Disclaimer: om Knack niet te schofferen en een ingebrekestelling te vermijden, bevat deze correspondentie voortaan geen grappen meer.

Niet te filmen Vanmol,

Heb jij de laatste jaren nog eens een Vlaamse film gezien in de cinema? Laat me raden: nee. Dat treft, want 6,8 tot 6,9 miljoen Vlamingen ook niet, las ik in Het Laatste Nieuws. Het komt door het VAF (Vlaams Audiovisueel Fonds) dat een bijzonder succesvolle strijd voert tegen het succes van Vlaamse films. Een filmmaker krijgt van het VAF alleen maar subsidies op voorwaarde dat hij absoluut geen spannende of ontspannende film maakt voor een groot publiek. Hoe obscuurder en hoe saaier de premisse, hoe meer de subsidiekraan opengaat.

Oordeel zelf. Ik geef even de ‘elevator pitch‘ van een paar spectaculaire flops. (Een Elevator pitch is de Hollywood-term als je een idee voor een film in twee zinnen wil verkopen aan een producent, bijvoorbeeld als je die tegenkomt in de lift.)

Young Hearts: Jongen van veertien wordt verliefd op buurjongen van veertien.

Here: Een Roemeense bouwvakker in Brussel ontmoet een Chinese studente die mossen bestudeert.

Real Faces: Vrouw wordt verliefd op haar huisbaas die korstmossen bestudeert. (Ik verzin niks.)

Zondag de negenste: Man met Alzheimer ziet in woonzorgcentrum na jaren zijn broer terug.

Coward: Tussen twee soldaten tijdens WOI ontluikt een geheime romance.

Skiff: Meisje wordt gepest in roeiclub en wordt verliefd op de nieuwe vriendin van haar broer.

Geef toe, als je dat zo leest, heb je toch meteen zin om met het hele gezin stante pede naar de dichtstbijzijnde megaplex te trekken, € 14,70 per persoon te betalen plus nog eens zoveel aan frisdrank en popcorn, twintig minuten veel te luide reclame te bekijken en dan eindelijk ademloos de korstmossen te aanschouwen die verliefd worden op een soldaat in een lesbische roeiclub. Toch?

Weet je wat wij moeten doen? Wij moeten dringend een subsidieaanvraag indienen voor een film over een jongen van veertien met Alzheimer die in Brussel de eerste wereldoorlog gaat naspelen met korstmossen in een woonzorgcentrum, maar halverwege verliefd wordt op de broer van zijn zus die stiekem een Roemeense bouwvakker is. Had ik al gezegd dat het zich afspeelt in Brussel? Je weet wel: die stad waar de doorsnee Vlaming zo dol op is? Trouwens, hoe vaak hoor je niet op een terrasje mensen passioneel praten over korstmossen? En woonzorgcentra, dat is ook heel aantrekkelijk voor bioscoopgangers omdat de meesten jonger dan dertig zijn.

Ik zal een korte synopsis schrijven, dan kan jij intussen de bijbehorende, verplichte inclusie-nota uitwerken. Benadruk vooral dat er massa’s vrouwen, mensen met buitenlandse roots, mensen met een beperking, anderstaligen en korstmossen in de cast én in de crew zitten. En dat alles gefilmd zal worden in Brussel.

Proper janet Stef,

In een duister en ver verleden – toen de dieren nog met Belgische franken betaalden – maakte ik chocolade bij een wereldleider in de sector in Wieze. Wieze ligt zowat halfweg tussen Aalst en Dendermonde en ten gevolge daarvan bestond het personeel ongeveer half om half uit stedelingen van beide wereldsteden (toch in hun gedachten).

Daar maakte ik voor het eerst kennis met de beruchte vete tussen Aalst en Dendermonde. Een vete die ontstaan is doordat Dendermonde tol hief op de doorgang van de Schelde naar de Dender. Iets wat de krenten uit Aalst maar matig konden appreciëren. Dat is nog zwak uitgedrukt, aangezien de vete tot op vandaag voortleeft. Een straatje van Hormoes zonder einde.

Die beruchte vete is vanaf nu immaterieel cultureel erfgoed. Het nieuws bereikte ook de VRT, die meteen duiding kwam geven, maar helaas de Dender verwisselde met de Schelde. Dat er langs de Dender steden en gemeenten liggen met de namen Denderhoutem, Denderleeuw, Denderbelle, Denderwindeke en Dendermonde deed nog minder belletjes rinkelen dan tijdens de grote ‘belletjesschaarste’ van 1435.

De erkenning als immaterieel cultureel erfgoed moet vooral de plaatselijke horeca aanzwengelen. In Aalst kan dat dan een boterham met Dendermonds paardenvlees zijn (dúrf niet met het Ros Beiaard lachen, nooit, never!) en in Dendermonde ‘kopvlees’ (geperste kop) van ajuinen.

Men voorziet ook boeiende wandelingen doorheen beide steden. In Aalst suggereer ik de ‘50 tinten vuil-wandeling’ en in Dendermonde de ‘val-dood-van-verveling-tocht’. Voor elk wat wils!

Bij de VRT haalt men enkele vergelijkbare succesverhalen aan. Zo is er IJsland, dat een IJslandse pony e-mails laat beantwoorden. En korter bij huis: C-mine in Genk, waar Walter Van Beirendonck de dienst uitmaakt. Dat moet een opsteker zijn voor Aalst, want het bewijst dat het loont om er 24/7 bij te lopen als een voil janet.

Weledelgestrenge Erwin,

‘Koning Filip zit in de gevangenis‘, las ik woensdag. Vroeger ‘stond’ hij meestal – en vaak voor paal – dus die mens vindt het misschien fijn dat hij ook eens een keer kan zitten, dacht ik. Maar voor de hardnekkigste ‘België barst’-republikeinen onder ons gaan juichen: hij was maar een paar uurtjes op werkbezoek in ‘de Begijnenstraat’, de Antwerpse gevangenis die ondertussen al ouder is dan de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, Het Steen en de roltrappen van de Antwerpse metro. (En die laatste zijn echt héél erg oud.)

Waarom zou koning Filip op bezoek gaan in de gevangenis? Wilde hij een paar vrienden van vroeger nog eens terugzien? Ging hij op prospectie om een gepast verblijf te vinden voor Marc Van Ranst? Wou hij eigenlijk het Rubenshuis bezoeken maar had hij zich van straat vergist? Of was zijne majesteit een zin begonnen met de woorden ‘Deus vult’, en hadden ze hem meteen gearresteerd nog voor hij zijn zin kon afmaken met ‘… tegenwoordig minder concertzalen dan vroeger’?

Hoewel allemaal zeer plausibel was dat niet de reden, Erwin. Nee, onze ruimhartige vorst wou zich in hoogsteigen persoon vergewissen van de toestanden in onze overvolle gevangenissen waar ondertussen zoveel mensen op de grond moeten slapen dat ze nu wegens plaatsgebrek ook plafondslapers hebben.

Het is zo erg dat Nederlandse rechters gevangenen nog liever uitleveren aan Iran dan aan België omdat de omstandigheden in Belgische gevangenissen mensonterender zijn. Nu moeten de Nederlanders niet veel zeggen, want nog niet zo lang geleden zaten Belgische gevangen in Tilburg in detentie waar ze mensonterend Hollands eten kregen. Het was een genocide op de smaakpapillen: balkenbrij, zure zult, bruine bonen met kaantjes (spekvet) en stroop, doorbakken carpaccio met appelmoes en één keer per week traag gegaarde friet met een karig lepeltje mierzoete mayonaise. Het ging zo ver dat de Verenigde Naties tussenbeide zijn gekomen.

Soit, terug naar onze Fluppe in de Begijnenstraat. Ik denk dat hij daar niet alleen om politieke redenen was, Erwin. Volgens mij speelde er ook een persoonlijk motief mee. Je mag de troon niet ontbloten, maar na grondig onderzoek weet ik via via dat hij tegen één van de gevangenen (bijgenaamd ‘vette Frans’) zei: ‘Weet u, ik woon eigenlijk ook al mijn hele leven in een gevangenis.’

Zo zat het dus. Filip Van België zocht gewoon een celmaatje.

Doeltreffende vriend Stef,

Ze is wederom daar, de vierjaarlijkse hel waardoorheen ik mij moet worstelen: het WK voetbal. Het is nog niet begonnen of ik ben ze al beu, die knielkneuzen genaamd Rode Duivels. Herinner u nog dat die Gucci-tasjesdragers in 2022 in Qatar, knie in het gras, vuist in de lucht, een eresaluut maakten voor draaideurcrimineel George Floyd, terwijl de slaven – excuseer, de tot slaaf gemaakte arme dompelaars – de hittedood stierven op de bouwstellingen.

Toch is er hier en daar een lichtpuntje. De groepsfoto van het Noorse team bijvoorbeeld. De fjordensjotters hadden deze keer een groepsfoto gemaakt waarop ze verkleed gingen als vikingen. De foto werd unaniem als ‘hilarisch’ omschreven, tot een of andere Noorse woke tingel genaamd Markus Slettholm (!), het niet kon appreciëren. Hij vond dat voorbijgaan aan de negatieve connotaties van de Vikingperiode. Zoals de plunderingen, kolonisaties, rooftochten en grootschalige verkrachtingen, net als bij elk ander middeleeuws leger, maar zelfhaat is ook in het Hoge Noorden een gekoesterd goed.

‘Deze campagne is chauvinistisch en gericht op uitsluiting’, aldus de Noorse journalist. Dat het hele WK stoelt op chauvinisme (nationale teams) en uitsluiting (enkel de winnaar gaat door), is een gedachte die verdwaald raakte in de extra hersenkwab waarover de linksdraaiende medemens schijnt te beschikken. Ook het gevoel voor humor staat daar gedesoriënteerd op de kwabwand te bonken.

Dat werd deze week duidelijk bij een relletje rond Maarten Boudry, de kersverse persona non grata, sinds hij kritiek uitte op de Heilige Petra van Gent, patrones der rectoren zonder ruggengraat.

Het begon allemaal met een hallucinante opinie van ene An Van Raemdonck, die in Knack een stuk schreef dat er ongeveer op neerkwam dat de islam – ik citeer – ‘een mentale en spirituele buffer en krachtbron is om constructief samenleven mogelijk te maken’. Diezelfde schrijfster beschuldigde de eerder genoemde Maarten Boudry in datzelfde stuk er ook van – ik citeer ten tweede male – ‘een man te zijn die zich al jaren op sociale media laat kennen als een fervente en kritiekloze supporter van een genocidaire apartheidspolitiek’.

Maarten Boudry besloot ermee te lachen en schreef op X dat hij zelf het artikel geschreven had onder de naam An Van Raemdonck. Hij schreef er evenwel in kapitalen ‘HOAX’ voor. Dat is duur gezegd: ‘dees is om te lachen’. Dat hadden ze zo niet begrepen bij Knack. Het blad wist te vertellen dat mevrouw An wel degelijk bestaat en dat zij echt wel dat stuk zelf geschreven heeft, dat Boudry een dikke jokkebrok is en dat hij excuses moet aanbieden.

Daarop schreef Boudry op zijn ‘wall’ – wederom voorafgegaan door het anglicisme ‘HOAX’ – ‘deze klacht van Knack heb ik zelf geschreven’. Bij Knack kregen ze een rolberoerte door zoveel meineed en eisten niet één maar twee keer excuses. En een rechtzetting. En een kniebuiging wegens reputatieschade.

Links-Twitter rolde ondertussen over mekaar van verontwaardiging, terwijl rechts-Twitter over mekaar rolde van verontwaardiging over het over mekaar rollen van verontwaardiging van links. Kan u nog volgen?

Ondertussen belde Knack naar Boudry, die met zijn beste falsetstem zei dat hij An Van Raemdonck was, waarop Knack – totaal onbekend met het Barbara Streisand-effect – besloot Boudry in gebreke te stellen. Waarop Boudry – de gemiddelde volwassene had het hier al lang welletjes gevonden, maar in de freubelklas der academici kent het ego geen grenzen – schreef dat An Van Raemdonck een fictief personage is dat hij verzon op Google Scholar. Waarop gedreigd werd met een proces wegens identiteitsfraude.

Dat ze bij Knack geen gevoel voor humor hebben, is een publiek geheim. Dat een dermate groot contingent journalisten gatachterlijk is, kwam toch een beetje als een schok. Maar dat zal aan mij liggen, immer het goede in de mens zoekend.

An Van Raemdonck

De pennenvriendjes gingen eens naar de gevangenis