‘In het spel van de liefde is Brigitte Bardot jager en prooi’, zo omschreef de gerenommeerde Franse filosofe Simone De Beauvoir het Franse sekssymbool dat vandaag ten grave wordt gedragen.

Toen al had niemand meer gedaan voor de (seksuele) ontvoogding van de vrouw dan de bloedmooie Parisienne, afkomstig uit de katholieke bourgeoisie. Een carrière als ballerina wou niet echt lukken, maar haar prille schoonheid werd wel opgemerkt. Met als gevolg dat ze als 14-jarige op de cover van het modeblad Elle prijkte. Van haar ouders mocht ze haar eigen naam niet gebruiken en dus hanteerde ze dan maar haar initialen ‘BB’.

Filmregisseur Marc Allégret en zijn scenarist Roger Vadim nodigden haar uit voor een auditie. De film kwam er nooit, maar Roger Vadim werd smoorverliefd en schreef voor zijn muze Et Dieu… crea la femme (1957), een film die aanvankelijk geen succes was in Frankrijk. Pas toen het in de VS een schandaalsucces zou blijken – met ruim 18 miljoen toeschouwers – ging ook Frankrijk door de knieën.

Brigitte Bardot incarneerde in de jaren 50 in haar eentje de seksuele revolutie

Een filmster was geboren, al was dat veeleer toeval. Meer dan een sekssymbool was ze ook een stijlicoon. Haar kapsel – ze was intussen blond – en haar kleren waren trendsetters. Brigitte Bardot incarneerde in de jaren 50 in haar eentje de seksuele revolutie als onafhankelijke, vrijgevochten jonge vrouw: verleidelijk, sensueel, charismatisch en gracieus.

Schitterende eenvoud

De Franse president Charles de Gaulle ontving haar officieel in 1967 en prees ‘haar schitterende eenvoud’. Later zou ze Giscard steunen als presidentskandidaat. En in 1968 mocht ze poseren voor het borstbeeld van Marianne, het symbool – zeg maar de mascotte – van de Franse Republiek.

De films volgden elkaar op – 48 in totaal – al was slechts een handvol memorabel: En cas de malheur (1959), La vérité (1960), Vie privée (1962), Le mépris (1963) en L’ours et la poupée (1970).

Was ze een goede actrice? Zelf zei ze daarover: ‘Ik speel niet, ik ben mezelf!’ De rol van pygmalion zat haar elke keer weer als gegoten. In 1973 zette Brigitte Bardot abrupt een punt achter haar filmcarrière; ze was de filmwereld en de alomtegenwoordigheid van paparazzi meer dan beu. Hollywood bood haar een rol aan in een film met Marlon Brando als tegenspeler, maar ze weigerde. Zelfs een rol in de nieuwe James Bond-film kon haar niet bekoren. BB was actrice af en ook haar zangcarrière zat erop.

Dierenactiviste

Ze trok zich terug in Saint-Tropez. Voortaan zou Brigitte Bardot haar leven wijden aan dierenrechten en zich met haar stichting ferm kanten tegen excessief dierenleed. Zo kwam ze al meteen in conflict met een traditioneel gebruik op het eiland Réunion en met de islam en het onverdoofd slachten. Het leverde haar enkele veroordelingen op, maar zwijgen zou ze niet. Ze bleef zeggen geen racist te zijn: ‘Ik heb niet gevochten tegen een Frans Algerije om een Algerijns Frankrijk te accepteren. (…) Ik raak niet aan de cultuur, de identiteit en aan de gebruiken van anderen. Dat men ook niet aan die van mij raakt.’

Dieren waren haar compagnons en daar kon geen gebruik of religie afbreuk aan doen. Zo vroeg en kreeg ze in 1995 een audiëntie met paus Johannes Paulus II om zijn aandacht te vestigen op de dierenrechten. De (Poolse) kerkvader drukte haar op het hart dat hij handelde naar het voorbeeld van dierenvriend Franciscus van Assisi.

Intussen was BB getrouwd met Bernard d’Ormale, raadgever van Jean-Marie Le Pen. Maar het was vooral met dochter Marine Le Pen, ook een grote dierenvriend, dat ze het goed kon vinden. Al ging haar politieke voorkeur in 2022 uit naar presidentskandidaat Eric Zemmour die ‘de toenemende islamisering van Frankrijk’ aanklaagde.

Brigitte Bardot werd 91 jaar

Bernard d’Ormale

BB: zo mooi, zo blond en zo rebels