesbeloften een snel einde voorspelden voor het bloedbad in Gaza. Een voordeliger einde voor Israël dan zij hadden gewild, maar toch een einde.

De regenboogvlaggen die u in hippe kerken ziet, hoeft u niet meteen te verwachten in Amerikaanse moskeeën

Er speelt ook iets anders. Gelovige moslims zijn net als conservatieve christenen — lees: Republikeinen — ethisch conservatief. Over abortus, homoadoptie, euthanasie, genderideologie … delen Amerikaanse moslims meer met Amerikaanse katholieken en (evangelische) protestanten dan met de progressieve studenten uit hun Palestinacoalitie. Het militante atheïsme en liberalisme van ‘nieuw links’ wordt door de volgers van Mohammed niet gesmaakt.

De regenboogvlaggen die u in hippe kerken ziet, hoeft u dus niet meteen te verwachten in Amerikaanse moskeeën. Moslims menen het, ook in Amerika.

Abdullah Hammoud

Mohammed in Amerika