De oude Grieken geloofden dat palingen uit modder ontstonden. Een charmante misvatting, maar ze hadden wel iets door. Ook in de Britse politiek ontspringt succes soms rechtstreeks uit vuil water. Nigel Farage is daar het levende bewijs van: hij groeide op uit het puin van de Conservatives en zwemt inmiddels vrolijk rond in de modderpoel die zijn voorgangers zelf hebben gegraven.

Al meer dan een jaar staat Reform, Farages partij, stevig op kop in de nationale peilingen. Twee maanden geleden won de partij de lokale verkiezingen zo overtuigend dat het premierschap van Keir Starmer er niet tegen bestand was. Labour besloot hem te bedanken voor bewezen diensten en vervangt hem binnenkort door Andy Burnham, nog geen twee jaar nadat Starmer zijn partij een van de grootste verkiezingsoverwinningen ooit had bezorgd. Toegegeven: vooral ondanks zichzelf, en dankzij het Britse kiesstelsel.

Niet rechts genoeg

Farages opmars maakt links zenuwachtig, maar ook rechts is allerminst gerust. Interessant is dat rechts van rechts Farage inmiddels te braaf vindt. Zodra een politicus groot genoeg wordt om serieus genomen te worden, hoort hij voor de ‘echte radicalen’ automatisch bij het establishment. Zo ontstond Restore Britain, de partij van Rupert Lowe, die naast een persoonlijke vete vooral van mening is dat Farage niet rechts genoeg is.

Restore Britain gebruikt daarbij exact dezelfde tactiek die Farage ooit op de Conservatives losliet. Het verwelkomen van ex-Tory’s in zijn partij is gelijk aan ‘verraad’ en dat hij praat met het establishment bewijst dat hij de zoveelste ‘systeempoliticus’ is. ’t Is een gladde paling, die Nigel.

In de modderpoel van de radicale politiek is namelijk niemand ooit puur genoeg

Lowe zou nochtans beter moeten weten. In de modderpoel van de radicale politiek is namelijk niemand ooit puur genoeg, zo ondervond hij onlangs. Tijdens een interview met de Amerikaanse, rechtse podcaster Patrick Bet-David zei hij geen probleem te hebben met een multiculturele samenleving, zolang mensen integreren en de wet respecteren. ‘Verraad!’ Zijn eigen achterban eiste meteen excuses. De man die ze ooit als held omarmden, werd weggezet als ‘seniele boomer’.

Die kritiek onthult iets fundamentelers: ook binnen Restore Britain woedt, ondanks de harde retoriek over migratie en identiteit, een strijd tussen een pragmatische en een meer radicale vleugel. De concurrentie op de Britse rechterflank speelt zich dus niet alleen af tussen partijen, maar ook binnen hun eigen gelederen. Modder genoeg voor iedereen!

Populaire leider, onpopulaire partij

In dezelfde modderpoel bevindt zich ook een verzwakte Conservative Party, die aan het infuus ligt. Al lijkt de populariteit van partijleidster Kemi Badenoch daar zelf weinig van te merken. Ondanks de erbarmelijke staat van haar partij doet ze het persoonlijk opvallend goed. Ze is op dit moment een van de meest populaire politici. Enfin, ze is het minst onpopulair.

Badenoch geldt als iemand met een ruggengraat: direct, scherp en niet bang om in het parlement de ene na de andere retorische voltreffer uit te delen. Met humor, flair en een haast hardnekkige kalmte pareert ze critici en tegenstanders. Terwijl Farage door aanhoudende kritiek van binnenuit en van rechts almaar onzekerder oogt, wint Badenoch juist aan populariteit dankzij haar nuchtere, benaderbare uitstraling.

Toch loopt haar partij in de nationale peilingen ver achter op Reform. De vraag is hierbij niet of Badenoch talent heeft. De vraag is of talent volstaat om de Conservatives uit de modder te trekken of dat de partij daar voorgoed in wegzakt. Intussen gooien Reform en Restore met modder naar elkaar.

Labour kan Andy Burnham rustig kronen tot nieuwe premier.

Harry De Paepe gaat een tijdje op vakantie, zijn column ook.

Andy Burnham

Modder genoeg voor iedereen!

Andy Burnham, de kameleon van Labour