Zelfs op de Vlaamse feestdag nemen Stef en Erwin de tijd en de moeite om mekaar en u, lieve lezer, op de hoogte te houden over de allermooiste artikels in onze fantastische Vlaamse kranten en tijdschriften.

Beste Vlaamse vriend Vanmol,

Op deze elfde juli maak ik mij stilaan grote zorgen over de huidige Vlaamse regering. Zelfs in tijden van Cucumus sativus, ook wel eens ‘komkommer’ genoemd door lager opgeleiden, komen Vlaamse ministers zowat elke dag in het nieuws. Erger nog: meestal met goed nieuws!

Zo heeft Oppervoorhoofd Mobiliteit Annick De Ridder (N-VA) aangekondigd dat ze 72 van de 82 geplande trajectcontroles gaat schrappen. Vlaanderen mist hierdoor een unieke kans om automobilisten nog efficiënter af te persen. Wie gaat nu de 4 kilometer lange zone 30 door de schaars bebouwde kom van Sint-Kruis-Winkel handhaven? Wou de minister de trajectcontroles enkel inzetten om gevaarlijke zwarte punten veiliger te houden, misschien? En ontkent zij daarmee de unieke financiële voordelen van het systeem ten voordele van de lokale politiezones?

Dan is er ook nog het plan van de anders zo zwijgzame Zuhal Demir (N-VA) om aparte taalklassen te voorzien voor kinderen die geen Nederlands spreken. Dat zou betekenen dat die leerlingen niet langer het niveau van de normale klassen naar beneden kunnen halen. Hoe stigmatiserend is dat!

Demir durft suggereren dat het de anderstalige leerlingen zelf zijn die onze taal moeten leren!

‘Ze legt de schuld bij de leerlingen,’ weten critici. Inderdaad, zeg. Ze durft suggereren dat het de anderstalige leerlingen zelf zijn die onze taal moeten leren. Bovendien: ‘Anderstalige leerlingen worden nu al minder aangesproken door de leerkracht in de les’, weet een Zeer Belangrijke Expert van de UGent al te melden. ‘Wat zal dat zijn als ze in aparte klassen zitten?’ Goed punt! Waarom spreken die leerkrachten in de normale les zo’n kind niet aan in het Sanskriet, Suomi of met de klikklanken van de Xhosa? Oei, slecht voorbeeld, want op school mag je niet klikken.

Tot slot is er de immerrrrr zorrrrgvuldig arrrticulerende Melissa Deprrrraeterre (Voorrruit) die het bestaat om zomaar even de taksen op stroom te verlagen! Wat een slag in het gezicht van de goede Vlaamse huisvaders en moeders die dolgraag meer voor hun energie willen betalen. Nog een geluk dat deze schandelijke lastenverlaging ruimschoots gecompenseerd zal worden door meer lasten op stookolie en gas, al wil Melissa voorkomen dat uw energiefactuur stijgt door weer extra korting te geven op uw elektriciteitsfactuur.

En zo gaat dat maar door! De ene tamelijk zinvolle maatregel volgt op de andere vrij verstandige beslissing. En wààr moeten wij Vlamingen straks dan over zagen en zeuren? Over de federale regering? Uiteraard! Maar toch: over wat we zelf doen, zeuren we meestal beter!

Ventielbezittende vriend Stef,

Het is geen geheim dat wij al eens graag met de poppen spelen, maar ik wil het vandaag hebben over de niet-opblaasbare variant: Barbie. Het suikerspinimago is het plastieken mokkel uiteindelijk zuur opgebroken. Barbara Millicent Roberts – want zo heet hare polymeerheid voluit – zit met ’t suiker!  En niet zomaar amateursuiker, neen, meteen de Rolls-Royce van de hypoglycemie: diabetes type 1!

Jazeker, na ‘burnout-Barbie’, ‘alleenstaande-moeder-in-tiny-house-Barbie’ en ‘prikkelbare-darm-met-bijbehorende-bus-geurverfrisser-Barbie’, is er nu ‘diabetes-type-1-Barbie’.  Volgens speelgoedproducent Mattel ‘belichaamt barbie daarmee meer empathie en inclusie’. Omdat ze dat zelf niet kunnen zeggen zonder in de lach te schieten, trommelden ze An-Katrien Casselman op. Een ‘online content creator’ . Vroeger heette dat gewoon ‘influencer’, maar aangezien de duivel en zijn ouwe moer dat ondertussen ook zijn, was er blijkbaar nood aan wat cosmetische opwaardering van de titel. In de praktijk is het dezelfde berin die danst voor het geld.

Al bij al vind ik het een nobel streven om het spelende grut de keiharde realiteit in het gezicht te wrijven.

Al bij al vind ik het een nobel streven om het spelende grut de keiharde realiteit in het gezicht te wrijven. Barbie had het tenslotte al niet makkelijk: een plastieken huis, een stram paard en een vent zonder fluit. Je zou van minder psychische klachten krijgen. Van mij mogen ze gerust de medische bijsluiter afgaan. Laat ze maar komen: de ‘lactose-intolerante-havermelk-zuipende-Barbie’, de ‘rugpijn-en-affaire-met-de-osteopaat-Barbie’ en – ja, waarom niet – ‘prostaatprobleem-trans-Barbie’.  En gooi er, om het af te maken, nog een ‘doet-geen-kloten-in-het-huishouden-Ken’ bij!

Kameraad Erwin,

Ik heb slecht nieuws: de Staatsveiligheid doorziet onze grote helden. Want een overheidsrapport linkt een deel van de klimaatbeweging aan extremisme!

Het rapport is wellicht opgesteld door ‘Kapitein Overduidelijk’, want je hoeft maar de koppen te lezen van de interviews met Anuna De Wever om te beseffen dat die nog harder aan het radicaliseren is dan Abduqadir Mumin (IS Somalië) en Abu Ubaidah alSomali (Al Shabab) samen. ‘

De vraag is: zijn die klimaatgekkies werkelijk zo’n gevaar? Neem nu de meisjes van actiegroep ‘Code Rood’. Toegegeven, die hebben in de Gentse haven bij Cargill wat ramen stukgeslagen en laptops vernietigd. Maar eerlijk: wie van ons heeft nog nooit een internationaal bedrijf proberen saboteren? Het is een manier van feestvieren, zou Catherine Moureaux (PS) zeggen.

Eerlijk: wie van ons heeft nog nooit een internationaal bedrijf proberen saboteren?

Dat ze ook datakabels hebben doorgeknipt en noodstoppen ingedrukt waardoor gassen ophoopten en een acuut explosiegevaar ontstond? Tsja, we moeten er iets voor over hebben om de planeet te redden. Dat ze met vuurwerk zwaaiden boven op de leidingen vol giftige gassen bij Arcelor Mittal? Kijk, als Lochristi, Oostakker en Wachtebeke moeten opgeofferd worden om de klimaatverandering met 0,000036 graden af te koelen, dan is dat maar zo. Er is geen planeet B.

Er is wél een planeet Hollywood en de buitenaards rijke filmsterren die daar wonen schijnen gulle sponsors te zijn van ‘Code Rood’ Onder meer Jeremy Strong (Succession) en regisseur Adam McKay (Don’t Look Up) pompten al flink wat miljoenen in het Climate Emergy Fund en net dat fonds stortte inmiddels een kleine 30.000 € aan ‘Code Rood’. Het is daarmee hun belangrijkste sponsor.

Wat nu? De daadkracht van onze federale regering kennende, zijn die al onderweg naar Wisconsin waar ze senator Joe McCarthy zullen opgraven om weer de strijd tegen de neocommunisten in Hollywood aan te gaan. Niks nieuws onder de ons verschroeiende zon.

Onopgestropte vriend Stef,

Weet je wat ook niks nieuws is onder de zon? Dat links met zijn harses keer op keer tegen de onvermijdelijke realiteit knalt en daar ab-so-luut niets van leert. Het is in Gent onmogelijk te niezen zonder daar een subsidie voor te ontvangen. Allez ja, het wás, want het feest is over. De blauwe ‘people pleaser’, ook wel gekend als Mathias De Sjerp, bezwoer vorig jaar nog dat Gent niet alleen geen put, maar zelfs een o-ver-schot had. Ondertussen is bekend dat die put er wel degelijk is en dat je er drie Sint-Baafsen in kwijt kan.

Het is ook niet te verwonderen. Buiten het gargantueske ambtenarenapparaat slokten ook de volgende projecten de zuurverdiende Gentse ‘cengs’ op. We doen een wilde greep in de ruif der waanzin: Dekoloniale stadswandelingen: Een stadswandeling langs koloniale, racistische en patriarchale sporen. De genderneutrale wc- en borstvoedingsgids: Voor lacterende, genderverwarde personen met tieten. Workshops ‘witheid en privilege’: Over witte privileges, agressie met micro’s en de deconstructie van de mannelijke blik.  Rabot in bloei: Buurtbewoners in de Rabotwijk kregen een subsidie van ruim 30.000 € om spontane plantjes op de stoep met krijt te identificeren.

Een normale mens zou zeggen: ‘Ok, ok, we zijn misschien wat ver gegaan in ons voluntarisme, maar we gaan dat niet meer doen, houden voortaan de hand op de knip en beperken ons tot onze kerntaken.’

Dat is echter buiten Pascal Debruyne (omnipresente subsidieveteraan) en Bert Buysse (expert soepbedeler) gerekend. Zij vragen zich in het periodiek Knack af ‘waarom het lokale bedrijfsleven niet meer bijdraagt aan de stad van licht en liefde?’

Ze ontkennen niet dat Gent met een torenhoge schuld kampt, maar vinden dat er moet worden gezocht naar alternatieve inkomstenbronnen. En die inkomsten zien zij – tromgeroffel – bij de sterkste schouders. Dat is een inkomstenbron zo alternatief als een schel ‘uuffakke’ op een Gentse boterham.

Gent moet niet zoeken naar alternatieve inkomsten, maar naar alternatieve schuldigen.

Dat er misschien geen lokaal bedrijfsleven meer ís nadat het eerst onbereikbaar werd gemaakt door het circulatieplan, en wat overschoot vervolgens werd vervolgd door Unia — dat is toch wel enkele staties voorbij Gent-Dampoort om over na te denken.

Wat ze eigenlijk willen zeggen, is dat Gent niet moet zoeken naar alternatieve inkomsten, maar naar alternatieve schuldigen. De middenstand, de weerbarstige burger, het klimaat, de mobiliteit… Zolang het maar niet gaat over mensen die al vijftien jaar in hun LinkedIn-profiel ‘beleidsmedewerker regenbooggelul en intersectionale beleving’ hebben staan op kosten van de stad.

Dat ze Gent de ‘stad van licht en liefde’ noemen, vind ik dan weer wél terecht. ‘Licht en Liefde’ is immers de vereniging voor blinden en slechtzienden.

Bert Buysse

De pennenvriendjes willen meer trajectcontroles…