We hebben een leerzame week achter de rug. Zo weten we bijvoorbeeld dat je onze gezondheidszorg kan redden door ze lam te leggen en de stenen uit de grond te liegen. We leerden ook dat verdacht worden van oorlogsmisdaden geen belemmering is om iemand te nomineren voor de Nobelprijs voor de Vrede. Wondere wereld!

Zeg niet: de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet. Zeg liever: Benjamin Nethanyahu nomineert Donald Trump voor de Nobelprijs voor de Vrede. Het was een aandoenlijk tafereeltje toen Netanyahu —Bibi voor de vrienden — bij zijn bezoek aan het Witte Huis een briefje bovenhaalde waarvan het origineel naar het Nobelprijscomité was gestuurd. Nethanyahu had al zijn internationaal geroemd gewicht als groot humanitair en pacifist bovengehaald om vriend Donald officieel te nomineren.

Nominatie aan huis geleverd

‘Dat betekent heel veel voor mij Bibi’, reageerde Trump verrast — alsof hij die brief niet zelf had besteld. ‘Zeker als het van iemand als jij komt.’ Bij dat laatste moeten er toch een paar serieus op hun tong gebeten hebben aan de feestdis. Wat bedoelt Trump precies met ‘iemand als jij’? Iemand die zich voor het Internationaal Strafhof moet verantwoorden voor misdaden tegen de menselijkheid en het uithongeren van kinderen? Of iemand die zodra hij niet langer premier is meteen naar de gevangenis mag wegens corruptie? Je kan net zo goed door Marc Dutroux aangeprezen worden als ’s werelds grootste kindervriend.

Netanyahu die iemand aanbeveelt voor de Vredesprijs, het is als Dutroux die iemand aanprijst als grootste kindervriend.

Je zou een vlieg op de muur willen zijn wanneer het Nobelprijscomité kandidaat en indiener bespreken. Zou er gehuild of gelachen worden? Het laatste, als u het mij vraagt. Ik heb even opgezocht hoe wijlen meneer Alfred Nobel zelf zijn ideale kandidaat zag in zijn testament. Nobel wilde dat de prijs zou worden uitgereikt ‘aan de persoon die het meest of het best heeft gewerkt aan de bevordering van broederschap tussen naties, het afschaffen of verminderen van legers, en het organiseren van vredescongressen.’

Nou, dat is Trump ten voeten uit. Toch? Ik vraag me oprecht af wat Mark Rutte en alle Europese NAVO-partners heeft weerhouden om niet meteen de brief voor ‘Daddy’ mee met Bibi te ondertekenen. Een schande is het. Als hij hem niet krijgt, is het hun schuld.

Nobelprijs voor Geneeskunde

Aan deze kant van de Atlantische oceaan zit minister Frank Vandenbroucke stilletjes te hopen op de Nobelprijs voor Geneeskunde nu hij erin geslaagd is om artsen voor het eerst in een kwart eeuw te doen staken. En het moet gezegd, hij heeft daar op basis van zijn verdienste evenveel recht op als ‘The Donald’. Minstens.

Donald en Frank hebben nog wel wat gemeen. Ze liegen bijvoorbeeld sneller dan hun eigen schaduw.

Die twee hebben trouwens wel wat meer gemeen. Ze stellen briljante ego-plannen op waarvan alle experts zeggen dat ze langs geen kanten deugen. Ze liegen sneller dan hun eigen schaduw, leggen mensen dingen in de mond die ze nooit gezegd hebben en bouwen daarop hun groot gelijk. Ze weigeren categoriek debatten aan te gaan met mensen die er wel wat van kennen.

En last but not least: om één of andere vreemde reden durft niemand in de media hen te zeggen dat het onwaarschijnlijke prutsers zijn. Vandenbroucke is — kent u haar nog? — Tinne Van der Straeten in een veelvoud. De beste minister ter wereld waarvan je hoopte dat ze er nooit geweest was.

Volksgezondheid

Bewijzen op tafel. Vandenbroucke, een doctor in de economie nota bene, was een ster in beide regeringen-Verhofstadt, waar hij de pensioenen onder zijn hoede kreeg. In de Vlaamse regering-Leterme gaven ze hem onderwijs als bevoegdheid.

Bij de pensioenen was hij één van de trotse vaders van het Zilverfonds, waarmee welgeteld één gepensioneerde een ticket voor de tram kan betalen, mits seniorenkorting. En als minister van Onderwijs kreeg hij zowat het meest performante systeem in de wereld onder zijn hoede. En daarna was het naar de teelballen. Kwatongen die beweren dat Vandenbroucke wel eens een generatie domoren wilde kweken om dan in de herfst van zijn leven onverhoopt een comeback te maken als minister, zouden wel eens helemaal gelijk kunnen hebben.

Vandenbroucke op Volksgezondheid zal ongetwijfeld een pak schelen in levensverwachting en pensioenkosten.

Drie keer raden wie zijn middelbare schoolcarrière heeft beleefd onder het waakzaam oog van meester Frank? Juist, meneer ‘He’s back bitches’ in persoon. I rest my case. En nu heeft meester Frank dus Volksgezondheid in handen. Komt helemaal goed. Het zal ongetwijfeld een pak schelen in levensverwachting en pensioenkosten.

En daarmee is alweer een week netjes neergelegd. Zoals steeds dank ik mijn malloten voor hun bijdrage.

Benjamin Nethanyahu

Daddy wil de Nobelprijs