De Argentijnse president Javier Milei heeft nog maar eens Spanje bezocht. Het blijft bijzonder hoe de oude Spaanse kolonies de band met hun voormalige kolonisator blijven onderhouden. De Argentijnse president doet dat wellicht ook om de talrijke Argentijnse migranten in Spanje aan zich te binden, met het oog op de volgende verkiezingen in 2027.

Een groot deel van die Argentijnen werken in Spanje als tandarts, weet ik uit ervaring, anderen in de haar- en baardknipsector. En de rest vind je in de horeca, met de onvermijdelijke Argentijnse steakrestaurants.

‘Milei zoekt graag het internationale toneel op omdat dat de enige manier is om zijn verwezenlijkingen op het thuisfront onder het spotlicht te krijgen. Want anders komt het hier totaal niet in de pers’, zegt de vrouw van mijn barbier tegen een klant, die aan zijn accent te horen net als zijzelf uit Argentinië komt.

Hyperinflatie

‘Sinds december 2023, toen Milei president werd, is de hyperinflatie van 211% gedaald naar 2,4%’, verklaart de man zich nader wanneer hij merkt dat ik halt hou om aandachtig naar hun conversatie te luisteren. ‘Sterker nog: er is nu zowaar een begrotingsoverschot voor 2025, heeft hij gisteren in een speech in Madrid aangekondigd.’ ‘Volgens wat ik hier lees in de pers is de armoede wel toegenomen’, opper ik. ‘Dat is niks in vergelijking met de verborgen armoede die vroeger de hyperinflatie met zich meebracht.’

‘Milei heeft flink gehakt in de overheidsuitgaven’, gaat hij verder, ‘en dus is er ook onvermijdelijk aan de jobs van de zich onaantastbaar wanende ambtenaren geraakt. De overheidsvakbonden schilderen die klasse van profiteurs — die onder het perronisme almaar groter werd — nu af als een bende sukkelaars, terwijl in feite dankzij het terugdringen van de inflatie iedereen rijker is geworden. Dat zijn feiten die je in de kranten hier niet zal lezen, maar die wel correct zijn volgens mijn familie in Buenos Aires, die nu veel meer waar krijgen voor hun peso’s.’

Onzichtbare kracht

Onze conversatie wordt onderbroken door het luide klokkenspel van de dorpskerk die klokslag elk uur bizar genoeg de Sinterklaasklassieker ‘Zie ginds komt de stoomboot’ over het dorp laat galmen. ‘Ha, de kerk laat van zich horen!’ roept mijn barbier nu uit. ‘Heb je gelezen over de ruzie tussen Opus Dei en het bisdom van Huesca?’ vraagt hij me, wetende dat ik altijd op zoek ben naar nieuwtjes.

Opus Dei-leden vormen een good-old-boysnetwerk van ondernemers en industriëlen in Spanje

Ik moet bekennen dat dat nieuws me jammer genoeg is ontsnapt, druk als ik ben met het ontcijferen van de corruptieschandalen waarin de PSOE is verwikkeld en waardoor de nummer drie van de partij, Santos Cerdán, nu in voorhechtenis in de doos is gedraaid. Opus Dei is nog altijd een belangrijke — veeleer onzichtbare — kracht in Spanje, weet ik van vrienden.

Opus Dei heeft volgens hen al jarenlang vele van de elitecolleges in Spanje in handen, waaruit menig politicus ter rechterzijde werd gerekruteerd en waarvan de oud-leerlingen nog steeds een good-old-boysnetwerk van ondernemers en captains of industry vormen, vaak ook na hun verdere studies aan de universiteit van Pamplona (Navarra) die volledig bestuurd wordt door Opus Dei-leden.

Bedevaartsinkomsten

Mijn barbier onderbreekt mijn gepeins en gaat verder met zijn verhaal: ‘Er is al geruime tijd grote wrijving tussen het bisdom van de provincie Huesca — waartoe het populaire Mariabedevaartsoord Torreciudad in de Pyreneeën behoort — en Opus Dei, dat zich het bedevaartsoord en alle inkomsten die zoiets met zich meebrengt doorheen de jaren heeft toegeëigend.’

‘Om een einde te maken aan het gehakketak tussen zijn bisdom en Opus Dei heeft nu de bisschop van Huesca een verrassend voorstel gedaan om zijn claim op het bedevaartsoord te laten vallen en om van Torreciudad “een internationaal heiligdom” te maken, direct afhankelijk van de paus.’ Mijn barbier grijnst.

‘Daarmee krijgt de nieuwe paus Leo meteen een behoorlijk hete aardappel op zijn bordje gemikt’, antwoord ik, nog altijd een beetje verbaasd hoe snel een gesprek over een Argentijnse president ineens ontspoort en bij Opus Dei uitkomt

Baardsnit en een column: 10 euro

Eens terug thuis zoek ik de achtergrond van de zaak op en vind ik een persbericht van de bisschop van Huesca waarin die nog een ironische noot toevoegde, een Rik Torfs waardig: ‘Wij hopen dat de aspiraties van de Prelatuur van Opus Dei om de Route van de Heilige Jozefmaria en de Internationale Maria-Route te promoten, werkelijkheid moge worden.’ Een duidelijke sneer van de monseigneur naar de bedoeling van Opus Dei om een wandelroute over de Pyreneeën naar Torreciudad te creëren die kan concurreren met de immens populaire bedevaart van Santiago de Compostela.

Voor tien euro is én mijn baard bijgeknipt én heb ik ineens niet één maar twee onderwerpen voor een column

Bij Opus Dei spelen ze op hun beurt de bal terug in het kamp van de paus, want hun antwoord luidt in een mededeling als volgt: ‘Op 9 oktober 2024 heeft de Heilige Stoel Monseigneur Alejandro Arellano benoemd tot Gevolmachtigd Pauselijk Commissaris om deze kwestie te bestuderen. De afgelopen maanden hebben wij ons volledig beschikbaar gesteld om u te helpen met al uw verzoeken en wachten wij op uw oplossing.’

De knipbeurt van mijn baard kostte me uiteindelijk negen euro, want de inflatie valt hier reuze mee. Ik gaf een briefje van tien en legde de euro wisselgeld in de schaal voor drinkgeld. Voor tien euro is én mijn baard bijgeknipt én heb ik ineens niet één maar twee onderwerpen gekregen voor een column. Het doet me beseffen dat ik goedkoper af ben met de kapper als informant dan met mijn abonnement op de Spaanse kranten.

Alejandro Arellano

Opus Dei vs. Spaans bisdom, met de nieuwe paus als scheidsrechter