Binnen een dikke maand worden de Emmy Awards — de ‘Oscars van de televisie’ — uitgereikt in Los Angeles. En net als bij de Oscars is het aandeel kandidaten van streamingdiensten aan het groeien. De opvallendste reeks met maar liefst 27 nominaties komt van AppleTV+ en heet Severance.

Er was een tijd dat televisiedrama het mindere broertje was van de cinema. Echt grote sterren speelden in prestigieuze films. Televisie was voor B-acteurs, met oppervlakkige verhaaltjes, afgestemd op de breedst mogelijke middelmaat, denk aan een Dallas of Beverly Hills 90210. Die tijd is inmiddels al lang voorbij. Eind jaren 90 bewezen onder andere The Sopranos (HBO) dat tv-series de personages en verhalen zelfs beter konden uitdiepen dan film.

Bingen

Met de opkomst van Netflix en co kwam daar nog het binge-fenomeen bij: in één ruk zoveel mogelijk afleveringen na mekaar bekijken zodat je helemaal ondergedompeld raakt in de belevingswereld van een goeie serie. Zo scoorde Netflix al met Breaking Bad, Casa De Papel of Stranger Things om er maar een paar te noemen.

Eens om de zoveel tijd komt er een reeks die weer de bakens verzet. Bij Netflix was dat Baby Reindeer (over stalking) in 2024 en Adolescence (over pubergeweld) in 2025. Bij dat lijstje zetten we nu graag AppleTV’s grote Emmyfavoriet: Severance, (klemtoon op de eerste lettergreep, spreek uit: sevərəns).

‘Innies’ en ‘Outies’

‘Severance’ betekent ‘afscheiding’, en dat is ook precies wat er hier gebeurt met de werknemers van ‘Lumon Industries’. In hun hersenen wordt een absolute scheiding gemaakt tussen hun werkpersoonlijkheid en hun privé-persoon. Als hoofdpersonage Mark S. op zijn werk is, wordt hij ‘innie’. De ‘inner-Mark’ kent alleen het leven tijdens de werkuren op kantoor en weet niéts van zijn ‘outie’, de ‘buiten-Mark’ die alleen buiten de werkuren bestaat en op zijn beurt geen benul heeft van wat zijn ‘innie’ doet of beleeft.

Het duurt even voor je als kijker gewend raakt aan de gang van zaken in de wereld van Severance.

Dat lijkt absurd en het duurt even voor je als kijker gewend raakt aan de gang van zaken in de wereld van Severance. Elke dag meldt ‘buiten-Mark’ zich stipt aan, kleedt zich helemaal om onder toezicht en neemt de lift naar de ‘severed floor’, de verdieping waar de ‘afgescheidenen’ werken. Vlak voor de liftdeuren openen zien we Mark veranderen in ‘inner-Mark’. Vervolgens loopt hij door een absurde wirwar van lange gangen om plaats te nemen in een veel te grote kantoorruimte waarbinnen één enkel ‘werkeiland’ staat.

Zinloos werk

Mark en zijn collega’s Dylan, Irving (een briljante John Turturro) en nieuwkommer Helly hebben geen idee wat het nut is van hun werk. Het ziet er ook absurd uit. Op een vintage computerscherm moeten ze getallenreeksen afzonderen en in een emmer slepen. ‘Macro Data Refinement’ heet hun afdeling officieel.

De oplettende lezer heeft het al begrepen: de reeks is in meer dan één laag een commentaar op leven en werk in onze huidige tijd. Waar en wanneer Severance zich ergens afspeelt is niet helemaal duidelijk en ook niet zo belangrijk. In de buitenwereld rijden auto’s uit de jaren 80 en 90. In de binnenwereld bevatten de kantoren van Lumon Industries elementen die refereren naar de jaren 50, 60 en 70.

Alle vier de collega’s hebben zo hun redenen gehad om zich te laten ‘afscheiden’ tussen ‘innie’ en ‘outie’, bijvoorbeeld vanwege een groot trauma of omdat ze zich een mislukkeling voelen in hun persoonlijke leven.

Ben Stiller

Eens je gewend raakt aan de reeks, wordt het meeslepend en spannend. Vooral wanneer de ‘innies’ zich beginnen afvragen hoe hun ‘outies’ leven en wat voor mensen dat zijn. Of wanneer twee ‘innies’ verliefd worden op mekaar, zonder dat hun ‘outies’ dat weten. Het eerste seizoen (dat trouwens al dateert van 2022!) eindigt met een heftige finale. Pas drie jaar later volgde seizoen 2 in 2025. De vertraging had te maken met het feit dat dit een onconventionele reeks is waar je niet zomaar even een vervolg op ontwikkelt.

Een van de regisseurs/producers van de reeks is trouwens Ben Stiller, die u kent als de komiek van Meet The Parents of Night at the Museum. Severance is absoluut geen komedie, maar bevat regelmatig absurd-komische elementen. Die zie je vooral bij de bizarre rituelen waarmee Lumon Industries zijn werknemers beloont of straft.

Bedrijfscultuur

Als de resultaten goed zijn, hebben ze recht op een ‘MDE’: een ‘Music Dance Experience.’. Concreet: afdelingshoofd Milchick rolt een ouderwets stereomeubel binnen, draait muzak en de collega’s zien zich sociaal verplicht om als een malloot mee te dansen. Hebben ze een lastige taak verricht? Dan krijgen ze een ‘meloenbuffet’, bestaande uit allerlei kunstig in vormen gesneden stukken meloen. Bij de pensionering van ene Burt (Christopher Walken!) is zelfs diens hoofd uit meloen gesneden.

Grappig en absurd is het zeker, maar zijn bedrijfsjargon en -cultuur dat ook niet?

Grappig en absurd is dat zeker, maar zijn bedrijfsjargon en -cultuur met zogenaamde ‘incentives’, ‘promoties’, ‘dure titels’, of ‘employee of the month’-geplogenheden dat ook niet? Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Lumon Industries niet zomaar een bedrijf is, maar meer weg heeft van een sekte. En opnieuw: zien we ook daar niet her en der elementen van bij bedrijven?

Aan het einde van seizoen 2 dacht Zapman even dat het om het finale einde van de minireeks ging, maar inmiddels hebben de makers aangekondigd dat er nog een derde seizoen komt. Hopelijk moeten we er niet weer drie jaar op wachten.

Seizoenen 1 (9 afleveringen) en 2 (10 afleveringen) van ‘Severance’ zijn te zien bij AppleTV+, Amazon Prime of Streamz.

Ben Stiller

Severance: de ultieme work/life balans